ตอนที่ 7

“ซักอยู่ รอแห้ง เดี๋ยวแม่บ้านเอามาให้” มุมปากคนตอบยกยิ้ม ทำใจดีสู้เสือเข้าไป อย่าให้เสือหิวนะซอว์

“ออกไปก่อนได้ไหม จะเข้าห้องน้ำ” เธอไม่ได้ใส่ชั้นใน มีเพียงเสื้อนอนบางเบา มันไม่น่าจะปกปิดอะไรได้มากนัก

“เห็นหมดแล้วนี่ อายอะไร” จู่ ๆ ก็หน้าบาง อยากให้เห็นเมื่อคืนจริง ๆ ใครมันรั้งเสื้อออก ใครมันจะเปิดจุกโชว์เขาอยู่ได้

“ตอนนั้นเมา ตอนนี่มีสติแล้วไง”

จิ๊กซอว์พูดจบ จู่ ๆ เจ้าของห้องกลับเดินเข้ามาใกล้ โน้มตัววางมือสองข้างลงกับเตียง ซึ่งระหว่างสองแขนของเขาเป็นเธอ

“รู้อะไรไหม เราแม่งโคตรอยากให้ซอว์เมาทุกวัน” 

สิบทิศเว้นช่วงประโยคที่เขาพูด ก่อนจะต่อท้ายอีกประโยค พร้อมสายตากดลงต่ำมองปากอิ่ม ถึงผละถอยมาตวัดสบนัยน์ตากลมโตของเธอ

“นี่ ถอยไปเลยนะ”

จิ๊กซอว์รีบดึงผ้าห่มคลุมตัวลงจากเตียง วิ่งลากเข้าห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น จนคนมองตามกลั้นขำแทบไม่อยู่ 

กรี๊ดดดด

จู่ ๆ เสียงจิ๊กซอว์ก็ร้องดังลั่นจากห้องน้ำ คนยืนกลั้นขำเองก็ตกใจ เขากำลังจะก้าวเดินเข้าไปหา ทว่าเจ้าของเสียงกลับออกมาเสียก่อน ด้วยการเอาผ้าห่มพันตัวช่วงหน้าอกลงถึงปลายเท้าลากไปกับพื้น

“สิบ นี่มันอะไร ไหนบอกไม่มีอะไรเกิดขึ้นไง”

สิบทิศมองตามมือบางที่รั้งคอเสื้อออกนิด เผยให้เขาดูว่ามีอะไรแปลกไปบนตัวเธอ จิ๊กซอว์ตกใจทั้งโมโห เมื่อมองกระจกแล้วตัวเธอขึ้นรอยช้ำแดงทั้งตัว

คนยืนมองยังคิ้วขมวด เมื่อคืนเขาไม่ได้ทำอะไรเธอนี่ ทำไมเป็นรอยได้

“สิบทิศ !”

“เราไม่ได้เป็นคนเริ่ม ดู”

คนถูกแหวเสียงใส่ยังหาคำตอบรอยบนตัวเธอไม่ได้ จิ๊กซอว์ก็ทำหน้าโมโห จนเขาเองคิดอะไรได้ก็รีบพูดไปก่อน

คนบอกให้ดูหมุนตัวหันข้างให้เธอเห็นแผ่นหลังหนาช่วงเอวเขา ทั้งยกนิ้วชี้ให้ดูตรงเป็นรอย จับใบหูข้างหนึ่งที่มีรอยคล้ายกัน ไม้เว้นแม้แต่ลำคอซึ่งขึ้นรอยช้ำกับรอยฟันอยู่ทุกจุดที่สิบทิศบอกให้เธอดู

“อะไรกัด” คนถามคิ้วขมวดมุ่น เขาไปโดนหมาที่ไหนรุมกัด

“หมากัด หมาหิวโซด้วย จะกัดกินจนอิ่มให้ได้” 

“หมาที่ไหนกัน” 

เมื่อคืนเราไปเที่ยว แล้วร้านเฮียบาร์เลี้ยงหมาด้วยเหรอ จิ๊กซอว์ทำหน้าตาท่าทางนึกคิด จนสิบทิศต้องบอกให้เอาบุญ

“หมาซอว์ไง” จิ๊กซอว์หันกลับมามองคนโดนเธอกัดทันที 

“เรา เราทำเหรอ”

เสียงคนถามตะกุกตะกัก เธอไปกัดเขาทำไม งงใจตัวเองอยู่

“อยู่กัน 2 คน เราคงกระโดดกัดหูตัวเองมั้ง”

“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” 

