เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 9
วันที่เผยแพร่:
2026-07-02 12:08:0910 วันต่อมา...ณ. ประเทศอิตาลี
หลังจากที่ลงเครื่องในสนามบินพร้อมกับบอดี้การ์ดคนสนิทที่เธอเคยตามเธอครั้นเมื่ออยู่บนรถเมล์ รถยนต์คันหรูสีดำราคาแพงจอดรออยู่หน้าสนามบิน โรสขึ้นรถไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากพูดหรือถามอะไรแม้แต่น้อยจนกระทั่งถึงคฤหาสน์สีขาวที่โอบล้อมด้วยสวนขนาดกว้าง หญิงสาวลงจากรถเดินตามเข้ามาข้างในก่อนที่จะมีสาวใช้ วัยกลางคนเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ายิ้มต้อนรับ “คุณซอฟฟ์ให้ฉันเตรียมห้องไว้ให้คุณแล้วค่ะ อีกสักครู่คงจะ กลับมา” “เตรียมห้องหรือคะ ?” โรสถามเป็นภาษาอิตาเลียนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปหารอสซี “หมายความว่ายังไง ไหนบอกว่ามาคุยเรื่องงานก่อนไงล่ะ” “เจ้านายสั่งแค่ให้ผมพาคุณมาเท่านั้น” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบ “มาร์ธาจะเป็นคนนำทางคุณไป” โรสพยักหน้าแทนคำตอบโดยไม่ปริปากถามสิ่งใดอีก ถึงจะให้เธอเช่าห้องที่นี่ก็คงที่จะเสียเงินมากอยู่ดีฉะนั้นการพักที่คฤหาสน์คงช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายไว้สำหรับรักษาป้าของเธอ ห้องพักอยู่ฝั่งของคฤหาสน์ โรสเดินตามทางพลางส่งสายตาไปรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้ ความงามของธรรมชาติจากที่นี่ทำให้ดูผ่อนคลายไม่เบา สองเท้าก้าวเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ ห้องพักขนาดกลาง ซึ่งมองดูแล้วก็ใหญ่กว่าห้องนอนที่บ้านเธอในลาสเวกัส สัมภาระของเธอถูกยกเข้ามาวางไว้ข้างมุมหนึ่งของห้อง “คุณมาร์ธาคะ” หญิงสาวพูดสำเนียงอิตาลีชัดเจน โดยไม่ได้สังเกตว่าคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่มาร์ธา มาเฟียหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ ไม่รู้เลยว่าเธอพูดภาษาอิตาเลียนได้และชัดเจนมากเสียด้วย “คุณพูดภาษาอิตาเลียนได้ ทำไมไม่บอกผม” โรสสะดุ้งขึ้นหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงอยู่ขอบประตู “ก็คุณไม่เคยถามนี่คะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะตั้งแต่เรียนจบไฮสคูลที่สอนภาษาสเปนควบด้วยเธอก็อยากจะลองเรียนภาษาอิตาเลียนเพิ่มอีก ในตอนนั้นจำได้ว่าป้าของเธอคัดค้านที่ไม่ยอมให้เรียน เพราะบอกว่าไม่ได้ใช้ไม่จำเป็นสำหรับเธอ แต่เธอก็ยังแอบไปเรียนจนได้ แน่นอนว่าตอนนี้เธอก็ได้นำมาใช้แล้ว “อย่างนั้นหรือ ?” “ค่ะ” หญิงสาวตอบเขาเป็นภาษาอิตาเลียน อันโตนีโอก็ไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ เขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดขึ้น “คุณพักอยู่ที่นี่ไปก่อน ถ้าเกิดได้เงินเดือนเดือนแรกแล้วอยากจะย้ายไปอยู่ที่อื่นผมก็ไม่ว่า” โรสหันไปมองเขา “ขอบคุณค่ะ” “ถ้าไม่มีอะไรแล้วพรุ่งนี้เริ่มงาน ผมจะคนของผมมาอธิบายงานที่คุณต้องทำให้ฟัง” เมื่อพูดจบชายหนุ่มเตรียมหันที่จะเดินออกจากห้องไป “เดี๋ยวค่ะ” มาเฟียหนุ่มหันกลับมามองหญิงสาวที่อ้ำอึ้งนิ่งอยู่พักนึง เขาเลิกคิ้วมองเธอเพื่อรอฟังคำถาม “ทำไมคุณถึงเข้ามาเสนองานให้กับฉันคะ” ถามไปจนได้ แต่เรื่องนี้เธอยังค้างคาใจไม่หาย “เออ...