ตอนที่ 8

พอตื่นมากลับเห็นผ้าชิ้นเล็กของเธอถอดทิ้งไว้ที่ปลายเตียง อาจเพราะไม่เคยชินกับการต้องใส่นอน เธอคงถอด ซึ่งถอดตอนไหน เจ้าของห้องก็ไม่รู้ 

พอรู้ว่าจิ๊กซอว์ไม่เหลืออะไรบนตัวนอกจากเสื้อเขา ความเป็นชายกลางกายชายหนุ่มก็ผงาดกร้าวทันที อย่างกับนึกภาพออกว่าตรงนั้นหรือตรงไหนของเธอเป็นอย่างไร แล้วมันดันอยากดื้อใส่จนเจ้าของต้องพาไปสงบสติอารมณ์

สิบทิศตัดสินใจไม่นอนต่อ ลงไปชั้นล่าง เข้าฟิตเนสในคอนโดฯ เพื่อออกกำลังกาย พอดีกับแม่บ้านมาเก็บเสื้อผ้าไปซัก เรื่องเมื่อคืนจบลงแค่นั้น 

พอจิ๊กซอว์ตื่น เธอดันโวยวาย เขาเลยหยิบยกเรื่องนี้มาข่มขู่เพื่อลดทอนการอยากเมาของเธอลง

ตอนนี้คนขี้โวยวายอย่างจิ๊กซอว์ เธอสวมใส่เสื้อครอปแขนสั้นสีขาว กางเกงยีนขายาวสีอ่อนพอดีตัวแบรนด์ดังในห้างฯ สิบทิศเลือกดูจากชุดที่เธอมักสวมใส่

“กินอะไรร้อน ๆ เดี๋ยวคงดี ไม่ถึงต้องพึ่งยาหรอก”

เจ้าของห้องตวัดตามองคนนั่งฝั่งตรงข้าม จะมีสักครั้งไหมที่เธอยอมฟังกันและทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่มีอะไรมาโต้แย้ง

“ที่ซอว์นั่งบดเมื่อคืนก็ร้อนนะ ชิมหน่อยไหม อาการแฮงก์อาจดีขึ้น”

“อะไร”

“เด็กชายในตัวเรา”

“สิบอย่ามาทะลึ่งนะ ทำไมเป็นคนแบบนี้”

จิ๊กซอว์ตวัดตามองแรงทั้งแหวเสียงใส่เจ้าของห้องอย่างนึกเคืองที่เอาแต่จ้องหน้า พูดจาทะลึ่งกับเธออยู่ได้

ถึงจะเคือง แต่มือบางยังยื่นไปคว้าแก้วนมสดฮอกไกโดบราวน์ชูการ์เพิ่มไข่มุก หวังเอามาดูดให้ความหวานนำพาใจเธอสงบลงหน่อย ทว่าดันคว้าได้แค่ลม

“นี่ เอามานะ”

“กินยาก่อน เดี๋ยวคืนให้”

สิบทิศปัดมือจิ๊กซอว์ออกพร้อมหยิบแก้วน้ำหวานมาถือไว้ คนถูกขัดใจทำหน้าหงิกหน้างอ ปากเธอแทบจะชนกับจมูกอยู่แล้ว แต่ยังดีที่ยอมกินยาง่าย ๆ

“ดื่มน้ำให้หมดแก้วด้วย” 

คนพูดมองตามหญิงสาวที่เพิ่งส่งยาเม็ดเล็กเขาปาก น้ำเปล่าในแก้วที่ดื่มเพื่อไล่ยาลงยังเหลือเกินครึ่ง

“ดื่มน้ำเปล่าหมดแก้ว จะเหลือท้องที่ไหนไว้กินน้ำหวาน”

“ที่เดิมนั่นแหละ ปกติกินน้ำหวานวันละ 2 แก้วติดยังกินได้”

เพราะบางทีจิ๊กซอว์ซื้อชานมหรือน้ำหวานมากินทั้งที่ยังถือในมือ พอมีเพื่อนในกลุ่มซื้อมาอีก เธอก็ถือสองมือดูดพร้อมกันสองแก้วยังทำมาแล้ว เลือดในตัวคงร้องขอชีวิตเพราะโดนน้ำตาลรบกวน

“ชิ”

คนทำท่าทางไม่พอใจได้แก้วชานมคืน พร้อมดูดรับรสหวานไล่รสขมหน่อย ๆ ของยาที่เพิ่งกินไป ซึ่งสิบทิศบอกแก้แฮงก์ 

ส่วนคนแฮงก์คิดเพียงว่าไม่มีอะไรแก้อาการไม่ปกติในใจเธอได้ดีเท่าน้ำหวานกับไข่มุกหนุบหนับอีกแล้ว

“กินอะไรเยอะแยะ น้ำหวานนานเข้ามีแต่ผลเสีย รู้จักเอาเข้าก็ต้องรู้จักเอาออก”

