เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 8
วันที่เผยแพร่:
2026-07-02 12:05:03เช้าวันรุ่งขึ้น
โรสพาป้าโซเฟียไปเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ให้หลังอีกสามวันป้าของเธอจะเข้าบำบัดเคมีและปลูกถ่ายไขกระดูกซึ่งการปลูกถ่ายไขกระดูกนั้นป้าของเธอยังต้องรอจากทางแพทย์เก็บกระดูกจากของป้าเธอเพื่อแยกเซลล์ต้นกำเนิดและเซลล์เม็ดเลือดขาว อาจจะใช่เวลาถึงสี่หรือห้าวัน ภายในห้องพักคนป่วย โซเฟียนอนอยู่บนเตียงสีขาวในขณะที่โรสยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงหลังจากที่พยาบาลนั้นเดินออกไป หญิงสาวจึงหันมายิ้มให้ “โรส ความจริงแล้ว...” “ไม่ว่ายังไงป้าจะต้องหายนะคะ” เธอพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของผู้เป็นป้า “ป้าคะ ระหว่างที่ป้ารักษาตัว หนูจะไปทำงานที่เมืองนอกค่ะ” “หมายความว่ายังไง โรส...บอกป้ามาสิ ทำไมต้องไปทำงาน ไกลขนาดนั้นด้วย แล้วที่ไหน ? เพราะป้าใช่ไหม เพราะป้าทำให้หลานต้องลำบากใช่ไหม” นางโซเฟียพูดขึ้นมองสีหน้าของหลานสาวด้วยความไม่สบายใจ “ไม่ค่ะ ไม่เกี่ยวกับป้า หนูก็แค่อยากลองหางานที่มั่นคงทำเท่านั้นค่ะ ป้าไม่ต้องห่วงหนูนะคะ”หญิงสาวพูดเพื่อให้ผู้เป็นป้าสบายใจ “โรส ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ป้าไม่อยากให้เราต้องลำบาก...” “ป้าคะ หนูจะดูแลตัวเองค่ะ ป้าอยู่ที่โรงพยาบาลต้องดูแลตัวเองมาก ๆ นะคะ หนูอาจจะต้องเดินทางเร็ว ๆ นี้ค่ะ” โรสพูดกับโซเฟีย เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปทำงานที่อิตาลีระหว่างที่ป้าของเธอรักษาตัวที่โรงพยาบาล ที่นั่นคงจะทำให้เธอมีเงินเก็บมากพอหลังจากที่ป้าเธอออกจากโรงพยาบาล “โรส...” นางโซเฟียมองใบหน้าของหลานสาวด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้โรสทำงานเพิ่มมากกว่าเดิมและยังต้องไปในที่ไกล ๆ “หนูรักป้านะคะ” โซเฟียยิ้มรับออกมา เธอรักหลานสาวเหมือนลูกแท้ ๆ แม้ว่าน้องสาวของเธอจะฝากฝังให้ดูแลก่อนจากไปก็ตาม “ป้าคะ หนูไปทำงานที่นั่นไม่รู้ว่ากี่เดือนจะกลับมา ป้าต้อง ดูแลตัวเองนะคะ” “โรสก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ” “ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะป้า” โรสพูดพร้อมกับมองครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป เธอเดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อนั่งรถไปหาชายหนุ่มที่โรงแรม หลังจากที่เมื่อเช้าเขา ส่งข้อความมาหาให้ไปพบอีกครั้งหนึ่งคงเป็นเพราะเมื่อวานยังคุยเรื่องงานยังไม่เสร็จ / / / / / เกือบบ่ายอันโตนีโอนั่งรออยู่ภายในห้องของโรงแรม หลังจากที่เขาเลื่อนเที่ยวบินวันนี้จากตอนเช้ามาเป็นตอนเย็นแทน เพราะต้องคุยรายละเอียดที่ค้างไว้กับเธออีกในบางเรื่อง จริง ๆ เขาก็อยากมั่นใจว่า เธอจะไม่มาเปลี่ยนใจก็เท่านั้น... มาเฟียหนุ่มนั่งรออยู่ที่โซฟาหรูพร้อมกับหนังสือพิมพ์รายวันหนึ่งฉบับเปิดอ่านเป็นฆ่าเวลา