ฉันก็แค่อยากรู้น่ะค่ะ” อันโตนีโอนิ่งพร้อมกับก้าวเข้ามาพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “บริษัทของผมขาดคนพอดี และผมคิดว่าคุณน่าจะทำตำแหน่งนั้นได้ดี” “หรือคะ ? ยังไงฉันก็ขอบคุณคุณนะคะ” “พักผ่อนเถอะ” มาเฟียหนุ่มพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้อง อันโตนีโอเดินกลับเข้ามาที่ห้องทำงานอีกครั้งหนึ่ง เขานั่งลงที่เก้าอี้ทำงานพร้อมกับเสียงผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ชายหนุ่มสบถโทษตัวเองหลายต่อหลายครั้งเพราะว่าความเหงาใช่หรือไม่ที่ทำให้รู้สึกหวั่นไหว ตอนแรกตั้งใจจะไม่ไปหาห้องให้เธอ แต่เพราะเป็นห่วงเธอเขาจึงตัดสินใจไป ไม่...ไม่เลยสักนิดเพียงแต่... ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้มาเฟียหนุ่มสะดุ้งจากภวังค์พร้อมกับส่งสายตามายังประตูที่เปิดออก รอสซีเดินเข้ามาก่อนที่จะวางแฟ้มไว้บนโต๊ะ “รายละเอียดเกี่ยวกับกาสิโนครับ เท่าที่ผมสืบทราบว่า มีลักลอบค้ามนุษย์ รวมพยายามที่จะติดต่อกาสิโนของนายเพื่อทำการประมูลครับ และก็มีคนในหลาย ๆ คนที่พยายามจะแอบทำด้วยครับ” เมื่อฟังจบแล้วสีหน้าของอันโตนีโอดูเกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันตา กฎของกาสิโนเขามีเพียงสิ่งเดียวคือห้ามค้ามนุษย์ “ไปตามสืบมา” มาเฟียหนุ่มสั่งด้วยน้ำเสียงเยือก “ที่สำคัญเรื่องนี้ต้องทำเป็นความลับเท่านั้น ฉันไม่อยากให้ธุรกิจเสียหาย” “ครับ” “รอสซี เรื่องเวก้า นายตามสืบถึงไหนแล้ว ได้ข่าวเธอบ้างไหม ?” เมื่อได้ยินคำถามของเจ้านายสีหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มดูเครียดขึ้นมา เพราะหญิงสาวนั้นก็หายไปสามปีแล้ว เขาพยายามที่จะตามหาแต่กลับไม่มีวี่แววเลยสักนิด “ไม่มีข่าวของเธอเลยครับ” “ขอบใจนาย นายออกไปได้แล้ว” “ครับ” รอสซีรับคำสั่งก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกไป ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง อันโตนีโอเอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ก่อนที่จะปิดเปลือกตาลงด้วย ความเหนื่อยล้า แม้จะไม่ใช่จากงาน แต่ใจเขาช่างล้าเหลือเกิน... เวลาเดินผ่านไปหลายชั่วโมง มาเฟียหนุ่มได้ใช้ความเงียบอยู่แต่ภายในห้องทำงานโดยไม่ออกไปไหน และสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาอดคิดถึงมาตลอดไม่ได้…กรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาเอื้อมไปหยิบมามองด้วยแววตาที่ปวดร้าว ใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นรักแรกและรักเดียวของเขา เพราะอะไร ถึงต้องทิ้งเขาไป...สุดท้ายเวก้าก็บอกเลิกเขาโดยแค่จดหมายฉบับเดียว หลังจากนั้นหญิงสาวก็ หายไปจากชีวิตเขา ผ่านมาแล้วสามปีที่เขาเฝ้ารอและตามหาเธอ.. “ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป เวก้า” แววตาสั่นไหวมองรูปด้วยความคิดถึงความทรงจำในวันวาน / / / ฝากติดตามและสนับสนุนด้วยนะคะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ Mamaya Writer
