Peat Dote วิศวะหลงรัก

“ขอบคุณครับ” แม้จะอยากจะปฏิเสธน้ำใจ แต่ด้วยเพราะเธอเป็นลูกค้าผมเลยไม่อยากเสียมารยาท เลยพักกินข้าวเพื่อรอรถลากก่อน ดังนั้นจึงขยับมานั่งขัดสมาธิบนฟุตบาทใกล้กับป้ายรถเมล์ มีแปลงดอกไม้หน้ามหาลัยและยื่นกล่องข้าวไปให้ไอ้บาสที่นั่งบนขอบปูน “มึงโทรหาพ่อหรือยังเรื่องรถลาก”“อีกประมาณสิบนาทีน่าจะถึงนะเฮีย” ไอ้บาสตอบทั้งที่ปากยังเคี้ยวข้าวผัดจนแก้มป่อง ส่วนผมก็กระดกขวดน้ำเข้าปากด้วยความกระหาย มองแก้วกระดาษที่ปลิวตามแรงลมจึงเอามันตั้งไว้ตรงหน้าและโยนหินหนึ่งก้อนทับไว้ จากนั้นก็ลงมือตักข้าวกินบ้างด้วยความหิว ทั้งอากาศและไหนจะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องด้วย ผมเป็นพวกไม่เรื่องมากกับสถานที่กินข้าว จะนั่งตรงไหนขอให้เป็นที่นั่งก็กินข้าวได้หมดนั่นแหละ“วันนี้ไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า ว่าไงดีน้ำหวาน แกกินด้วยปะโดนัท”“เอาสิๆ กินเสร็จไปช้อปปิ้งต่อ ฉันอยากทำเล็บด้วยอะ”บทสนทนาของนักศึกษาสาวเข้ามาโสตประสาท ผมไม่ได้ใส่ใจหากแต่เป็นการรีบกินข้าวเพื่อจะได้รอส่งรถลูกค้าให้เสร็จสัพ กระทั่งสายตาที่จดจ้องมองข้าวอยู่เป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเล็งเห็นถึงรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตายี่ห้อแบรนด์สุดหรูมาหยุดตรงหน้า ทำให้ผมเงยหน้าสบตากับ

ออกจากร้านไอศกรีมและเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็มองตัวเองในกระจกมัดผมสีดำหยิกลอนเล็กน้อยของตัวเองเป็นมวย ใช้นิ้วเขี่ยผมหน้าม้าที่ตัดเพื่อรับกับใบหน้าเล็กๆ ของตัวเอง ตัดผมทรงนี้แม่ยังชมว่าฉันน่ารักเหมือนตุ๊กตาอาจจะด้วยดวงตากลมโตของฉัน ผิวขาวเนียนละเอียด รูปร่างของฉันถึงจะดูตัวเล็กแต่บางสิ่งบางอย่างที่แม่ให้มาก็ไม่ได้น้อยเลยโดยเฉพาะตรงหน้าอกหน้าใจของตัวเองสลัดความคิดเรื่องหน้าตาหรือรูปร่างของตัวเองออกไป ระหว่างที่เดินสวนกับผู้ชายที่จะเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่ก่อนห้องน้ำผู้หญิง สายตาของทุกคนมองฉันเหมือนกับว่าไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่นทำให้ฉันหลุบสายตาไม่สบตากับใครทั้งนั้นเป็นผลให้เดินชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งอย่างแรงตุ้บ“จิ๊”“ขะ ขอโทษค่ะ” ฉันรีบขอโทษขอโพยด้วยการก้มศีรษะให้เขาหลายครั้ง ลอบมองรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีดำขาดๆ รวมไปถึงกางเกงยีนส์ที่เลอะคราบดำๆ อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด“มีตาก็หัดใช้มันมองทางด้วย”“ค่ะ ขอโทษนะคะ” น้ำเสียงดุๆ ของเขาทำเอาฉันเกร็งสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างซึ่งสวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูเข้าห้องน้ำไปทันที เขาสูงมากขนาดที่ว่าศีรษะของฉัน

“ค่ะ มาจีบเยอะมาก แต่ฉันไม่ได้เลือกใครสักคนหรือคุยกับใครที่มาจีบเลย”“เพราะ?” เหมือนตัวเองกำลังถูกสอบปากคำเลยแหะ ทว่ากลับรู้สึกเหมือนว่าได้คุยกับใครสักคนที่พร้อมรับฟัง ถึงจะดูแล้วคุณพีทไม่ค่อยจะใส่ใจ เนื่องจากเขาเอาแต่จดจ้องมองมือถือของตัวเองสลับกับมือถือของน้องชาย“บางคนชอบคุกคามฉันน่ะค่ะ แบบว่าแตะเนื้อต้องตัวโดยที่ฉันไม่ได้ยินยอม” คุณพีทผละใบหน้าจากจอมือถือสบตากับฉันที่เล่าเรื่องอึดอัดใจ “แล้วบางทีก็ชอบส่งข้อความมาจีบ บางคนชอบส่งอะไรลามกมาให้ดู”“นี่เรียกจีบ”“ฉันก็ไม่รู้ค่ะ บางคนก็มาดีนะคะแต่ฉันไม่อยากคุยกับใครเพื่อให้ความหวัง ถ้าสุดท้ายฉันไม่ได้ชอบพวกเขา ฉันกลัวว่าจะทำให้พวกเขาผิดหวังก็เลย... ไม่คิดจะคุยกับใครเลย”“กับน้องชายฉันล่ะ”“คุณบาสคุยสนุกค่ะ ฉันคิดว่าเราคงเป็นเพื่อนกันได้ก็เลยลองนัดมาเจอกัน” เพราะตั้งแต่คุยกับเขา ฉันไม่เคยได้รับความรู้สึกแย่ๆ เลย อย่างที่บอกคุณบาสคุยดีและตลก “แต่เขาคิดว่าฉันไม่ตรงปกก็เลยคิดว่าคงไม่คุยกับใครแล้วล่ะคะ อยู่คนเดียวดีกว่า”พูดไปก็หัวเราะไปพลางหยิบแก้วแตงโมปั่นขึ้นมาดื่ม ขนาดเริ่มต้นอยากจะคุยกับคนๆ เดียวยังพังไม่เป็นท่า คิดดูนะหากฉันยอมรับว่าคุ

