บทที่ 7

“ไม่ค่ะ คุณต้องบอกก่อน ไม่อย่างงั้นฉันก็ไม่ทำงานกับคุณ” โรสพูดขึ้นเธอจ้องมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง

“งั้นก็แล้วแต่คุณตัดสินใจ ผมไม่ชอบบังคับใคร” อันโตนีโอพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจชายหนุ่มกำลังรู้ตัวว่าเขาไม่ควรที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้ และเขาเองก็ไม่ชอบบังคับใครด้วยถ้าหากไม่เต็มใจ

มาเฟียหนุ่มมองเธอก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไป โรสไม่มีทางเลือกเธอจำต้องเดินมาเพื่อดักหน้าและพูดให้รู้เรื่อง วินาทีนั้นความหวาดกลัวต่อเขาก็หายไปทันที

“เดี๋ยวค่ะมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ คุณจะเดินหนีฉันไปไหน” อันโตนีโอเลิกคิ้วมองเธอ

“คุย ?”

“ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณจะให้ฉันทำงานอะไร”

อันโตนีโอยิ้มเล่ห์ที่มุมปากนึกอยากลองอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาก้าวเข้าไปหาเธอในขณะที่หญิงสาวนั้นก็ค่อยขยับออกห่างที่ละนิด มือแกร่งนั้นเอื้อมไปดึงเธอเขามาประชิดแผ่นอกกว้าง ก่อนที่จะโอบเธอไว้

“คุณ !”

“คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมจะให้คุณทำงานอะไร”

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใบหน้านั้นยิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาเลย

“ใช่ค่ะ” โรสตอบ “เออ...ปล่อยฉันด้วยค่ะ”

“ผมกำลังให้คำตอบอยู่นี่ไง”

โรสมองใช้มือทั้งสองข้างดันเขาออกห่าง

“ไม่แล้ว ! ฉันไม่อยากทำงานกับคุณแล้ว ปล่อยฉันจะกลับ”

อันโตนีโอมองหญิงสาวที่แสนจะยั่ว ครั้งแรกที่เจอเธอยังใจกล้ายั่วเขาอยู่เลยวันนี้ทำไมถึงไม่ใจกล้ายั่วเขา ? ก็ล่ะนะขนาดไม่ยั่วเธอยัง...

“คุณไม่อยากรู้อย่างงั้นหรือ ยั่วผมสิแล้วผมจะบอกคุณ”

“ไม่ค่ะ !” ตอบโดยที่ไม่ต้องคิดนาน

‘โรส เธอควรจะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!’

หญิงสาวเตือนตัวเองในใจ

อันโตนีโอมองลึกเข้าไปนัยน์ตาของหญิงสาว แววตาสดใสยิ่งทำให้เขาอยากค้นหามากขึ้น ชายหนุ่มมองเธอก่อนโน้มใบหน้าเข้าใกล้มากขึ้น แต่หญิงสาวกับเอนตัวออกห่างทั้งยังใช้มือดันอกออก

“วันนั้นยังยั่วผมอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ทำไมวันนี้ไม่ยั่วผมแล้วล่ะ ห้องนี้มีแค่เราสองคนนะ” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ใช่แล้ว...แค่เราสองคน !

อันโตนีโอหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนที่จะค่อย ๆ คลายวงแขนออก เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมาที่รู้สึกมีความสุขมากมายขนาดนี้ โรสมองเขาหัวเราะด้วยความแปลกใจก่อนรีบก้าว

ถอยออกห่างให้ไกลมากที่สุดเพื่อความปลอดภัย

มาเฟียหนุ่มเดินกลับมานั่งที่โซฟากลางห้องอีกครั้งหนึ่ง ในขณะที่สายตาของโรสนั้นยังจ้องมองเขาด้วยความหวาดระแวงอยู่

“นั่งลงสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่

หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ลังเลและระแวง ก่อนเดินเข้ามาในลงที่โซฟา ดูเหมือนว่าจะห่างกันมากจนอันโตนีโอแทบหลุดหัวเราะอีกครั้งหนึ่ง

“ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง ทีวันนั้น...”

