ตอนที่ 1 วิกฤตวงการละคร

"ทางช่องแจ้งมาแล้วนะคะคุณริต้า" ผู้จัดการฝ่ายผลิตเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานขนาดเล็กของ รินลดา

เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน ดวงตากลมโตฉายแววกังวลอย่างไม่อาจปิดบัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับกำลังกลั้นลมหายใจ

รินลดา ภานุรัตน์ ทายาทรุ่นที่สามของบริษัท ดีดีวิดิโอ ที่ผลิตละครชื่อดังที่เคยสร้างผลงานเรตติ้งถล่มทลายมาแล้วนับร้อยเรื่อง ภายใต้การสังกัดช่องใหญ่ที่ใครต่างก็อยากร่วมงาน

แต่เมื่อถึงวันที่เธอก้าวขึ้นมารับตำแหน่งบริหารแทนผู้เป็นแม่ กลับเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เศรษฐกิจตกต่ำอย่างหนัก พฤติกรรมผู้บริโภคเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สื่อบันเทิงผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด

ผู้คนเลิกเฝ้าหน้าจอโทรทัศน์ในช่วงไพรม์ไทม์ ละครภาคค่ำที่เคยเป็นความหวังหลัก เริ่มไม่ใช่อีกต่อไป

รินลดายื่นมือไปรับเอกสารจากผู้จัดการฝ่ายผลิต พร้อมกับถอนหายใจยาวอย่างไม่รู้ตัว เธอดึงเอกสารออกจากซองสีน้ำตาล ก่อนจะกลั้นใจเปิดอ่านอย่างช้า ๆ

ดวงตากลมสวยกวาดไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นเส้นตรง ยิ่งอ่าน อากาศในห้องก็ยิ่งอึดอัดราวกับมีอะไรมากดทับจนรู้สึกหายใจแทบไม่ออก

เมื่ออ่านจบ รินลดาทิ้งเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังเหมือนกับระบายความไม่พอใจ

“ลดงบประมาณเหลือแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์” รินลดาพูดประชด น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเจ็บแปลบ

“ก็ไม่ต่างอะไรกับบอกให้เราเลิกผลิตละคร”

ผู้จัดการฝ่ายผลิตซึ่งทำงานอยู่กับบริษัทมาตั้งแต่สมัยรุ่นแม่ของเธอได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ หล่อนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาหนักใจและชื่นชมในเวลาเดียวกัน

รินลดาเรียนจบจากต่างประเทศ กลับมาช่วยผู้เป็นแม่ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าบริษัท เธอเป็นคนเก่ง ปรับตัวไว และพาบริษัทฝ่าวิกฤตมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ในวันที่ค่ายละครอื่นทยอยปิดตัวลงทีละแห่ง ดีดีวิดีโอ ยังยืนหยัดอยู่ได้ ก็เพราะผู้หญิงคนนี้

หญิงสาวยกมือขึ้นบีบขมับของตัวเองช้า ๆ ราวกับพยายามคิดหาทางออกให้กับวิกฤตในครั้งนี้

"เราคงไปต่อกับช่องไม่ได้แล้ว" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นราบ นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่าทางของคนที่กำลังชั่งน้ำหนักทุกทางเลือกอย่างหนัก

แต่ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา หัวใจก็วูบไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ค่ายละครที่คุณยายของเธอสร้างขึ้นมากว่าสี่สิบปี เติบโตเคียงข้างช่องมาตั้งแต่ยุคเริ่มต้น ผ่านมือแม่ ก่อนจะมาถึงเธอ และสุดท้าย มันกำลังจะต้องมาจบลงที่รุ่นของเธอเอง

"คุณริต้าจะยกเลิกสัญญากับทางช่องหรือคะ"

รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงที่ตอบกลับมาเย็นราบจนแทบไม่มีอารมณ์

"ถึงเราไม่ยกเลิก ทางช่องก็ไม่อยากให้เราทำละครให้แล้ว" เธอถอนหายใจยาว ราวกับปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมาพร้อมลมหายใจนั้น

"แล้วคุณริต้าจะทำยังไงคะ...หรือเราจะปิดค่ายเหมือนค่ายคุณอี๊ด"

คำถามนั้นแทงลึกลงกลางใจ รินลดากัดริมฝีปากล่างแน่น ความเจ็บแล่นวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ค่ายละครของแม่อี๊ด ค่ายใหญ่ที่เคยผลิตละครให้ช่องไม่ต่างจากค่ายของเธอ เพิ่งประกาศปิดบริษัทลงอย่างเป็นทางการ คนที่เติบโตมากับค่ายนั้นต่างใจหาย แต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า มันไปต่อยากเหลือเกินในสภาพเศรษฐกิจแบบนี้

โฆษณาขายแทบไม่ได้ ช่องใหญ่ ๆ ทยอยปลดพนักงานออก จนแทบไม่เหลือคนทำงานเต็มระบบ และค่ายของเธอเอง ก็ไม่ได้ต่างกันนัก

รินลดาหลุบตามองโต๊ะทำงาน ในหัวผุดตัวเลขขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้บริษัทของเธอมีพนักงานที่ยังทำงานอยู่จริง ๆ ไม่ถึงห้าสิบชีวิต ทุกคนฝากความหวังทั้งหมดไว้กับการตัดสินใจของเธอเพียงคนเดียว

"ไม่ค่ะ เราจะไม่ปิดค่ายเด็ดขาด" รินลดาประกาศ น้ำเสียงหนักแน่น

"เราแค่ต้องปรับตัวเท่านั้น"