ไม่นานเขาก็ปิดหน้าหนังสือพิมพ์พร้อมกับวางลงตรงโต๊ะในขณะที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่รอสซีจะเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาว อันโตนีโอลุกขึ้นยืนพร้อมส่งสายตามองหญิงสาว วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่ทว่าความสวยจากใบหน้า และผิวสีขาวก็ยังปิดซ่อนไม่มิดอยู่ดี “นั่งลงก่อนสิ” โรสนั่งลงที่โซฟา เธอส่งสายตามองชายหนุ่ม “ฉันอยากทราบรายละเอียดเกี่ยวกับงานที่คุยกันไว้เมื่อวานค่ะ” อันโตนีโอนิ่งเงียบก่อนที่จะพูดขึ้น “คุณจัดการเรื่องการลาออกที่บริษัทให้เรียบร้อย แล้วอีก สิบวันผมจะให้คนมา รับคุณไปที่อิตาลี ส่วนเรื่องเรื่องส่วนตัวของคุณก็จัดการให้เรียบร้อยก่อนด้วยแล้วกัน” โรสมองด้วยความขุ่นเคือง เขาไม่ฟังเธอพูดเลยสักนิด ! “คุณซอฟฟ์คะ...” “เรื่องเมื่อวานที่คุยผมว่าคุณเข้าใจแล้วนะ เพราะผมไม่ใช่พวกที่หลอกผู้หญิงไป อันที่จริงต่อให้ผมจะหลอกคุณไปขาย ผมคิดว่าคุณขายคงไม่ได้ราคาเท่าไหร่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง และพยายามบ่ายเบี่ยงคำถามของเธอ “ค่ะ แต่ฉันยังมีอีกเรื่องค่ะ” “ว่ามาสิ” เขากล่าว “คือฉันจะกลับมาที่เวกัสได้อีกเมื่อไหร่คะ หมายถึง ถ้าฉันไปอิตาลีกับคุณ...” เธอพูดพลางส่งสายตามองชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ จริงแล้วเขาไม่ได้ดูน่ากลัวหากแต่ถ้าไม่ได้ถาม และเขาไม่ให้เธอกลับมาเวกัสเป็นเวลาหนึ่งปี เธอคงจะมีความกังวลจนทำงานต่ออีกไม่ได้ “กลับ ?” อันโตนีโอทวนคำพูดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงถามขึ้นมา “ใช่ค่ะ ป้าของฉันไม่สบาย ฉันต้องกลับมาดูแลป้าที่กำลังรักษาตัวอยู่ ฉันคงทิ้งให้เธออยู่คนเดียวโดยไม่มาเยี่ยมเลยคงไม่ได้หรอกค่ะ” โรสพูดขึ้น ในขณะที่อันโตนีโอนิ่งและมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างคิดหนักเขาลืมไปว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว “ตกลงทุกสามเดือนผมจะให้คุณกลับมาเยี่ยมป้าคุณที่เวกัส แต่คุณต้องทำงานกับผมภายใต้สัญญาครอบหนึ่งปีห้ามลาออกเด็ดขาดเว้นแต่ผมไล่คุณออก แล้วหลังจากนั้นหนึ่งปีแล้วคุณจะกลับมาทำงานที่เวกัสนั่นก็เรื่องของคุณ” โรสฟังที่เขาพูด ดูเหมือนเป็นข้อเสนอที่บังคับเสียมากกว่าแต่อย่างน้อยก็ยังดีที่เขาให้เธอกลับมาที่เวกัสบ้างเพื่อมาหาป้าของเธอ “ส่วนที่พักผมจะจัดให้ ตกลงตามนี้นะ” “ตกลงค่ะ” เธอตอบรับปากเขาทันที “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” “เชิญครับ” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้น พลางมองหญิงสาวเดินออกจากห้องไป ทั้งที่ใจนั้นเริ่มรู้สึกกลัวอะไรบางอย่างกับการตัดสินใจของตัวเอง เขาก็แค่ให้เธอมาทำงานเท่านั้น เพราะปลายเดือนหน้านี้แล้วที่เขาต้องเปิดประมูลเพชรพร้อมกับให้หญิงสาวถ่ายแบบลงนิตยสารเพื่อโปรโมทสินค้าเครื่องเพชรชุดใหม่ที่จะนำออกมาประมูล เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดเตรียมตัวไปกาสิโนเพื่อผ่อนคลาย Mamaya Writer