“เข้าเรื่องเลยดีไหมคะ ?” เธอพูดแทรกขึ้นเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นอีก “ฉันขอทราบรายละเอียดงานที่คุณจะให้ทำก่อนได้ไหมคะ”

“นางแบบ”

“นางแบบ ?” โรสทวนคำพูดชายหนุ่ม

“ใช่ ผมไม่บังคับคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนวันนี้ผมมีธุระ” เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินเตรียมจะออกจากห้อง

“เดี๋ยวค่ะ” หญิงสาวพูดขึ้นก่อนที่จะก้าวเข้ามาหาชายหนุ่ม “ฉันยังคุยไม่จบเลย เออ...”

“เอาไว้เรื่องอื่นค่อยคุยต่อ วันนี้ผมรีบ”

อันโตนีโอพูดก่อนที่จะเดินไปแต่ทว่าเขากลับหยุดชะงักลงพร้อมเดินกลับมาพูดประโยคหนึ่งกับเธอ

“อ้อ..ผมลืมไป ทีหลังมาหาผมไม่ต้องใส่ชุดเเบบนี้มานะ ผมกลัวพลั้งมือกระตุกเดรสของคุณหลุด”

เมื่อพูดจบปล่อยให้โรสยืนนิ่งหน้าแดงอยู่เพียงลำพัง พูดตรงเกินไปไหม !

โรสมองชายหนุ่มที่เดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าที่เเดงก่ำ ทั้งอายและเจ็บใจกับคำพูดของเขาเหลือเกิน

งานเลี้ยงหรูถูกจัดขึ้นในคฤหาสน์สีขาว ผู้คนจำนวนมากต่างทยอยเดินทางกันมาไม่หยุดไม่หย่อนราวกับปาร์ตี้ของคนรวยไม่มีผิด แน่นอนว่าในงานนี้นอกจากจะมีอาหารรสเลิศ ไวน์ชั้นเยี่ยมที่หายากแล้วแต่สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคงจะเป็นสาวสวย ๆ ที่ออกมาต้อนรับแขกหนุ่ม ๆ

อันโตนีโอก้าวเข้ามาในงานด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง แม้จะมีเสียงเพลงขับกล่อมให้ผ่อนคลายแต่ไม่ว่าที่ไหนก็มักเป็นเหมือนกันหมด ทว่างานนี้ไม่ใช่เป็นอาหารเรียงรายแบบทั่วไปแต่งานเลี้ยงสำหรับพวกเศรษฐียิ่งกว่าสรรค์เสียอีก สายตาของหญิงสาวที่ยืนคุยกันต่างจ้องมองเขาเมื่อเดินผ่าน มาเฟียหนุ่มเดินไปนั่งยังมุมหนึ่งของงานเรียกได้ว่าเงียบที่สุดเพื่อรอฟังการประมูลราคาไวน์ในคืนนี้

ไวน์แดงที่ผลิตในยุคปี 1869 หายากเหลือเพียงไม่ถึงหกสิบขวดที่อยู่บนโลก แต่ราคาประมูลคงแพงสูงลิบริ้วเมื่อมีมหาเศรษฐีหลายคนเตรียมจ่ายให้กับไวน์เพียงแค่ขวดเดียวโดยไม่สนราคา แน่นอนว่ารสชาติของไวน์แดงจะต้องนุ่มลิ้นมากที่สุด

“เหงาไหมคะ” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งทักพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ชุดเดรสเกาะอกสีเงินวาวไม่ได้ปิดรัดอกอวบที่ล้นออกมาเลย เธอเบียดหน้าอกชิดชายหนุ่มเพื่อที่จะยั่ว ขยับตัวขึ้นพร้อมผ่อนลมหายใจที่ข้างหูชายหนุ่ม