เธอเงยหน้าขึ้น สายตามุ่งมั่นไร้ความลังเล ประหนึ่งตัดสินใจได้แล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยให้สิ่งที่ครอบครัวสร้างมากว่าสี่สิบปีต้องพังลงต่อหน้าต่อตา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หญิงสาวในชุดสูทแบรนด์ดังของไทยก้าวออกมาจากห้องประชุม สายตากลมโตพราวระยับเมื่อมองเห็นโลโก้ของช่องที่ค่ายละครของเธอสังกัดอยู่มายาวนาน

หลังจากตัดสินใจว่าจะยังเดินหน้าต่อกับช่อง พร้อมกับเปิดรับงานผลิตละครให้กับแพลตฟอร์มออนไลน์อื่นควบคู่กันไป รินลดาจึงเข้ามาพบผู้อำนวยการฝ่ายผลิตละครด้วยตัวเอง

เธอพูดตรงไปตรงมา ค่ายของเธอจะยังผลิตละครให้ช่อง ภายใต้งบประมาณและเงื่อนไขที่ช่องกำหนด แต่ในขณะเดียวกัน เธอต้องการให้บริษัทสามารถรับงานจากแพลตฟอร์มอื่นได้ด้วย เพื่อความอยู่รอดขององค์กร

ในช่วงแรก ผู้บริหารของช่องไม่เห็นด้วย พวกเขาไม่ต้องการให้ค่ายละครที่สังกัดอยู่ไปผลิตผลงานให้กับที่อื่นพร้อมกัน

แต่เมื่อรินลดายื่นข้อเสนอที่ทำให้ช่องได้ประโยชน์มากกว่าสูญเสีย ข้อเสนอที่พวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้ ท้ายที่สุด ช่องก็ยอมเปิดทางให้เธอเดินต่อในแบบที่ต้องการ

"คงต้องหาสปอนเซอร์เจ้าใหญ่" รินลดาเปรยกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่ง

ผู้ผลิตละครสาวสั่งการให้ทีมโฆษณานัดเจรจากับนายทุนรายใหญ่ที่แสดงความสนใจ พร้อมยินดีออกทุนให้กับการผลิตละครแนวตั้งเรื่องแรกของค่าย

ในขณะเดียวกัน รินลดาแจ้งกับครอบครัวถึงความจำเป็นในการเปิดแนวละครใหม่ แม้ในประเทศไทยจะยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก แต่ตลาดต่างประเทศกลับเติบโตอย่างรวดเร็ว และมีแนวโน้มว่าจะบูมในไทยในไม่ช้า

สายตาของนักธุรกิจสาวมองไปไกลกว่าปัจจุบัน เธอรู้ดีว่าหากไม่ลงแข่งตั้งแต่ตอนนี้ เมื่อถึงวันที่ตลาดเปิดเต็มรูปแบบ ค่ายของเธออาจไม่มีที่ยืนเหลืออยู่ รินลดาต้องแข็งแกร่งให้ได้ ก่อนที่คู่แข่งจะตามทัน และการก้าวไปข้างหน้าในครั้งนี้ ต้องใช้เงินจำนวนมาก ทั้งงบการตลาด การโปรโมต และเงินลงทุนสำหรับการพัฒนาแอปพลิเคชันของบริษัทเอง

"นายทุนรายใหญ่ที่นัดเจรจาเรื่องร่วมทุนกับเรา แจ้งมาว่าวันนี้ไม่สามารถเข้ามาที่บริษัทได้ค่ะ"

นักศึกษาฝึกงานในแผนกการตลาดเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจว่าควรพูดออกมาดีหรือไม่

รินลดาหยุดอ่านบทละครที่กำลังจะเปิดกล้องในอีกไม่กี่วันข้างหน้า มือที่ถือเอกสารชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ผู้จัดละครสาวเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวในชุดนักศึกษา ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อเห็นแววตาตื่นตระหนกที่พยายามปิดไม่มิด

"เกิดอะไรขึ้น ดาหวัน"

เด็กสาวอึกอัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "คือ..."

“คืออะไร”

"นายทุนบอกว่า เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองไทยค่ะ แล้วก็ ยังไม่ได้เที่ยวเลย เลยขอเที่ยวก่อน”

ห้องทำงานเงียบลงทันที

รินลดานิ่งไป สายตาคมจ้องไปยังบทละครตรงหน้า แต่สมองกลับเริ่มประมวลผลบางอย่างที่ไม่เข้าที่

ผู้จัดละครสาวยังไม่ทันได้ใส่ใจกับรายละเอียดของนายทุนที่ติดต่อเข้ามามากนัก ระยะหลังเธอแทบไม่มีเวลาหายใจ นอกจากตรวจงบประมาณ และไล่ดูขั้นตอนสุดท้ายก่อนการเปิดกล้อง

ค่ายของเธอต้องเดินหน้าพร้อมกันถึงสองโปรเจกต์ ละครภาคค่ำสำหรับช่องใหญ่ และละครแนวตั้งเรื่องแรกของค่าย

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ราวกับไม่มีช่องว่างให้พลาดแม้แต่นิดเดียว ส่วนดีลของนายทุน ข้อเสนอที่แลกเงินลงทุนก้อนใหญ่กับลิขสิทธิ์ละครแนวตั้งไปฉายบนแพลตฟอร์มออนไลน์ในประเทศตุรกี ถูกวางไว้ในลำดับรองอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้เธอจะรู้ดีว่านั่นคือดีลที่บริษัทกำลังต้องการที่สุดในตอนนี้

รินลดาหยุดนิ้วที่กำลังกดเครื่องคิดเลขลงชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

"นายทุนที่ว่านี่ บริษัทอะไรนะ"