บทล่าสุด
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 85 (จบ)
โรสกลับมาถึงบ้านราว ๆ หกโมงเย็น หลังจากที่ไปเยี่ยมป้าโซเฟียแล้วแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านเปิดไฟและตรงไปที่ห้องครัวทันทีเพื่อวางของบนโต๊ะและจัดเก็บของในบางส่วน อีกส่วนคืออาหารมื้อเย็นของวันนี้ หญิงสาวเตรียมตั้งเตาหันผักแต่ทว่าเสียงกริ๊งหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวติดกันหลายครั้งจนต้องหยุดวางมือและเดินไปดู สายตามองส่องผ่านช่องตาไก่มองคนที่ยืนอยู่ด้วยความตกใจพลั้งนึกว่าตัวเองคงคิดถึงชายหนุ่มจนตาฝาด “คุณไม่คิดจะเปิดประตูให้ผมงั้นเหรอ” เสียงของเขา...! โรสตัวสั่นสะท้านพลางถอยหลังออกห่างเพื่อตั้งสติ ว่ามันไม่ใช่ความฝันที่เธอกำลังคิดถึงเขา แต่นี่เป็นความจริง ชายหนุ่มอยู่ตรงหน้าเธอห่างกันเพียงประตูที่กั้นอยู่เท่านั้น มือสั่นเอื้อมไปปลดกลอนแล้วเปิดประตูออก “ให้ผมเข้าไปได้ไหม ?” อันโตนีโอเอ่ยถามพลางสบตามองหญิงสาวตรงหน้า โรสส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณมาทำอะไรคะ” “มาหาคุณ” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัว “ผมคิดถึงคุณ แม้จะแค่วันเดียวที่ไม่ได้อยู่กับคุณ ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้า” อันโตนีโอพูดโดยที่ไม่ปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง เขายอมรับว
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 84
ก่อนหน้านั้น 5 ชั่วโมงด้วยความล้าจากงานทั้งวัน ทำให้วิลเลี่ยมตัดสินใจที่จะไปผ่อนคลายในกาสิโนสักสามสี่ชั่วโมงก่อนที่จะกลับคฤหาสน์ ขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของสาว ๆ นั้นเสียงโทรศัพท์จากอันโตนีโอญาติผู้พี่โทร.เข้ามาหา...แน่นอนว่าคงจะไม่พ้นเรื่องเดิมคืออาการของนางโซเฟียที่ให้ดูแลอย่างห่างๆ‘ที่โรงพยาบาลรายงานว่าคุณโซเฟียอาการดีขึ้น’ วิลเลี่ยมตอบปลายสายทันทีโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันกล่าวอะไร[ฉันไม่ได้โทรมาถามนายเรื่องนี้]‘แล้วเรื่องอะไรครับ ?’ วิเลี่ยมเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ[โรสคงกลับถึงเวกัสวันนี้...ฉันจะฝากนายให้ดูแลด้วย]ดูแล !! อยากจะถามอันโตนีโอเสียงจริงว่าทำไมไม่มาดูแลเอง...ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรจะไม่มีทางทำให้ขนาดนี้หรอก‘ทำไมผมต้องดูแลเธอ ?’[ฉันเป็นห่วง กลัวว่าโรสจะไปที่กาสิโนอีก]วิลเลี่ยมถอนหายใจออกมาก่อนเอ่ยถามทันทีว่า‘เป็นห่วง ? แล้วให้ผมดูแลเนี่ยนะ !’[ใช่]‘นี่เป็นคำสั่งหรือคำของร้อง ?’วิลเลี่ยมเอ่ยถาม เพราะนอกจากจะหงุดหงิดและเจ็บใจญาติผู้
