روايات بقلم พิศสรา

เห็นเธอขาตั้งแต่เดินเข้ามาหน้าประตูมอ. ในหัวคิดได้เลยว่า 'เพื่อน' ไม่ 'เมีย' ใช่ สาวอื่นไม่ยุ่ง มุ่งเพื่อน

"ยอดตอง" หนุ่มหล่อคณะวิศวกรรมดีกรีกัปตันทีมบาสเกตบอล ที่ขับรถมาดี ๆ ดันโดนรถชน แขนเกือบหักไม่สามารถเล่นบาสได้ แต่เขากลับคิดว่าคุ้มเพราะได้เล่นเธอแทน "มาลย์ นวารา" สาวสวยคณะบริหาร เธอสวย เธอเก่ง แกร่ง ไม่ยอมคนไม่ยุ่งกับใคร โดยเฉพาะผู้ชายรวมถึงเขาด้วย ********** "ไหนว่าหิวไง" "ก็หิว" หิวเธอ "ลงไปสิถอยไปด้วย" พ่อคนเจ้าเล่ห์ "แค่ปลอดเข็มขัดให้" แม่คนหวงตัว

น้องสาวเพื่อนก็ถือว่าน่ารักดี แต่พี่คิดว่าเธอยังไม่ใช่ แถมลั่นวาจาออกไปว่า... "ไม่คิดจะรักเด็กผมเปียอย่างเธอ" แต่เด็กผมเปียในวันนั้น ดันโตตามพี่ทัน จนมาเป็นดาวมหา'ลัยในวันนี้ สวย สดใส ยิ้มเก่ง แล้วก็นิ่งเฉยชาใส่พี่แค่คนเดียว ********* “ถ้าอยากขอบคุณก็เลี้ยงข้าวพี่” “เลี้ยงข้าว” เธอทวนคำพูดคนตรงหน้าที่ยกยิ้มขึ้นจนเห็นเขี้ยวที่มุมปาก ทำเอาใจยอดเตยกระตุกนิด ๆ “ใช่ไง พี่ไปรับไปส่งเราตั้ง 2 รอบ” “อ๋อ ทำดีหวังผลสินะ” “ไม่ได้หวังแค่นี้หรอกนะ” คนทำดีหวังผลที่ไม่ใช่แค่เลี้ยงข้าวพูดยิ้ม ๆ “แล้วหวังอะไร” หญิงสาวคิ้วขมวดไม่เข้าใจ อะไรของเขา “อยากรู้เหรอ” “ไม่ค่ะ มันเรื่องของพี่ไม่เกี่ยวกับเตย” “ใครบอกว่าไม่เกี่ยว”

จีบเธอมาหลายปี สาวไม่ชอบบอก "เป็นได้แค่พี่" ใครจะสน ขอจีบอีกทีรอบนี้ไม่เป็นพี่จะเป็น "สามีในอนาคตเธอ" "ไม่ไว้ใจกันเลยสักนิด เต็มสิบให้เท่าไรความไว้ใจที่หนูมีให้พี่" "ลบยี่สิบ" เออดีคะแนนติดลบเป็นเท่าตัว "ไม่คิดก่อนตอบสักหน่อยให้คนฟังได้ใจชื้นสักนิด" "พี่ช่วยถามคำถามที่มันต้องได้คิดก่อนตอบหน่อยสิ" "พี่เอาเธอได้ไหม"

เขาจะชอบเธอได้ยังไงในเมื่อเธอชอบเพื่อนเขาไม่ได้ชอบเขา "มีอะไร ปล่อยเรา" "ทำไมแตะตัวเรามันจะตายเหรอ" "ไม่ตายแค่ไม่อยากแตะปล่อย" "แตะได้ไม่มีเครื่องรางของขลัง พระก็ไม่ได้ห้อยเธอแตะตัวเราได้" "ไม่ใช่ผี" "ก็นึกว่าใช่เห็นดิ้นเร่า ๆ อย่างกับโดนของร้อน" "วีสิผี ผีวี" คนโดนว่าเป็นผีกลับยกยิ้มมุมปากซึ่งนานทีจะมีให้เห็น "แล้วเธออยากโดนผีเลีย..."

เมื่อเขาหลงรักพี่สาวเพื่อน ทำทุกอย่าง พยายามทุกทางเพื่อให้ได้ใจเธอมา แต่เธอกลับบอกว่า ไม่ชอบคนอายุน้อยกว่าถ้าจะมีความรักจริงๆ ผู้ชายคนนั้นต้องอายุมากกว่าหรือไม่ก็เท่ากัน ใครสน!!! เด็กมันออดเด็กมันอ้อนอย่างหนัก แล้วขอความรักจากเธออีกครั้ง "มันต้องใช้เวลา" หญิงสาวตอบเขาเสียงแผ่วทั้งหลบหน้า ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบแต่มันยังไม่ถึงขั้นนั้นจริงๆ "ผมจะรอ" น้ำเสียงจริงจัง บ่งบอกว่าเขาหมายความตามที่พูด "อาจนาน" "ผมรอได้" "อาจเสียเวลา" "ถ้าเวลานั้นเสียไปเพราะผู้หญิงคนนี้ ผมยินดี"

อยู่ดีๆ เขากลับมี "คู่หมั้น" เพราะแม่กับเพื่อนแม่อยากเป็นทองแผ่นเดียวกันจน "เวรกรรม" นั้นมาตกที่เขา ส่วนเวรกรรมที่พี่ว่าเธอทั้ง "ดื้อรั้นก๋ากั่นและรับมือยาก" แต่เขาคิดว่าเขารับมือได "ทำตัวเหมือนเมีย" "สักหน่อยก็เป็นนี่คะ" "เธอชอบพี่?" ชีวินนั่งที่โต๊ะทานข้าวสายตาเขาคอยมองเธอที่เดินวนไปวนมาอยู่ตลอด "ต้องชอบด้วยเหรอคะ อยู่กันไปก็รักกันเอง" "พี่ไม่คิดแบบนั้น...ถ้าอยู่กันไปแล้วเราไม่รักกัน?" "พี่วินคิดว่าจะไม่มีวันรักวาห์ได้เหรอคะ" กลับกลายมาเป็นชีวินที่นิ่งเงียบไปก่อนจะพูดขึ้น "ไม่รู้นั่นมันเรื่องในอนาคตพี่ไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องเสียเวลา" "อ๋องั้นบอกคุณป้ากลับมามี๊ของวาห์สิคะว่าเราจะถอนหมั้นกัน" วิวาห์หันมองเขาทั้งยิ้มให้ปกติ "พูดง่ายจังเลยนะ พี่คิดว่าเธอชอบพี่ซะอีกเห็นวิ่งเข้าใส่" "เห็นวาห์วิ่งเข้าใส่ ทำไมไม่วิ่งหนี ยังยืนนิ่งให้วิ่งเข้าหาละคะ" ทั้งสองคนมองหน้ากันแต่วิวาห์ยังเดินทำนั้นทำนี่ตลอด ชีวินคร้านจะพูดแล้วเขาไม่อยากตอบคำถามเธอ พระเอกธงเขียวที่จริงใจ ไร้ดราม่า