EP4.ต้องตอบแทนบุญคุณ

“ตอนนี้คุณหนูอาการแย่มากเลย โดยเฉพาะอาการทางใจ จากคนที่มั่นใจในตัวเอง กลายเป็นคนเคร่งเครียด ไม่พูดไม่จา และอารมณ์ร้อนยิ่งกว่าไฟ”

“เขาก็อารมณ์ร้อนมานานแล้วนี่ ว่าแต่ อาการของเขาหนักมากเลยเหรอ ถึงขั้นปิดข่าวขนาดนี้”

“เฮ่อ...ก็พอสมควร” ป้าอนงค์เปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ “แกอย่าตกใจไปนะ ตอนนี้คุณหนูยังมีปัญหาเรื่องสายตา ยังมองไม่เห็นเลย”

วานิลลาถึงกับช็อค “จริงหรือป้า?”

“อืม ส่วนแผลที่ขาซ้ายน่ะหายแล้ว แต่ก็ยังเดินไม่ได้ อย่าว่าแต่เดินเลย แม้แต่ยืนก็...”

หนูไม่อยากแต่งงานกับคนพิการ...คำพูดของอัญชิสาลอยเข้ามาในหัวเลยล่ะ

“ทั้งมองไม่เห็น และเดินไม่ได้ หนูไม่อยากคิดเลยว่าคนอย่างชัชวินจะรู้สึกยังไงที่ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ คนที่เคย...คิดว่าตัวเองเพอร์เฟคที่สุดในโลก”

เธออดนึกถึงช่วงเวลาสามปีที่เธออาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้นไม่ได้ เพราะมันเหมือนตกนรกทั้งเป็นเลยล่ะ สามปีที่เธอโดนเขากลั่นแกล้งสารพัด และไล่เธอออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา เพียงเพราะเธอเสล่อไปสารภาพรักเขาในวันวาเลนไทน์ตอนใกล้จบ ม.3

“คุณหนูน่าสงสารมาก” ป้าอนงค์หน้าเศร้า “ตอนนี้หน้าตาเหมือนคนไม่มีวิญญาณ”

“ซอมบี้น่ะสิ ฮึ! จะให้หนูกลับไปเป็นคนใช้ตานั่นอีกเหรอ หนูไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นแล้ว” เพราะสายตาชิงชังของเขาทำให้เธอเจ็บปวด “ปล่อยหนูไปเถอะป้า อย่าให้หนูกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกเลย”

“คนใช้อะไรวะ เขาแค่ให้แกไปเป็นพยาบาลดูแลเรื่องทำกายภาพบำบัดให้คุณหนู ไม่ได้ให้แกไปคอยซักผ้ารีดผ้า ทำความสะอาดห้องน้ำซะหน่อย”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าหนูเห็นหน้าไอ้คุณวิน หนูก็จะรู้สึกเหมือนเดิม แค่เห็นหน้าเขาในอินเทอร์เน็ต หนูก็รู้สึกเดจาวูไปถึงตอนนั้นแล้ว หนูจะเป็นบ้า”

“ลืมเรื่องสมัยเด็กซะ ถึงเวลาที่แกต้องตอบแทนบุญคุณคุณท่านทั้งสองแล้ว”

“แต่ถ้าเขารู้ว่าเป็นหนู...เขาอาจจะไล่หนูออกตั้งแต่วันแรกก็ได้”