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 83
ณ. กาสิโนเสียงดนตรีดังทุกค่ำคืนในเวกัสย่านกาสิโนหรูที่มีนักท่องเที่ยวและผีเสื้อราตรีมากมายต่างมาแสวงหาความสุขใส่ตัว หญิงสาวนั่งดื่นอยู่บนเคาน์เตอร์เพียงลำพัง สายตากวาดมองรอบด้วยความเคยชิน จะว่าไปก็รู้สึกนานเหมือนกันที่ไม่ได้เข้ามาเที่ยวในสถานบันเทิงแบบนี้“เฮ !! โรส” เสียงทักทำให้หญิงสาวหันไปมองเกรท อดีตเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับสองสาว“คุณสวยมาก” นั่นถือเป็นคำชม ทว่าโรสมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจแก้วตรงหน้า เกรทปล่อยสองสาวที่อยู่ข้างตัวออกและเดินเข้ามานั่งข้างโรสแทน“คุณหายไปไหนมา เจ้านายบอกคุณลาออก”เกรทรีบถามขึ้นทันที ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มมาดื่ม“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ”โรสวางแก้วลงแล้วขยับตัวลุกขึ้น“คุณจะไปไหน ?”เกรทเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนของหญิงสาวไว้โรสส่งสายตามองด้วยความไม่พอใจ “ปล่อยค่ะ”เกรทมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสีเปลี่ยนไป เพราะว่าต้องการนอนกับเธอและหลายครั้งแล้วที่โดนเจ้าตัวปฏิเสธมาตลอด แต่ครั้งนี
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 82
พระอาทิตย์เริ่มลับของฟ้า...บอดี้การ์ดหนุ่มนำเอกสารที่ต้องเซ็นเดินเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของประธานหนุ่มหลังจากที่ออกไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาที รู้อยู่แล้ววันนี้สีหน้าของเจ้านายดูไม่มีความสุขทั้งยังหม่องเศร้าด้วยทันตา และมาร์ธาเองก็โทรมาถามเรื่องอาหารมื้อเย็นที่ต้องเตรียมแต่ปรากฏว่าได้รับคำสั่งให้งดทำอาหารมื้อเย็นทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติเลยจริง ๆ เพราะเมื่อก่อนทุกเย็นหลังเลิกงานอันโตนีโอจะไปกาสิโนและวันนี้ก็เช่นกันรอสซีเดินออกจากบริษัทขับรถกลับบ้านดั่งเช่นทุกวัน ทันทีที่เปิดประตูออกกลิ่นหอมอาการมื้อค่ำลอยโชยแตะจมูก ทำให้รู้ว่าอาหารมื้อเย็นถูกเตรียมไว้เสร็จแล้ว ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะอาหารมองอาหารมื้อเย็นที่น่าทานในขณะที่ไลลาเดินเข้ามาหาพอดี“กลับมาแล้วหรือคะ ?” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นเสียงใส“ใช่” ชายหนุ่มตอบก่อนเอ่ยถามต่อไป “วันนี้คุณเลิกงานเร็วเหรอ”“ก็ประมาณนั้นค่ะ เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงชั่วโมงค่ะ คิดว่าคุณจะกลับดึกสักอีก” ไลลาพูดพลางถอดผ้ากันเปื้อนออกวางไว้ที่โต๊ะ“ผมทำงานเสร็จไว” รอสซีตอบแม้จะเป็
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 81