บทล่าสุด
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 85 (จบ)
โรสกลับมาถึงบ้านราว ๆ หกโมงเย็น หลังจากที่ไปเยี่ยมป้าโซเฟียแล้วแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านเปิดไฟและตรงไปที่ห้องครัวทันทีเพื่อวางของบนโต๊ะและจัดเก็บของในบางส่วน อีกส่วนคืออาหารมื้อเย็นของวันนี้ หญิงสาวเตรียมตั้งเตาหันผักแต่ทว่าเสียงกริ๊งหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวติดกันหลายครั้งจนต้องหยุดวางมือและเดินไปดู สายตามองส่องผ่านช่องตาไก่มองคนที่ยืนอยู่ด้วยความตกใจพลั้งนึกว่าตัวเองคงคิดถึงชายหนุ่มจนตาฝาด “คุณไม่คิดจะเปิดประตูให้ผมงั้นเหรอ” เสียงของเขา...! โรสตัวสั่นสะท้านพลางถอยหลังออกห่างเพื่อตั้งสติ ว่ามันไม่ใช่ความฝันที่เธอกำลังคิดถึงเขา แต่นี่เป็นความจริง ชายหนุ่มอยู่ตรงหน้าเธอห่างกันเพียงประตูที่กั้นอยู่เท่านั้น มือสั่นเอื้อมไปปลดกลอนแล้วเปิดประตูออก “ให้ผมเข้าไปได้ไหม ?” อันโตนีโอเอ่ยถามพลางสบตามองหญิงสาวตรงหน้า โรสส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณมาทำอะไรคะ” “มาหาคุณ” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัว “ผมคิดถึงคุณ แม้จะแค่วันเดียวที่ไม่ได้อยู่กับคุณ ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้า” อันโตนีโอพูดโดยที่ไม่ปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง เขายอมรับว
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 84
ก่อนหน้านั้น 5 ชั่วโมงด้วยความล้าจากงานทั้งวัน ทำให้วิลเลี่ยมตัดสินใจที่จะไปผ่อนคลายในกาสิโนสักสามสี่ชั่วโมงก่อนที่จะกลับคฤหาสน์ ขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของสาว ๆ นั้นเสียงโทรศัพท์จากอันโตนีโอญาติผู้พี่โทร.เข้ามาหา...แน่นอนว่าคงจะไม่พ้นเรื่องเดิมคืออาการของนางโซเฟียที่ให้ดูแลอย่างห่างๆ‘ที่โรงพยาบาลรายงานว่าคุณโซเฟียอาการดีขึ้น’ วิลเลี่ยมตอบปลายสายทันทีโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันกล่าวอะไร[ฉันไม่ได้โทรมาถามนายเรื่องนี้]‘แล้วเรื่องอะไรครับ ?’ วิเลี่ยมเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ[โรสคงกลับถึงเวกัสวันนี้...ฉันจะฝากนายให้ดูแลด้วย]ดูแล !! อยากจะถามอันโตนีโอเสียงจริงว่าทำไมไม่มาดูแลเอง...ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรจะไม่มีทางทำให้ขนาดนี้หรอก‘ทำไมผมต้องดูแลเธอ ?’[ฉันเป็นห่วง กลัวว่าโรสจะไปที่กาสิโนอีก]วิลเลี่ยมถอนหายใจออกมาก่อนเอ่ยถามทันทีว่า‘เป็นห่วง ? แล้วให้ผมดูแลเนี่ยนะ !’[ใช่]‘นี่เป็นคำสั่งหรือคำของร้อง ?’วิลเลี่ยมเอ่ยถาม เพราะนอกจากจะหงุดหงิดและเจ็บใจญาติผู้
