ตอนที่ 008 รสนิยมของคนคนหนึ่ง

พอธามออกมา การเจรจาก็จบลงแล้ว เรือของเขาถูกเลื่อนคิวออกไป และไม่มีเรือลำอื่นให้สลับใช้ได้ทันที เขาสั่งให้แยกสินค้าที่เสียง่ายออกไปขนส่งก่อน แล้วโทรหาปลายทางที่รับของไม่ได้ด้วยตัวเอง เขาฟังเสียงโกรธจากอีกฝ่ายจนจบ แม้คนปลายสายจะรู้ว่าใครกำลังพูดอยู่ก็ตาม

เมื่อกลับถึงห้องนอนตอนกลางคืน มีทั้งเงื่อนไขที่เขาปฏิเสธและใบนัดให้ไปให้ปากคำวางอยู่ข้างกัน เขาไม่ได้เก็บเอกสารชิ้นไหนออกไป

***

เช้าวันที่ 4 หลังมาถึงเกาะ เมื่อลีโอยกผ้าขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือหมีสีชมพู พิมพ์ชนกกำลังจดปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปตลอดคืนร่วมกับพยาบาล การเปลี่ยนห้องไม่ได้ทำให้ฝันร้ายหายไป เมื่อคืนเด็กตื่นขึ้นมาร้องไห้ถึง 2 ครั้ง

พิมพ์ชนกก้มมองลงไปด้วย รองเท้าแตะข้างหนึ่งของมาร์โกหลุดจากส้นไปครึ่งหนึ่ง หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยร่างใหญ่กำลังจะใช้ส้นเท้าดันให้เข้าที่ แต่ก็หยุดไป

“เจออยู่ในโกดังครับ”

“ไม่ได้หมายความว่าต้องเปลี่ยนมาใส่คู่นี้นะคะ”

“ผมสั่งให้เอาคู่ที่เงียบที่สุดมาครับ”

ยามที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดเบา ๆ เมื่อมาร์โกหันไป เขาก็ชี้ไปที่หัวรองเท้าแตะ

“เพราะหมีดูเงียบ ๆ น่ะครับ…”

ยามพูดจบก็ก้มมองถุงเท้าสีดำของตัวเอง มาร์โกมองเท้าคู่นั้นแวบหนึ่ง แต่วันนี้ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปาก ธามพิงกำแพงแล้วหันหน้าหนี ไหล่ของเขาขยับขึ้นครั้งหนึ่ง

มาร์โกกำลังจะถอดรองเท้าแตะ แต่ก็หยุดไว้ ลีโอกำลังมองรองเท้าคู่นั้น เด็กยังยกผ้าไว้โดยไม่ลดมือลง และจ้องหน้าหมี

มาร์โกหันปลายเท้าไปทางเด็ก

“จะใส่คู่นั้นออกไปข้างนอกด้วยหรือ?”

ธามถาม มาร์โกถอยเท้ากลับ

“ใส่แค่ข้างในครับ”

“ใส่คู่ที่พอดีกับเท้าสิ”

“พอดีผมมัวแต่หาของให้บอสก่อน…”

สายตาทุกคนหันไปยังรองเท้าแตะสีเทาของธาม พิมพ์ชนกกลั้นหัวเราะ ขณะที่ลีโอยกผ้าขึ้นอีก มาร์โกหยุดมือที่กำลังจะถอดรองเท้า แล้วหันหน้าหมีไปทางเด็ก

***

ตอนมื้อกลางวัน พยาบาลเป็นคนดูแลอาหารของลีโอ เด็กเปิดผ้าไว้เท่าที่จะมองเห็นธามได้ ชายคนนั้นจ้องช่องว่างอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันหน้าไปทางที่พิมพ์ชนกเดินออกไป

***

พิมพ์ชนกล้างมือที่อ่างล้างหน้า ขณะพับแขนเสื้อของชุดที่ยืมมา ก็มีผ้าขนหนูสะอาดวางลงตรงหน้า ธามเป็นคนวางให้

“คงต้องมีเสื้อผ้าเพิ่มแล้ว”

“ฉันจะให้คนเอาของของฉันมาให้ รวมทั้งที่ชาร์จด้วยค่ะ”

“ส่งมาถึงแค่ท่าเรือก็รับได้แล้ว ฉันจะไม่ส่งใครไปที่บ้านเธอ”

พิมพ์ชนกส่งรายการของที่ต้องการให้มินตรา แล้วแนบเวลาที่ต้องโทรคุยกับสถานีตำรวจไปด้วย ธามไม่ได้มองหน้าจอ แต่ชี้ไปที่โต๊ะอาหารตรงปลายทางเดิน

“ข้าวล่ะ?”

