บทที่ 9

อัคนีเปิดประตูรถให้ และรอจนหญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่งลงบนเบาะข้างคนขับเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงปิดประตู ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเป็นประกายหมายมาดบางอย่างโดยที่นิชมลไม่ทันได้สังเกต

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันหรูก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านเช่าของนิชมลอย่างนุ่มนวล หญิงสาวปลดล็อกเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะหันมาทางคนขับ

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันแล้วก็มาส่งที่บ้านอีก แต่คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยนะคะ ว่าจะให้ฉันตอบแทนยังไง”

“ผมไม่ขออะไรมากหรอกครับ” รอยยิ้มแสนเสน่ห์ระบายอยู่บนใบหน้าคมเข้ม “แค่อยากให้คุณเลี้ยงข้าวสักสองมื้อก็พอ”

นิชมลแย้มยิ้มบางๆ เมื่อได้คำตอบ “ไม่มีปัญหาค่ะ แต่ห้ามแพงนะคะ ฉันไม่มีเงินมากนักหรอก”

“ตามใจคนเลี้ยงสิครับ...” เขาหันมาบอกพร้อมกับกวาดมองใบหน้างาม ในลักษณะที่ทำให้คนถูกมองเขินอายได้โดยไม่ต้องทำอะไรมาก

“แล้วคุณจะให้ฉันเลี้ยงเมื่อไรล่ะคะ”

ชายหนุ่มบุ้ยปาก กลอกตาครุ่นคิด “เอาไว้ผมจะบอกอีกทีนะครับ”

“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันเข้าบ้านก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนสิครับ” อัคนีเอ่ยเรียกไว้ ก่อนที่เธอจะผลักประตูรถออกไป

“มีอะไรหรือคะ”

“ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

“อ๋อค่ะ...” หญิงสาวอมยิ้มจนแก้มเต็มย้วย แล้วจึงแนะนำตัวเอง “ฉันชื่อนิชมล แล้วคุณล่ะคะ”

“ผม ‘อัคนี’ ครับ”

ชื่อดังกล่าวทำให้นิชมลรู้สึกว่าช่างเหมาะสมกับเขาเป็นที่สุด เพราะลักษณะของบุรุษที่นั่งอยู่ข้างๆ นั้น แข็งแกร่ง ทรงพลัง และให้ความรู้สึกร้อนรุ่มตลอดเวลาเมื่ออยู่ใกล้ๆ

“ถ้าอย่างนั้นฉันเข้าบ้านก่อน ขับรถดีๆ นะคะคุณอัคนี”

“แล้วพบกันครับคุณนิชมล” เขาเอ่ยทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะปล่อยให้หญิงสาวลงจากรถโดยไม่ได้ชวนคุยอีก

นิชมลลงไปยืนข้างฟุตพาทและรอจนอัคนีออกรถ เธอจึงเดินเข้าบ้านด้วยหัวใจที่เบิกบาน ราวกับดอกไม้ได้รับน้ำค้างยามแรกอรุณ...

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าของกรุงเทพมหานครโล่งโปร่ง นกน้อยที่ทำรังอยู่บนกิ่งมะม่วงข้างบ้าน ส่งเสียงล้อแสงพระอาทิตย์ นิชมลลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แล้วออกไปทำงานแต่เช้าเหมือนเช่นทุกวัน เธอแวะไปหาเลิศภพที่ห้องทำงานของเขา เพื่อคืนเงินค่าเช่าบ้านให้ก่อนจะเริ่มงาน

“มาแต่เช้าอีกแล้วนะมล”

“ก็บ้านพักมลอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เองนี่คะ” หญิงสาวยิ้มหวาน แล้วจึงส่งเงินให้หมอหนุ่ม “มลเอาเงินมาคืนพี่ภพค่ะ”

“อืม...งั้นวันนี้พี่ก็รวยแล้วสิ”