เมื่อได้ฟังตัวตนที่แท้จริงของคุณพีทวิศวะเครื่องกล ตั้งแต่เข้ามาเรียนฉันเคยได้ยินสรรพนามของเขามาบ้าง ทว่ากลับไม่ได้ใส่ใจเสียเท่าไหร่เนื่องจากฉันมักจะเน้นเรื่องการเรียนของตัวเอง ลดการใส่ใจคนรอบข้างน้อยลง นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมชีวิตของฉันถึงแค่ครอบครัวกับเพื่อน ไม่มีใครเข้ามาในชีวิตเพราะไม่อยากเอาตัวไปเกี่ยวข้องกับใคร หากแต่ว่าวันหนึ่งกลับรู้สึกอยากลองออกนอกกรอบบ้าง ก็ดันถูกหลอกตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกับใครสักคนถูกคอและถึงแม้ว่าคุณพีทจะค่อนข้างเป็นผู้ชายในสไตล์ที่น่ากลัว ดุดันและเถื่อน ฉันกลับรู้สึกว่าคุณพีทดูมีอะไรมากกว่านั้น หากเขาเป็นแบบที่หยกพูดจริงๆ ทำไมถึงละเว้นพี่ขนมด้วยล่ะ จะบอกว่าด้วยความเหมือนกันในฐานะ ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นปัจจัยแรกที่ทำให้คุณพีทละเว้นพี่ขนม แต่ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับมุมที่อ่อนโยนของเขานั่นแสดงว่า... คุณพีทมีมุมที่อ่อนโยน ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป อยู่ที่ว่าเขาจะแสดงมันออกกับใครมากกว่าซึ่งตอนนี้มีเพียงพี่ขนมเท่านั้น เป็นคนเดียวและคนสุดท้ายของเขาสินะ“แกโอเคหรือเปล่าหวาน ข้อมือเขียวช้ำเลย ไปโดนอะไรมาเนี่ย”“ไม่มีอะไรหรอก”“ผิวแกขาวละเอียดขนาดนี้ พอเขียวช้ำทีก็คือเห็นชัด

สำคัญเลยคือ... เมาเก่งมาก เมื่อสามสี่วันก่อนเห็นจะได้จู่ๆ เขาโทรหาฉันตอนตีสาม ตกใจมากได้ยินเสียงเขาพูดพึมพำอะไรก็ไม่รู้น้ำเสียงยานคราง กว่าจะแกะคำพูดของเขาได้และดึงสติก็ปาเข้าไปเกือบยี่สิบนาที จำได้คร่าวๆ‘เมาไม่ไหวแล้ว ใครโทรมา อ้าวน้ำหวานเหรอ ทำไมยังไม่นอน’แล้วมีการมาต่อว่าฉันด้วยนะว่าจะโทรมาทำไมดึกๆ ว่าฉันทำไมยังไม่นอน ทำอะไรอยู่ แอบคุยกับใครจนดึกดื่น พอตอนเช้าเขาก็โทรหาฉันพอบอกว่าเขาพูดอะไรออกมา คุณพีทก็เงียบไม่แก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นบอกคำเดียวว่า ‘จำไม่ได้’ กำชับอีกว่าหากเขาโทรมาแล้วพูดไม่รู้เรื่องให้วางสายไปเลย ใครจะไปวางลงกันล่ะอดเป็นห่วงไม่ได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้รับสายน่ะ“โห ทำไมคนเยอะแบบนี้ก็รู้นะว่าวิศวะฮอตแค่ไหน ก็ไม่คิดว่าจะมีคณะอื่นมาดูด้วยเนี่ย” โดนัทยืนเท้าเอวบ่นเล็กน้อย ก็น่าให้บ่นหรอกนะคนเยอะจริงจังมาก “อ๋อ รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมคนเยอะ”“อะไรเหรอนัท”“นู้นไง หนุ่มฮอตแสนร้อนแรงลงแข่งด้วยแบบนั้น”เพื่อนพยักเพยิดหน้าให้ฉันมองไปที่สนามแข่งบาส ทุกคนทั้งสองทีมโดดเด่นมาก หากแต่ว่าจะมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่เด่นออร่าเปล่งประกาย แล้วสำหรับฉันคนที่เด่นที่สุดก็คือ... คุณพีท ใช่ คุณพี