“ลีโอกินแล้วค่ะ”

“ฉันถามถึงข้าวของเธอ”

พิมพ์ชนกมองชายคนนั้น ธามชี้ไปที่โต๊ะเล็กตรงปลายทางเดิน มีชามวางอยู่ 2 ใบ

“ในครัวยังมีคนอยู่”

พิมพ์ชนกดูนาฬิกา ยังเหลือเวลาอีกเล็กน้อยก่อนต้องโทรหามินตรา เมื่อเห็นไอร้อนลอยขึ้นจากชาม เธอก็รู้สึกว่าท้องว่าง

เธอดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ธามนั่งฝั่งตรงข้าม

“ฉันดูเหมือนคนที่เอาแต่อดอาหารฝืนตัวเองหรือไงคะ?”

“เท่าที่ฉันเห็น เธอเอาแต่ยืนอยู่ตลอด”

พิมพ์ชนกยกช้อนขึ้น พอน้ำซุปไหลผ่านลำคอ ไหล่ของเธอก็คลายลงเอง ธามกำลังมองอยู่

“มองอะไรคะ?”

“สงสัยว่าตอนกินข้าวเธอจะยังทำหน้าโมโหอยู่หรือเปล่า”

“ตอนนี้โมโหน้อยลงแล้วค่ะ กินก่อนที่อาหารจะเย็นเถอะ”

พิมพ์ชนกเลือกขอบขนมปังที่กรอบ ธามหยุดมือไว้

“คุณก็อยากกินชิ้นนี้เหมือนกันเหรอคะ?”

“เห็นเธอให้แต่ของนิ่ม ๆ กับเด็ก”

“ฉันชอบชิ้นนี้ค่ะ”

ชายคนนั้นหมุนจานกลับไป พิมพ์ชนกมองดวงตาของเขาก่อนมองมือ

“คุณกำลังพยายามจำทุกอย่างเลยหรือคะ?”

“มีหลายอย่างที่ฉันพลาดไป ทั้งใส่เสื้อผ้าแบบไหน ทั้งกินอะไร”

สายตาของเขาแตกต่างจากตอนถามถึงอาการของเด็ก พิมพ์ชนกเลื่อนขนมปังที่หั่นไว้เข้ามาด้านในจาน

“ก็ถามสิคะ อย่าตัดสินใจเอาเองคนเดียว”

ธามโน้มตัวมาจากฝั่งตรงข้าม

“แล้วตอนนี้อยากทำอะไร?”

“กินข้าวของฉันช้า ๆ ค่ะ คุณก็นั่งกินด้วย”

เธอพยักพเยิดไปทางชามที่ยังว่าง ธามจึงยกช้อนขึ้นเสียที พิมพ์ชนกไม่ได้ลุกก่อน

ธามกินไปสองสามคำแล้ววางช้อน เมื่อพิมพ์ชนกมอง เขาก็บอกว่ามีสายเข้า มือที่พลิกหน้าจอสั่นให้คว่ำลงนั้นรวดเร็วมาก

“รับเถอะค่ะ”

“ไม่ใช่เรื่องที่ควรให้ได้ยินไปถึงห้องเด็ก”

เขาเดินไปที่หน้าต่างซึ่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย พิมพ์ชนกพยายามกินต่อ แต่ก็ได้ยินเสียงของเขา

“ให้รับของแช่เย็นจากเรือลำอื่นก่อน แล้วค่อยขนใส่เที่ยวเรือขากลับ ถึงจะจ่ายค่าขนถ่ายฝั่งนี้ไปแล้วก็เถอะ”

ธามพูด พิมพ์ชนกเคี้ยวขนมปังพลางเงยหน้าขึ้น เรื่องที่เขาคุยต่อไม่ใช่การเอาเงินคืน แต่เป็นการย้ายสินค้าให้ทัน หากรอคิวที่ลุงจัดไว้ก่อน ของบางอย่างก็จะเสีย

เขาระบุเพียงคนที่จะรับของกับสถานที่ปลายทาง เมื่อมีคนเสนอให้โยนเรื่องที่เขาต้องไปให้ปากคำให้ลูกน้องรับแทน เขาก็ตัดบททันที

“ฉันเป็นคนสั่งให้พาตัวเธอมา อย่าโยนเรื่องนี้ให้คนที่เตรียมรถ”

เมื่อวางสาย ธามก็กลับมานั่งที่เดิม ขนมปังชิ้นที่พิมพ์ชนกเลือกไว้ยังไม่ถูกแตะ

พิมพ์ชนกมองตามการกระทำนั้น ก่อนเงยหน้าขึ้น

“คนของคุณเชื่อฟังคุณดีจริง ๆ นะคะ”

“ยกเว้นหมอ”

“เด็กก็ด้วยค่ะ”

ธามหัวเราะ พิมพ์ชนกพลาดคำพูดถัดไปของเขา แม้เสียงหัวเราะจะเงียบลงแล้ว ชายคนนั้นก็ยังมองเธออยู่ เธอจึงค่อยก้มสายตากลับไปที่ชามของตัวเอง