“เราฉี่ทุกวันเถอะ”

สิบทิศตวัดตามองอย่างไม่เข้าใจ คนปกติก็ต้องฉี่ทุกวันเปล่าวะ เขาถอนหายใจหนัก ๆ พยายามบอกเธออย่างคนใจเย็น

“หมายถึงออกกำลังกาย ดูแลสุขภาพปะซอว์” ก็ว่าจะพูดด้วยอย่างใจเย็น แต่อดไม่ได้ที่จะเน้นย้ำน้ำเสียงตอนท้าย

“ซื้อมาให้ทำไมล่ะ”

“กลัวมีคนไม่ได้กินแล้วลงแดง มือสั่น ใจสั่น”

“สิบเอาอะไรมาพูด เราไม่ได้ติดขนาดนั้นสักหน่อย”

คนบอกไม่ได้ติดขนาดนั้นพูดจบยังส่งหลอดเข้าปาก เอาน้ำหวานลงท้องครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังมาเถียงจนคอเป็นเอ็น ไม่ได้ติด แต่ต้องได้กินทุกวัน วันไหนไม่ได้กิน วันนั้นเหมือนคนหมดถ่าน ไร้เรี่ยวแรงในการใช้ชีวิต

สิบทิศมองจิ๊กซอว์อยู่ครู่หนึ่ง ทั้งคร้านจะสนใจ ถึงลุกจากเก้าอี้ เก็บจานชามที่ใช้ไปตรงเคาน์เตอร์ครัวเพื่อทำความสะอาด

“มา เราช่วย”

คนบอกช่วยเดินตามหลังเจ้าของห้องมาติด ๆ พร้อมโผล่หน้ามาตรงอ่างล้าง

“ถอยไป เดี๋ยวเลอะ”

“สิบเลี้ยงมื้อเช้าแล้ว ซอว์ช่วยล้างไง”

“ไว้เลี้ยงเราคืนจะดีกว่า”

“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวเลี้ยง แต่อยากช่วย ไม่ทำแตกหรอกน่า กลัวอะไร เราไม่ใช่คนซุ่มซ่ามสักหน่อย” 

คนพูดยังยกมือสองข้างเท้ากับเคาน์เตอร์ ยืนข้างสิบทิศซึ่งกำลังล้างจานอยู่

“เหรอ” 

มันมีไม่กี่ใบ ปกติสิบทิศก็ทำเองได้ สบายมาก เพราะอาม่าสอนตั้งแต่เด็ก กินแล้วเก็บทันที ซึ่งตอนนี้เขาก็จะล้างเสร็จแล้วด้วย

“สิบ”

“เอาผ้ามาเช็ดแห้งก็ได้ เดี๋ยวเราล้างเอง”

พอจิ๊กซอว์เรียกชื่อเขาแค่พยางค์เดียว นั่นคือเธอเริ่มไม่พอใจ สิบทิศถอนหายใจพร้อมบอกไปในสิ่งที่เขาพอจะให้เธอช่วยได้

ร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์

อาวดี้สีแดงเมทัลลิกเปิดไฟเลี้ยวเข้าไปยังพื้นที่ร้าน คนขับเปิดกระจกรถคุยกับคนดูแลร้านสองสามประโยค บอกมารับรถที่ฝากไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เสร็จถึงมาจอดลงข้างมินิคูเปอร์มัลติโทนสีขาวแดงไล่เฉด

พอเจ้าของมองเห็นรถตัวเอง ปากอิ่มฉีกยิ้มอย่างสดใสให้กับลูกรักทันที พร้อมหันหน้าหาคนขับรถมาส่ง

“ขอบใจนะที่มาส่ง ไปนะ”

“เดี๋ยว”

“สิบจะทำอะไร”

“แค่จะดู รอยที่คอดีขึ้นหรือยัง”

คนบอกจะดูรอยที่คอคว้าจับข้อมือเล็กดึงรั้งเอาไว้พร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้จนจิ๊กซอว์ตกใจ ต้องรีบเอ่ยถาม

สิบทิศทำแค่มอง ไม่ได้จับไปมากกว่านั้น สำรวจผิวตรงลำคอแค่แป๊บเดียว เห็นว่ารอยแดงเริ่มจางลง อีกไม่นานคงดีขึ้นเพราะให้กินยาไปแล้ว

ยาที่สิบทิศให้จิ๊กซอว์กินไม่ใช่แก้แฮงก์ แต่เป็นยาแก้แพ้ ดูเหมือนเธอจะแพ้เหล้าเมื่อคืน ตอนจิ๊กซอว์อาบน้ำแต่งตัว สิบทิศออกไปซื้อข้าวกับชุดใหม่เลยแวะร้านยา เภสัชกรบอกยาแก้แพ้ชนิดนี้ไม่อันตราย ไม่ง่วง ไม่มีผลข้างเคียง เขาเลยเอามาให้เธอกิน