“รวยแล้วก็ดีค่ะ...จะได้ไปเลี้ยงข้าวเที่ยงวันนี้” นิชมลรีบบอกพร้อมทั้งอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ได้ๆ อยากกินอะไรก็คิดไว้แล้วกัน”

“ถ้างั้นเช้านี้มลจะไม่กินข้าว รอให้พี่ภพเลี้ยงนะคะ จะถล่มให้กระเป๋าฉีกไปเลย”

คำพูดที่เจื้อยแจ้วนั้นทำให้หมอหนุ่มหรี่ตาลงข้างหนึ่งเป็นเชิงล้อเลียน “ระวังจะเป็นโรคกระเพาะ ก่อนจะได้ถล่มพี่นะ”

“ไม่กลัวค่ะ กลัวพี่ภพไม่จนมากกว่า...” หญิงสาวบอกพลางหัวเราะเบาๆ แล้วจึงขอตัวไปทำงานของตัวเองบ้าง

บรรยากาศการทำงานที่โรงพยาบาลก็ดูวุ่นวายเหมือนเช่นทุกวัน คนที่หายป่วยแล้วก็เก็บของกลับบ้าน ในขณะที่คนไข้รายใหม่ยังทยอยมาเรื่อยๆ โดยมิขาด แต่นิชมลก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเหน็ดเหนื่อยเพราะชีวิตของคนไข้สำคัญที่สุด เธอเลือกเรียนสาขานี้ เนื่องจากอยากช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์และอยากดูแลพ่อแม่ยามท่านเจ็บไข้ได้ป่วย

หญิงสาวเงยหน้าจากโต๊ะทำงานอีกครั้งในเวลาใกล้เที่ยง เมื่อนึกได้ว่าวันนี้เป็นอีกวันซึ่งมีนัดทานข้าวกับพี่ชายที่แสนดีอย่างเลิศภพ

นิชมลเตรียมจะเก็บของใส่ในกระเป๋าสะพาย แต่ทว่าโทรศัพท์ติดต่อภายในที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นเสียก่อน มือบางเอื้อมไปรับเพราะคิดว่าคงเป็นหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานโทร.ติดต่อมาแน่

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับคุณนิชมล” เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาจากปลายสาย ทำให้นิชมลหัวใจเต้นแรงถี่ระรัวดุจจะโลดออกมานอกทรวงทันที เสียงทุ้มน่าฟังนี้แม้จะได้ยินเพียงไม่กี่ครั้งก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร

“เอ่อ...ค่ะคุณอัคนี”

“ผมมาทวงสัญญาครับ ตอนนี้รอคุณอยู่ที่ลานจอดรถ หวังว่าจะได้เห็นคุณนะ” อัคนีพูดแค่นั้นก็กดวางสายโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ นิชมลทำหน้ายุ่งยากเพราะไม่คิดว่าอัคนีจะมาแบบสายฟ้าแลบเช่นนี้ ในขณะกำลังอยู่ในสภาวะกระอักกระอ่วน ร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวของเลิศภพก็เดินมาหายังโต๊ะ เพื่อจะพาเธอไปรับประทานอาหารกลางวัน ตามที่ได้คุยกันไว้ในตอนเช้า

“ไปกันหรือยังมล”

“พี่ภพคะ คือว่า...” พยาบาลสาวคล้ายจะเงียบเสียงไป

“หืม...มีอะไรเหรอ?” เลิศภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อย่าบอกนะ ว่ามีนัดกับหนุ่มอย่างกะทันหัน” หมอหนุ่มสัพยอกเล่นๆ

หากทว่าคำพูดนั้นกลับทำให้นิชมลพยักหน้าและยอมรับเสียงอ่อยๆ แต่โดยดี

“ใช่ค่ะพี่ภพ”

“ฮ่า...ฮ่า...จริงเหรอเนี่ย?” เสียงทุ้มพูดกลั้วหัวเราะอย่างขบขัน “ชักอยากจะเห็นแล้วสิว่าผู้ชายโชคร้ายคนนั้นเป็นใคร”