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 83
ณ. กาสิโนเสียงดนตรีดังทุกค่ำคืนในเวกัสย่านกาสิโนหรูที่มีนักท่องเที่ยวและผีเสื้อราตรีมากมายต่างมาแสวงหาความสุขใส่ตัว หญิงสาวนั่งดื่นอยู่บนเคาน์เตอร์เพียงลำพัง สายตากวาดมองรอบด้วยความเคยชิน จะว่าไปก็รู้สึกนานเหมือนกันที่ไม่ได้เข้ามาเที่ยวในสถานบันเทิงแบบนี้“เฮ !! โรส” เสียงทักทำให้หญิงสาวหันไปมองเกรท อดีตเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับสองสาว“คุณสวยมาก” นั่นถือเป็นคำชม ทว่าโรสมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจแก้วตรงหน้า เกรทปล่อยสองสาวที่อยู่ข้างตัวออกและเดินเข้ามานั่งข้างโรสแทน“คุณหายไปไหนมา เจ้านายบอกคุณลาออก”เกรทรีบถามขึ้นทันที ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มมาดื่ม“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ”โรสวางแก้วลงแล้วขยับตัวลุกขึ้น“คุณจะไปไหน ?”เกรทเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนของหญิงสาวไว้โรสส่งสายตามองด้วยความไม่พอใจ “ปล่อยค่ะ”เกรทมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสีเปลี่ยนไป เพราะว่าต้องการนอนกับเธอและหลายครั้งแล้วที่โดนเจ้าตัวปฏิเสธมาตลอด แต่ครั้งนี
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 82
พระอาทิตย์เริ่มลับของฟ้า...บอดี้การ์ดหนุ่มนำเอกสารที่ต้องเซ็นเดินเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของประธานหนุ่มหลังจากที่ออกไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาที รู้อยู่แล้ววันนี้สีหน้าของเจ้านายดูไม่มีความสุขทั้งยังหม่องเศร้าด้วยทันตา และมาร์ธาเองก็โทรมาถามเรื่องอาหารมื้อเย็นที่ต้องเตรียมแต่ปรากฏว่าได้รับคำสั่งให้งดทำอาหารมื้อเย็นทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติเลยจริง ๆ เพราะเมื่อก่อนทุกเย็นหลังเลิกงานอันโตนีโอจะไปกาสิโนและวันนี้ก็เช่นกันรอสซีเดินออกจากบริษัทขับรถกลับบ้านดั่งเช่นทุกวัน ทันทีที่เปิดประตูออกกลิ่นหอมอาการมื้อค่ำลอยโชยแตะจมูก ทำให้รู้ว่าอาหารมื้อเย็นถูกเตรียมไว้เสร็จแล้ว ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะอาหารมองอาหารมื้อเย็นที่น่าทานในขณะที่ไลลาเดินเข้ามาหาพอดี“กลับมาแล้วหรือคะ ?” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นเสียงใส“ใช่” ชายหนุ่มตอบก่อนเอ่ยถามต่อไป “วันนี้คุณเลิกงานเร็วเหรอ”“ก็ประมาณนั้นค่ะ เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงชั่วโมงค่ะ คิดว่าคุณจะกลับดึกสักอีก” ไลลาพูดพลางถอดผ้ากันเปื้อนออกวางไว้ที่โต๊ะ“ผมทำงานเสร็จไว” รอสซีตอบแม้จะเป็
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 81
