EP7.ไอ้คุณหนูตัวแสบ

สิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอกัน...ชัชวินคนเลวหล่อขึ้นอีกร้อยเท่า สูงขึ้นอีกหลายเซ็นติเมตร แถมยังสมาร์ท สง่างามสมกับเป็นผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย

ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดได้นั่งแท่นผู้บริหารและได้รับการยอมรับในฐานะผู้นำบริษัทมาสองปี ไม่ใช่เพราะเขาเป็นทายาทผู้ก่อตั้งบริษัท แต่เป็นเพราะความเก่งกาจ ความฉลาดหลักแหลม และการรู้เท่าทันเกมธุรกิจที่เหนือชั้นต่างหาก

แน่นอน เขาคือผู้ชายเพอร์เฟคคนหนึ่งเลยล่ะ แต่นั่นก็เมื่อสามเดือนที่แล้ว ตอนที่เขายังไม่ประสบอุบัติเหตุจนตกอยู่ในสภาพนี้...

‘นั่นเขา...ไอ้คุณหนูตัวแสบ’

วานิลลาพยายามระงับอาการตื่นเต้นเอาไว้ ขณะยืนรอรับการมาถึงของชัชวิน ซึ่งนั่งอยู่บนรถวีลแชร์ที่ป้าอนงค์กำลังเข็นผ่านประตูโถงของคฤหาสน์ออกมา

‘แววตาดุ ๆ นั่น...มองอะไรไม่เห็นจริงเหรอ’

คิดแล้วก็เศร้า เป็นเพราะเขาตาบอด คนอย่างเธอถึงได้มีสิทธิ์กลับมายืนต่อหน้าเขาอีกครั้ง

สายตาร้ายซ่อนรอยดูถูกคู่นั้น บัดนี้กลับกลายเป็นสายตาเย็นชาเหมือนปิศาจเลือดเย็น วิญญาณอันสดใสเต็มเปี่ยมพลังถูกแช่แข็งไว้ในร่างกายไร้ความสมบูรณ์ ขาซ้ายที่อ่อนแอ และดวงตาที่ทรยศ

ตอนนี้ชัชวินแทบไม่ต่างจากรูปปั้นที่นั่งอยู่บนรถวีลแชร์ เป็นซอมบี้ไร้วิญญาณและความรู้สึก เขาดูเหมือนไร้พิษสงนะ แต่เธอรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ตัวเขา!

‘ก็ได้...ฉันสัญญาว่าจะเอาชนะคุณให้ได้ ฉันจะไม่ยอมแพ้คุณเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว สู้ๆ นะนิล!’

วานิลลาบอกตัวเองให้กล้าเผชิญกับความท้าทายนี้ ซึ่งมีเงินเดิมพันถึงหนึ่งแสนบาท

“รถพร้อมแล้วค่ะคุณหนู” ป้าอนงค์เข็นรถวีลแชร์ที่ชัชวินนั่งอยู่มาหยุดอยู่หน้าประตูรถตู้ที่เปิดรอไว้

รถตู้สุดหรูคันสีขาวที่ถูกปรับแต่งสำหรับการใช้งานของผู้พิการ โดยมีธนพล เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ เป็นโชว์เฟอร์ประจำ ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทที่ชัชวินไว้ใจ

“วันนี้คุณพยาบาลคนใหม่จะไปคอยดูแลคุณหนูที่บ้านพักตากอากาศด้วยนะคะ เธอชื่อ...”

“ผมไม่อยากรู้” น้ำเสียงเย็นชานั้นแผ่วเบา แต่ทรงพลังจนทำเธอขนลุกไปทั้งร่าง ราวกับเป็นคำพิพากษาจากนรกไม่มีผิด “เพราะไงเดี๋ยวก็คงลาออก”

เธออ้าปากจะเถียง ป้าอนงค์ส่งสายตาปราม เชิงขอร้องไม่ให้ถือสาเขา เธอก็เลยยอมหุบปาก แต่ชักสีหน้าใส่อย่างเปิดเผย เพราะคิดว่ายังไงเขาก็มองไม่เห็นอยู่ดี ต่อให้เธอแลบลิ้นปลิ้นตา หรือทำหน้าเหมือนลิงกังอย่างที่เขาเคยดาว่าก็ย่อมได้

ธนพลกดรีโมทเพื่อให้ลิฟต์ขึ้นลงรถตู้ทำงาน และช่วยเข็นรถวีลแชร์ของชัชวินเข้าไปในรถตู้จนเสร็จเรียบร้อย อย่างคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง

“อย่าลืมเชียว” ป้าอนงค์ยังย้ำเรื่องเดิมไม่เลิก “ข้อห้ามที่ต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด”

“รู้แล้วจ้า” เธอกระซิบกระซาบตอบ ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากเล็ก ๆ “ห้ามเถียง ห้ามเสียงดัง ห้ามหัวเราะ และห้ามพูดภาษาที่เขาฟังไม่ออก”

“อืม ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ”

“รับทราบค่า”

“ฝากคุณหนูด้วย ดูแลคุณหนูดี ๆ”

เธอขยิบตาให้ป้าสะใภ้ เพื่อตอบรับการฝากฝัง ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วนั่งแหมะตรงที่นั่งใกล้ประตูรถ ซึ่งอยู่ถัดจากรถวีลแชร์ที่เขานั่งอยู่

เมื่อคุณพยาบาลขึ้นรถและปิดประตูเรียบร้อย ธนพลก็ออกรถทันที โดยไม่รอคำสั่งจากเจ้านาย

“ไปนั่งด้านหลังสิ” เขาออกคำสั่งกับเธอ ด้วย น้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่รำคาญอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันต้องนั่งตรงประตูเนี่ยแหละ เพื่อป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น”

เขาปั้นหน้านิ่งข่มขวัญ “อย่าให้พูดซ้ำสองนะ”

“ก็พูดสิคะ”

“นี่!” เขาอึ้งไปเลย “คิดจะท้าทายกับนายจ้างเหรอ เธอเป็นใครมาจากไหน??”

วานิลลายิ้มเย้ย “อยากรู้จักฉันขึ้นมาแล้วหรือคะ”

เขากัดกรามแน่น หายใจเสียงดังกว่าเดิม “คิดว่าผมเป็นเพื่อนเล่นของคุณรึไงห๊า!!!!”

‘เอื๊อก’ ธนพลถึงกับสะดุ้งตกใจ แต่ยังดีที่ควบคุมพวงมาลัยได้อยู่หมัด ขณะวานิลลาเริ่มสนุกที่ได้เห็นเขาโกรธและหัวเสียจนหน้ายุ่งยับไปหมด

“ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นนะคะ คุณเป็นคนไข้ของฉัน เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอกค่ะ”

“คนไข้???” จากขมวดคิ้วนิดหน่อย กลายเป็นขมวดมุ่น หันมาทางเธออย่างไม่พอใจ “ผมไม่ใช่คนไข้ของคุณ ผมเป็นนายจ้างที่สามารถไล่คุณออกตอนไหนก็ได้ อย่างเช่นตอนนี้ไง”