“พี่ภพน่ะ” คนถูกล้อรีบค้อนน้อยๆ “อย่าล้อมลได้ไหม”

“เอาล่ะๆ ถ้างั้นก็รีบไปเถอะ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ”

ประโยคดังกล่าวทำให้นิชมลค่อนข้างโล่งอกที่หมอหนุ่มไม่โกรธเธอ

“แต่ยังไงวันหลังก็ต้องเลี้ยงมลนะคะ”

“โอเคจ้ะ กลัวแต่เราจะไม่ว่างให้พี่เลี้ยงนั่นแหละ”

“เขามาแค่วันเดียวเท่านั้นล่ะค่ะ” หญิงสาวบอกเลิศภพพร้อมกับบอกตัวเองไปในคราวเดียวกัน ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันหัวใจไม่ให้หวั่นไหวไปกับอัคนีมากกว่าที่เป็นอยู่ เพราะเขานั้นช่างหล่อเหลาและทรงเสน่ห์อย่างหาตัวจับยาก

จากนั้นร่างอรชรของนิชมลก็เดินลงมายังลานจอดรถ โดยมีร่างสูงแกร่งกำยำของอัคนีในชุดเสื้อเชิ้ต กางเกงสแล็ก รองเท้าหนังเงาวับ ยืนพิงรถเบนซ์สปอร์ตคันหรูของตัวเอง บดบังดวงตาด้วยแว่นกันแดดสีดำ ดูหล่อเท่สมาร์ต จนสายตาหลายต่อหลายคู่ของบรรดาสาวๆ ทั้งหลายต่างหันมามองเป็นจุดเดียวกัน และก็ต้องอิจฉาตาร้อนกันเป็นระนาวเข้าไปอีก เมื่อเห็นนิชมลเดินขึ้นรถสปอร์ตสีแดงคันนั้น

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันทำงานอยู่ที่นี่” นิชมลเอ่ยถาม หลังจากที่รถแล่นพ้นอาณาเขตของโรงพยาบาลมาแล้ว

“ถ้าคนเราสนใจอะไรสักอย่างหรือใครสักคน ก็ไม่ยากที่จะค้นหาไม่ใช่เหรอครับ” อัคนีหันมาสบตาแวบหนึ่งก่อนจะหันไปมองถนน ประโยคนั้นทำให้คนฟังต้องรีบหลุบเปลือกตาลงอย่างเขินอาย ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองหรอกว่าเขากำลังสนใจเธอ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยเพราะเขาทั้งดูหล่อเหลาและเพียบพร้อม ในขณะที่เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

“แล้วคุณอยากทานอะไรคะ” นิชมลเปลี่ยนเรื่องพูดด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้ผมให้คุณเลือก แต่วันหลังผมจะเลือกเอง”

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวเลือกร้านอาหารที่บรรยากาศดีใกล้ๆ โรงพยาบาล ร้านนั้นเป็นร้านที่ราคาอาหารไม่แพงมากนัก แต่สะอาดสะอ้านและการตกแต่งดูหรูหราพอสมควร

“ร้านนี้คุณพอจะทานได้ไหมคะ”

“ไม่มีปัญหาครับ” เขายิ้มให้อย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ทำให้นิชมลคลายความอึดอัดลงไปมาก

อัคนีเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวในแบบสุภาพบุรุษ ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม สายตาเขาจับจ้องที่ใบหน้าเนียนใสไม่วางตา พลอยทำให้คนถูกมองหยิบจับอะไรไม่ถูกด้วยความเขินอาย

“ทานอะไรดีคะ” เสียงหวานเอ่ยถามแก้เก้อเมื่อพนักงานนำเมนูอาหารมาให้เลือก

“ทานได้ทุกอย่างที่คุณสั่ง”

บุคลิกของเขาช่างแสนสมาร์ตและชวนละลายไปทุกอิริยาบถ แม้กระทั่งพนักงานเสิร์ฟที่มารับออเดอร์ยังอดเขินแทนนิชมลไม่ได้