BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ

…ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อนณิลินล์ เด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปี เธอเป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ใครเห็นต่างก็พากันหลงรัก “หนูลินล์”“ขา~มี้”“หนูถามพี่โรมให้มี้หน่อยสิคะ ชอบทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า มี้กลัวถ้าทำของที่ชอบตอนเด็กแล้วจะไม่ถูกปาก ไปอยู่ฝรั่งเศสซะนานอาจจะไม่คุ้นกับอาหารไทยแล้ว”เพราะวันนี้ที่บ้านมีนัดทานข้าวกับตัวแทนของตระกูลเดอรองต์ คุยเรื่องธุรกิจที่กำลังจะร่วมลงทุน และคนคนนั้นก็คือโรม เด็กชายที่เคยเติบโตในบ้านหลังนี้ ก่อนจะย้ายไปอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่ยังเล็ก พอรู้ว่าเขาจะกลับมาทุกคนในบ้านจึงตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอโดยเฉพาะณิลินล์…เธอไม่เคยลืมพี่ชายที่แสนดีในวันนั้น“ลินล์ดีใจจังเลยค่ะมี้” รอยยิ้มหวานระบายบนใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม เมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอตั้งแต่ย้ายไปฝรั่งเศสเมื่อวัยเด็ก โชคดีที่ยุคนี้สามารถติดต่อกันผ่านอินเตอร์เน็ตได้ ณิลินล์จึงขอช่องทางติดต่อของโรมเอาไว้จากราม ทว่า ผ่านมาหลายปี เธอนับจำนวนครั้งที่คุยกันได้เลย เพราะทางนั้นแทบไม่เคยตอบข้อความ จนเธอต้องส่งแชตไปซ้ำๆ หลายครั้ง เมื่อรู้ข่าวว่าทางครอบครัวเดอรองต์ส่งตัวโรมมาที่ไทยเพื่อเจรจาธุรกิจกับทางฝั่งต

วันต่อมาช่วงเที่ยง ณิลินล์ออกมาเจอกับโรมตามที่นัดหมายกันเอาไว้ เธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูน่ารัก เจ้าของรอยยิ้มสดใสไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มักจะดึงดูดสายตาของผู้คน และวันนี้เธอได้เดินเคียงไปกับชายหนุ่มตัวสูง ยิ่งทำให้ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจ“อาหารฝรั่งเศสร้านนี้ขึ้นชื่อมากเลยนะคะ” เธอบอก ขณะกำลังเดินไปยังร้านอาหาร“นึกว่าจะพาไปร้านอาหารไทย”“เมื่อวานน้องเห็นพี่โรมตักอาหารไทยน้อยมาก คิดว่าคงไม่ถูกปากแล้ว ก็เลยพามาร้านอาหารฝรั่งเศสแทนค่ะ”“มองพี่ตลอดเลยหรือไง”“…คะ…คือ…ก็พี่โรมนั่งตรงข้ามกับน้องลินล์ไงคะ” เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวอย่างติดขัด ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมองเขาตลอดเวลายามอยู่ใกล้ เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง มือไม้สั่น พูดจาติดขัด มักจะหลบสายตาบ่อยครั้ง แสดงท่าทีเคอะเขินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกอาการนั้นมันเกิดขึ้นเพียงแค่อยู่กับโรมคนเดียว“อ่า….แบบนั้นเองสินะ”“พะ พี่โรมจะกลับฝรั่งเศสเมื่อไรหรอคะ” เพราะทนความเขินอายไม่ไหว คนตัวเล็กจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ก่อนที่พวงแก้มของเธอจะแดงเถือกไปมากกว่านี้“คืนนี้”“…แล้วจะกลับมาไทยอีกเมื่อไรคะ”“ยังไม่แน่ใจ คงอีกประมาณสองเดือน”ณิลินล์เม้มปากกลั

…ฝรั่งเศสปัง ปัง ปัง ~เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วสนามยิงยามดึกสงัด กระสุนพุ่งจากปลายกระบอกไปเจาะตรงกลางเป้ากระดาษอย่างแม่นยำทุกนัดโรม หรือชื่อที่แวดวงธุรกิจรู้จักกันดีในนาม โรฮัน เดอรองต์ ค่อยๆ ลดปลายกระบอกปืนลง มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนใส่ลูกกระสุนชุดใหม่กลับเข้าไป รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยเหล่าบริวารยืนรายล้อม แต่มีเพียงคนเดียวที่ได้เข้าใกล้ คือมือขวาคนสนิท “นายครับ มีสายเรียกเข้าจากคุณณิลินล์”อินทรา ลูกน้องมือขวาคนสนิทเอ่ยขึ้นจากข้างหลัง ก่อนน้ำเสียงเรียบเฉยของผู้เป็นนายจะเอ่ยตอบ “อืม เอาวางไว้” โทรศัพท์ถูกวางลง เจ้าของใบหน้าขรึมเพียงแค่ก้มมองชื่อที่ปรากฏบนจอครู่หนึ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก และไม่ได้คิดจะกดรับ“อยากดวนปืนหน่อยไหม”“ผมคงไม่มีทางชนะ” ลูกน้องมือขวาเอ่ยพร้อมยิ้มเจือนอินทรา คือคนที่ถูกส่งมาอยู่กับโรมตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยความกังวลเรื่องภาษาและการใช้ชีวิต นายใหญ่จึงจัดหาคนไทยไว้คอยดูแลหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลเขาเป็นคนที่เห็นโรมตั้งแต่ยังเด็ก เห็นวันที่ต้องปรับตัว วันที่รอยยิ้มค่อยๆ หายไป จนกลายเป็นชายหนุ่มมาดนิ่งเย็นชาที่ควบคุมทุกอย่างได้แบบในวันนี้“พร