ตอนที่ 2 นัดคุย

"บริษัท KN Production ค่ะ"

รินลดาก้มมองเอกสารบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง สายตาไล่ผ่านตัวอักษร แต่สมองกลับพยายามค้นหาความทรงจำอย่างรวดเร็ว ชื่อบริษัทนั้นวนเวียนอยู่ในหัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะต้องยอมรับความจริง ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

หญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเบา ๆ อย่างใช้ความคิด

"พี่ไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้มาก่อนเลยนะ" คำพูดนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา ราวกับเธอกำลังบอกตัวเอง มากกว่าจะพูดกับนักศึกษาฝึกงานตรงหน้า

"คุณดี้บอกว่าเป็นบริษัทสื่อที่จดทะเบียนอยู่ที่ประเทศตุรกีค่ะ" ดาหวันอธิบายตามข้อมูลที่ได้รับมาจากหัวหน้างาน

"แล้วก็เป็นฝ่ายติดต่อมาที่บริษัทของเราเป็นที่แรกด้วยค่ะ"

รินลดาพยักหน้ารับ สีหน้าครุ่นคิดยังคงนิ่งเรียบ เธอเชื่อข้อมูลนี้ ไม่ใช่เพราะรายละเอียดฟังดูน่าเชื่อถือเพียงอย่างเดียว

แต่เพราะคนที่ยืนยันคือ นวลพรรณ หญิงวัยกลางคนที่ทำงานอยู่กับบริษัทมาตั้งแต่สมัยรุ่นแม่ของเธอ คนที่รินลดาไว้วางใจมากพอจะฝากทั้งบริษัทไว้ในมือ

"ติดต่อกลับไปใหม่ได้ไหม เราต้องเซ็นสัญญากับเขาให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องที่เขาอยากจะเที่ยวไทยนานแค่ไหนก็ทำไป แต่งานของเรารอไม่ได้"

ดาหวันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะส่ายหน้า

"คุณดี้พยายามแล้วค่ะ ทางนั้นบอกต้องการเวลา"

รินลดาถอนหายใจยาว หญิงสาวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ก่อนจะเริ่มเดินไปมาในห้องทำงาน

"เอาเบอร์มา" รินลดาหยุดเดิน ก่อนจะหันกลับมา น้ำเสียงเย็น

"พี่จะคุยเอง"

ผู้จัดละครสาวปรากฏตัวที่ กันเองคลับ คลับหรูใจกลางเมือง สถานที่ที่ไม่ได้เปิดรับใครง่าย ๆ และต้องกระเป๋าหนักพอถึงจะก้าวเข้ามาได้

อาคารทรงสี่เหลี่ยมดีไซน์ทันสมัยตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืน ด้านหน้าทางเข้า พนักงานต้อนรับในชุดสูทยืนประจำตำแหน่งอย่างเคร่งขรึม คอยรับกุญแจรถจากแขกวีไอพีเพื่อนำไปจอดในพื้นที่ส่วนตัว

รินลดาสูดลมหายใจยาวก่อนจะก้าวเข้าไปภายในคลับ เสียงส้นรองเท้าส้นสูงดังก้องเบา ๆ ไปตามทางเดินหินอ่อน

เธอเดินผ่านหน้าการ์ดโดยไม่ต้องแสดงบัตรสมาชิก ชื่อเสียงที่สั่งสมมานานทำหน้าที่แทนแล้ว ทั้งในฐานะทายาทของอดีตนางเอกดังผู้ผันตัวมาเป็นผู้จัดละคร และในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลที่วงการบันเทิงรู้จักดี

สายตาของการ์ดเพียงเหลือบมอง ก่อนจะผายมือเปิดทางอย่างสุภาพ รินลดาพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไป

ภายในคลับเปิดเพลงช้าคลอเบา ๆ บรรยากาศเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน แขกแต่ละกลุ่มต่างมีมุมโซฟาหรูเป็นพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง

รินลดาเดินผ่านโซฟาเข้าไปยังด้านใน เธอรู้จักแขกที่มาใช้บริการอยู่บ้าง จากงานสังคมที่เคยวนเวียนเจอกันมาหลายครั้ง แต่หญิงสาวไม่ได้หยุดทักทาย เพราะที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัว พื้นที่ที่ทุกคนต่างรู้ว่าควรทำอย่างไร

ผู้ชายบางคนนั่งเคียงข้างผู้หญิงคนอื่น ที่ไม่ใช่ภรรยาที่ออกงานด้วยกันตามหน้าสื่อ แต่เป็น “เพื่อนเที่ยว” ที่ภรรยาอาจจะไม่รู้ หรือรู้แต่ทำอะไรไม่ได้

บางคนเมื่อเห็นรินลดา ก็ชะงักมือที่โอบกอดสาวข้างกาย ก่อนจะผละออกอย่างแนบเนียน แล้วยกมือขึ้นทักทายเธอ…พวกเขายังจำได้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร

รินลดาเพียงพยักหน้ารับอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ ในโลกใบนี้ เธอรู้ดีว่า การมองเห็นบางอย่าง

ไม่ได้แปลว่าจำเป็นต้องพูดมันทุกอย่างที่เห็น

ผู้จัดละครสาวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องวีไอพี ประตูกระจกบานใหญ่ปิดสนิท ด้านหน้ามีบอดี้การ์ดร่างสูงสองคนยืนประจำตำแหน่ง สีหน้าเคร่งขรึม และดูออกตั้งแต่แรกเห็นว่าไม่ใช่คนไทย

สายตาคมกริบของทั้งคู่กวาดมองรินลดาอย่างประเมิน ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เพียงไม่กี่วินาที หนึ่งในนั้นก็เอื้อมมือไปเปิดประตูให้เธออย่างเงียบเชียบ ราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่า หญิงสาวตรงหน้าคือแขกที่เจ้านายของพวกเขานัดไว้

รินลดาก้าวเข้าไปภายในห้องที่มืดสลัว แสงไฟจากลูกบอลสะท้อนวูบวาบไปทั่วพื้นที่ บรรยากาศด้านในแตกต่างจากโถงคลับด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

เสียงดนตรีจังหวะ EDM ดังอื้ออึงเหมือนกับผับที่กำลังอยู่ในช่วงพีค ผู้หญิงหลายคน ไม่รู้ว่ามาจากไหน กำลังออกลีลาอย่างสนุกสนาน ร่างกายเคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรีและแสงไฟที่สาดไปมา

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบห้อง ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่ผู้หญิงที่กำลังเต้นรำเพื่อเอาใจใครบางคน...คนที่นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาลึกเข้าไปด้านในสุดของห้อง

รอบ ๆ นั้น มีบอดี้การ์ดร่างสูงยืนประจำตำแหน่งอยู่ทุกมุม สีหน้าเคร่งขรึม สายตาจับจ้องไม่ปล่อย การรักษาความปลอดภัยแน่นหนาเสียจนให้ความรู้สึกราวกับกำลังอารักขาประมุขของประเทศ

รินลดากวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ไม่รู้จะเริ่มคุยกับใครดี เสียงดนตรีดังกลบทุกอย่าง สุดท้าย หญิงสาวจึงหันไปหาบอดี้การ์ดร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ตัวที่สุด เธอต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้และตะโกนถามซ้ำอยู่หลายครั้ง เพราะไม่แน่ใจว่าผู้ชายตรงหน้าจะได้ยินเธอหรือไม่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงสายตานิ่งเฉยที่มองลงมา ไม่มีคำตอบ ราวกับหน้าที่ของเขามีเพียงยืนอยู่ตรงนั้น

และรอคำสั่งเท่านั้น

"โอเค" รินลดาพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านกลุ่มผู้หญิงที่กำลังเต้นรำอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มุ่งหน้าไปยังด้านในสุดของห้อง

ไม่นานนัก เธอก็หยุดอยู่ตรงหน้าโซฟายาวตัวหนึ่ง บนโซฟานั้น มีผู้ชายเพียงคนเดียว และผู้หญิงอีกคนที่แนบชิดอยู่กับเขา

ทั้งคู่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ไม่สนใจสายตาใคร ไม่สนใจว่ามีแขกคนอื่นยืนอยู่ตรงนั้นหรือไม่

รินลดากัดริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจยาวเพื่อรวบรวมสติ

...บัดสี...

คำสบถนั้นดังขึ้นในใจ โดยที่เธอไม่คิดจะเปล่งมันออกมา

นี่มันการคุยธุรกิจแบบไหนกัน

หญิงสาวนึกย้อนถึงการโทรนัดตามเบอร์ที่ดาหวันให้มา เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อขอพบ “นายทุน” ให้ได้ก่อนที่เขาจะเดินทางไปภูเก็ตในวันพรุ่งนี้ และคำตอบที่ได้รับในตอนนั้นเอง คือเหตุผลที่ทำให้เธอต้องมายืนอยู่ตรงนี้

ตรงหน้าผู้ชายที่ดูเหมือนไม่สนใจโลก และไม่คิดจะหยุดจูบผู้หญิงในอ้อมแขน แม้เพียงเสี้ยววินาที

"เอ่อ…คุณนีลคะ"

รินลดาพยายามเรียก เสียงของเธอดังเกินกว่าที่ตั้งใจไว้ จนผู้หญิงที่เกือบจะขึ้นคร่อมผู้ชายบนโซฟาหันขวับมามอง

หัวใจของรินลดาหล่นวูบ ถ้าเธอเห็นตัวเองในวินาทีนั้น คงตาโตเท่าไข่ห่าน

เพราะผู้หญิงที่กำลังจูบเขาอย่างดูดดื่ม คือคนที่เธอรู้จักดี

ทีน่า...