“ตั๋วเครื่องบินกับเงินค่าชดเชยทั้งหมดของคุณ และเงินเดือนที่ผมจ้างคุณ” ไม่เพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหินแต่การกระทำก็ด้วย โรสกำลังไม่เข้าใจว่าอยู่ ๆ ทำไมถึงเย็นชาใส่“ให้ฉันกลับเวกัส แล้วคุณจะไปกับฉันด้วยไหมคะ ?”หญิงสาวเอ่ยถามขึ้น“แค่คุณคนเดียว” อันโตนีโอตอบกลับมา“หมายถึง...แค่ฉัน ?”“ใช่” มาเฟียหนุ่มกล่าว “สัญญาจ้างของผมจะคุณจบลงแล้ว คุณสามารถกลับไปทำงานที่เวกัสได้ทันทีที่กลับไป”เขากำลังไล่ใช่หรือไม่ ?โรสมองชายหนุ่มด้วยความสับสนใจ การกระทำและคำพูดของชายหนุ่มบอกว่าไม่ต้องการเธอ...แล้วความรู้สึกทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกใช่หรือไม่ ?“แล้วเรื่องระหว่างเรา...”อันโตนีโอแทบไม่สบตาโรสเลยด้วยซ้ำ ภายในใจก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ทำแบบนี้...“ให้ทุกอย่างหยุดอยู่ที่นี่ เมื่อคุณกลับไปคุณจะลืมผมได้เอง”ลืมได้เอง...โรสยิ้มที่มุมปากสมเพชความรู้สึกตัวเอง ในเมื่อเป็นความต้องการที่จะจบทุกอย่างลง เธอก็จะไปและลืมความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้น
จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย บทที่ 80
เวก้าถูกส่งตัวมารักษาที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในแทบนั้นโดยเร็ว แต่ทว่าดูเหมือนจะสายไปเพราะหญิงสาวเสียเลือดไปเป็นจำนวนมากรวมทั้งกระสุนได้ถูกฝังอยู่ในจุดสำคัญของร่างกาย ทำให้โอกาสรอดเป็นศูนย์และอยู่ ๆ คนที่กาสิโนก็โทรมาบอกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งชื่อ คริสเตียนมาพบ...อีกฝ่ายนั้นจึงโทรเข้าหา ปรากฏว่าคริสเตียนมาตามหาเวก้า หลังจากที่หญิงสาวไม่กลับโรงแรมไปหนึ่งวันเต็ม เพราะว่ามาหาเขา‘ผมเสียใจกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น’ อันโตนีโอพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด‘เสียใจ ? !’ชายหนุ่มไม่รู้จะหาคำพูดเพื่ออธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไง แต่ตอนนี้คริสเตียนของมารับศพของเวก้าเพื่อกลับไปทำพิธีทางศาสนาด้วยตัวเองส่วนตัวเขารอให้ทุกอย่างเข้าที่แล้วจะไปเคารพศพที่สุสานส่วนทางด้านรอสซีและลูกน้องคนอื่น ๆ ที่ได้รับบาดเจ็บต่างเข้าพักรักษาตัวก่อนที่จะกลับกรุงโรม อันโตนีโอให้โรสพักอยู่ที่โรงแรมใกล้ ๆ กับโรงพยาบาลร่างของโรเรนโซตอนนี้ได้ให้คนจัดการเก็บร่างไปทำพิธีทางศาสนา เขาคงไม่ใจร้ายโยนทิ้งลงทะเลแน่ และลูกน้องของโรเรนโซเองตอนนี้ได้กระจายหนีหายกันไปคนละ
บางทีคุณอาจจะชอบ
วิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก
หอมชา13.8K viewsพายุร้ายพ่ายเมีย
นามปากกา อายดอลลี่84.7K viewsบ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+)
เนตรกวี / Natekavees28.5K viewsเด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide24.4K viewsเดิมพันลวงรักร้าย
SS.WONDER113 viewsคลั่งรักแม่ตัวแสบ
คุณลูกเกด4.0K viewsพันธะวิวาห์เถื่อน
ณิการ์1.9K viewsThe silver patriarch's control ปรารถนาแนบเนื้อ
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko238 views