อาจเพราะเพิ่งตื่นนอน ทำให้ความรู้สึกนึกคิดเธอช้าลง จิ๊กซอว์ยังมาพยักหน้ารับคล้ายเห็นด้วยกับที่เธอพูด

“มันเป็นไปไม่ได้ซอว์ คนที่ไหนจะกระโดดกัดหูตัวเองได้วะ” 

คนพูดเริ่มมีอาการฉุนเฉียว ซื่อก็ซื่อเกิน ซึนก็ซึนจัดน้อคนเรา ยัยหมาซอว์ 

“เราเมานี่ สิบควรห้ามสิถึงจะถูก ยังมาบอกมองนั่นมองนี่เราอยู่ได้” 

เพราะก่อนหน้าเขาบอกไม่ได้เข้า แค่มอง อีตาบ้านี่มองเธอไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

“มีเสือตัวไหนเห็นเหยื่ออยู่ตรงหน้าแล้วมันปล่อยไปบ้าง” คนพูดยกยิ้มมุมปาก จนคนฟังต้องตวัดตามอง

“เราไม่ใช่เหยื่อใคร”

“ไม่อยากให้ทำ วันหลังก็อย่าเมาดิ แล้วถ้าซอว์ยังรั้นจะเมาอีก รอบหน้าคงไม่โดนแค่นี้”

“อย่ามาขู่ ไม่ใช่เด็ก”

เจ้าของห้องเดินเข้าไปใกล้คนบอกตัวเองไม่ใช่เด็ก สิบทิศโน้มตัวลงกะทันหันเพื่อให้ใบหน้าเขาและเธออยู่ระดับเดียวกัน จนปลายจมูกคมสันสัมผัสเข้ากับปลายจมูกโด่งรั้นแผ่วเบา จิ๊กซอว์กะพริบตาปริบ ๆ ตัดสินใจผละถอยออกมานิด จ้องมองสิบทิศอย่างคนไม่พอใจ

“คิดว่าขู่ก็ลองดูได้”

คนฟังเม้มปากมองหน้าเขานิ่ง เธอไม่รู้ต้องทำอย่างไรเลยเลือกสะบัดหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่เอาแต่จ้องมองกัน เดินเข้าห้องน้ำตามเดิมเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

“อือ ยา”

จู่ ๆ เจ้าของห้องก็ยื่นยาเม็ดเล็กสีขาวมาตรงหน้าหญิงสาวซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขาอยู่โต๊ะทานข้าว

จิ๊กซอว์เพิ่งทานข้าวอิ่ม สิบทิศรู้ดีกว่าใครว่าเธอชอบกินอะไร ไม่ชอบกินอะไร

โจ๊กหมูสับเจ้าประจำใส่ต้นหอมเยอะ ๆ ของหวานคือปาท่องโก๋จิ้มนมข้น ส่วนน้ำต้องเป็นนมสดฮอกไกโดบราวน์ชูการ์เย็น เพิ่มไข่มุก ออนท็อปด้วยฟองนมครีมชีสด้วยยิ่งดี 

แต่วันนี้ไม่มี หาไม่ได้ ฟองนมครีมชีสที่จิ๊กซอว์ชอบ เพราะคนออกไปซื้อให้เขาต้องซื้อหลายอย่าง รวมถึงชุดใหม่ที่จิ๊กซอว์สวมใส่อยู่

“ยาอะไร”

“แก้แฮงก์”

จิ๊กซอว์ชำเลืองมองหน้าเจ้าของห้องแค่ชั่วครู่ เธอไม่กล้าสู้หน้าเขาเท่าไรนัก ที่นั่งอยู่ตอนนี้ก็อยากมุดพื้นกระเบื้องคอนโดฯ หนี แต่ยังทำใจกล้าหน้าหนาสู้หน้าสิบทิศอยู่ เธออายเรื่องที่ทำกับเขาไว้ ทั้งกัด ทั้งเปิดโชว์หน้าอกและตรงนั้นให้เขาดู ภายนอกเธออาจดูนิ่งปกติ แต่ภายในเธอกำลังกรีดร้อง

สิบทิศทำเพียงยื่นให้ เขาไม่ได้มองหรือจ้อง กลัวเธออึดอัดเหมือนกัน เพราะสังเกตอยู่นาน ตั้งแต่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ จนมานั่งทานข้าว จิ๊กซอว์นิ่งมาก 

ที่สำคัญ เขาไม่ได้ทำอะไรเธอทั้งนั้น มองก็ไม่ได้มอง เมื่อคืนสิบทิศรู้สึกตัวตอนจิ๊กซอว์ขยับ แล้วนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ใส่เสื้อ เขาเองก็ง่วงมาก เลยถอดเสื้อจากตัวใส่ให้เธอ