“ตั๋วเครื่องบินกับเงินค่าชดเชยทั้งหมดของคุณ และเงินเดือนที่ผมจ้างคุณ” ไม่เพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหินแต่การกระทำก็ด้วย โรสกำลังไม่เข้าใจว่าอยู่ ๆ ทำไมถึงเย็นชาใส่“ให้ฉันกลับเวกัส แล้วคุณจะไปกับฉันด้วยไหมคะ ?”หญิงสาวเอ่ยถามขึ้น“แค่คุณคนเดียว” อันโตนีโอตอบกลับมา“หมายถึง...แค่ฉัน ?”“ใช่” มาเฟียหนุ่มกล่าว “สัญญาจ้างของผมจะคุณจบลงแล้ว คุณสามารถกลับไปทำงานที่เวกัสได้ทันทีที่กลับไป”เขากำลังไล่ใช่หรือไม่ ?โรสมองชายหนุ่มด้วยความสับสนใจ การกระทำและคำพูดของชายหนุ่มบอกว่าไม่ต้องการเธอ...แล้วความรู้สึกทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกใช่หรือไม่ ?“แล้วเรื่องระหว่างเรา...”อันโตนีโอแทบไม่สบตาโรสเลยด้วยซ้ำ ภายในใจก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ทำแบบนี้...“ให้ทุกอย่างหยุดอยู่ที่นี่ เมื่อคุณกลับไปคุณจะลืมผมได้เอง”ลืมได้เอง...โรสยิ้มที่มุมปากสมเพชความรู้สึกตัวเอง ในเมื่อเป็นความต้องการที่จะจบทุกอย่างลง เธอก็จะไปและลืมความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้น
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 80
เวก้าถูกส่งตัวมารักษาที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในแทบนั้นโดยเร็ว แต่ทว่าดูเหมือนจะสายไปเพราะหญิงสาวเสียเลือดไปเป็นจำนวนมากรวมทั้งกระสุนได้ถูกฝังอยู่ในจุดสำคัญของร่างกาย ทำให้โอกาสรอดเป็นศูนย์และอยู่ ๆ คนที่กาสิโนก็โทรมาบอกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งชื่อ คริสเตียนมาพบ...อีกฝ่ายนั้นจึงโทรเข้าหา ปรากฏว่าคริสเตียนมาตามหาเวก้า หลังจากที่หญิงสาวไม่กลับโรงแรมไปหนึ่งวันเต็ม เพราะว่ามาหาเขา‘ผมเสียใจกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น’ อันโตนีโอพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด‘เสียใจ ? !’ชายหนุ่มไม่รู้จะหาคำพูดเพื่ออธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไง แต่ตอนนี้คริสเตียนของมารับศพของเวก้าเพื่อกลับไปทำพิธีทางศาสนาด้วยตัวเองส่วนตัวเขารอให้ทุกอย่างเข้าที่แล้วจะไปเคารพศพที่สุสานส่วนทางด้านรอสซีและลูกน้องคนอื่น ๆ ที่ได้รับบาดเจ็บต่างเข้าพักรักษาตัวก่อนที่จะกลับกรุงโรม อันโตนีโอให้โรสพักอยู่ที่โรงแรมใกล้ ๆ กับโรงพยาบาลร่างของโรเรนโซตอนนี้ได้ให้คนจัดการเก็บร่างไปทำพิธีทางศาสนา เขาคงไม่ใจร้ายโยนทิ้งลงทะเลแน่ และลูกน้องของโรเรนโซเองตอนนี้ได้กระจายหนีหายกันไปคนละ
บางทีคุณอาจจะชอบ
มาเฟีย บ้ารัก (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม41.6K viewsหนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง
มงกุฎดอกหญ้า9.6K viewsสยบรักเสือร้าย
มดตัวจี๊ด9.1K viewsหลุมพรางเสน่หา
ชะนีติดมันส์8.9K viewsFinally, You Yielded (กว่าจะยอมมาเป็นของฉันนะนายเย็นชา)
ยิ้มแย้ม หยาดเยิ้ม189 viewsหลอกหมอมาเป็นเมีย
คิมฮานึล506 viewsของหวงมาเฟียโคตรอันตราย
พริ้มพรายา61 viewsROMRANคนเลว
อิแย้ม600 views