“ให้ฉันช่วยคลายเหงาของคุณไหม ?” มาเฟียหนุ่มยังคงนิ่งไม่สนใจหญิงสาวข้างตัวที่พยายามยั่ว อันโตนีโอตัดสินใจที่จะลุกขึ้นเดินหนีอย่างไม่พูดอะไร ทำให้สายตาของหญิงสาวนั้นมองไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ครั้นหันมองไปยังโซฟาใหญ่ เห็นวิลเลี่ยมกำลังนัวเนียผู้หญิงข้างตัวอย่างไม่สนใจใคร เขาถอนหายใจออกมาแล้วเบี่ยงหน้าไปมองทางอื่น

“ไม่ได้เจอกันนานนะ คุณซอฟฟ์”

มาเฟียหนุ่มหันมองเมื่อได้ยินของคนเอ่ยทักทาย

ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม ในชุดทักซิโด้เดินเข้ามาหาพร้อมกับยิ้มให้เขา “สวัสดีครับคุณเกลว”

“เป็นยังไงบ้างครับ สบายดีไหม ?”

“สบายดีครับ แล้วคุณล่ะ” ชายหนุ่มชายวัยกลางคนที่ไม่ได้เจอกันร่วมเกือบปี

“ผมสบายมาก” เขาพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะ “จริงสิคุณซอฟฟ์ ถ้าไม่รังเกียจแล้วล่ะก็ผมอยากจะแนะนำลูกสาวผมให้รู้จัก เธอชื่อซาร่า เกลว บางที่คุณอาจจะชอบเธอ”

อันโตนีโอคิ้วขมวดมองโทนนี่ เขารู้แค่ว่าชายคนนี้พยายามหลายครั้งที่จะชักจูงเขาร่วมธุรกิจกันแต่ทุกครั้งเขาก็มักปฏิเสธครั้งนี้คงจะมาไม้อื่นมาอีก

“ผมคิดว่าบางทีคุณอาจจะชอบเธอ และเราสองคนอาจจะได้ร่วมธุรกิจกัน ฮ่า ๆ คุณคิดว่ายังไงบ้าง” เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิดวกเข้าสู่เรื่องเดิมทุกครั้งที่เจอหน้า

“ผมว่าเราเลิกคุยเรื่องธุรกิจกันดีกว่า” มาเฟียหนุ่มปัดตอบ ซึ่งสีหน้าของโทนี่นั้นดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก

อันโตนีโอมองไปที่เวทีจัดงานการประมูล ตอนนี้งานเริ่มขึ้น

แล้วไวน์ราคาแพงขาดหนึ่งเริ่มต้นที่ราคาหนึ่งแสนดอลลาร์ ซึ่งสูงมากพอแต่ก็ยังมีคนที่จ้องจะจ่ายสูงมากกว่านั้นถ้าหากได้มาครอง

การประมูลนั้นเริ่มขึ้นราคาประมูลสูงขึ้นมาเรื่อย ๆ ในขณะที่อันโตนีโอได้แต่ดูการประมูลโดยที่ไม่ประมูลสินค้าแม้แต่ชิ้นเดียว เขาชอบไวน์แต่มันคงจะไม่คุ้มสักเท่าไหร่กับไวน์ขวดเดียวที่มีราคาถึงห้าล้านดอลลาร์

มาเฟียหนุ่มออกจากงานประมูลเมื่อเสร็จสิ้นลง รถยนต์คันหรูที่วิลเลี่ยมจัดเตรียมให้มาจอดรอหน้างานอยู่ก่อนหน้าแล้ว อันโตนีโอเดินขึ้นรถไปอย่างเร็ว

สายตาคมมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ความสับสนมากมายเกิดขึ้นในใจเขา ความรู้สึกแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับเขาอีกแล้ว...ไม่ควรจริง ๆ เขาไม่ควรหวั่นไหวกับความรักทั้งที่ยังรอเธอกลับมา

เขาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ความทรงจำเก่าค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง เขาพยายามทำใจลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ...เวก้า

‘คุณจะไม่บอกรักผมหน่อยเหรอ หืม’

เธอสบตามองเขาด้วยความสับสน ‘ฉัน...’

‘โอเค...ผมจะไม่บังคับคุณ’

‘นิกส์...’

‘ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแล้ว...แค่คุณรู้ไว้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็เท่านั้น’