ตอนที่3

“ก็เมื่อวันก่อนพราวไปหาพี่พลอยที่บ้าน คุณภูเค้าบอกว่าพี่พลอยขอให้เค้ามาส่งที่นี่เพราะอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ แถมยังบอกว่าพี่พลอยไม่ยอมรับการรักษาอีกต่อไป พราวพยายามโทรหาพี่พลอยเท่าไหร่ก็ไม่ติด พอวันหยุดก็เลยขับรถมาหานี่ไง” เธออธิบายขณะทายาที่มือให้พี่สาว

“เป็นอย่างที่คุณภูพูดนั่นแหละ”

“อะไรทำให้พี่พลอยตัดสินใจแบบนี้คะ ก่อนหน้านี้ก็บอกพราวเองว่าอยากหายไวๆ จะได้รีบหางานทำแล้วก็จะได้ไม่ต้องเป็นภาระใครอีก”

“พี่...พี่ไม่อยากเป็นภาระใครตั้งแต่ตอนนี้ ไม่อยากให้คุณภูต้องใช้เงินเยอะๆ เพื่อรักษาพี่อีกแล้ว แค่คุณภูส่งพราวเรียนก็พอแล้ว”

“แต่คุณภูเค้าก็เคยบอกว่าเค้าเต็มใจดูแลพวกเรานะคะ เพราะก่อนหน้านี้ครอบครัวเราก็เคยช่วยเหลือครอบครัวคุณภูตั้งเยอะ”

“พี่ไม่อยากให้เค้ามาเสียเงินรักษาพี่อีก”

“แล้วถ้าเป็นเงินของพราวล่ะคะ ถ้าพราวมีเงินพี่พลอยจะยอมรักษาต่อไหม”

พลอยฟ้านั่งเงียบก่อนจะพยักหน้าตอบ “อืม” เธอรับปากไปส่งๆ เพราะรู้ว่ายังไงน้องสาวของเธอก็ไม่ได้มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าผ่าตัดให้เธออยู่แล้ว

พราวฝนยิ้มกว้าง อย่างน้อยตอนนี้พี่สาวของเธอก็รับปากที่จะรักษาต่อด้วยเงินของเธอ แม้จะไม่รู้ว่าจะหาเงินที่ไหนมารักษาก็ตาม แต่เชื่อว่าอีกไม่นานเธอก็คงมีทางออกแน่ ยังไงเธอก็จะปล่อยให้พี่สาวมีสภาพเหมือนคนพิการทางสายตาต่อไปไม่ได้

“แล้วคุณภูเค้าได้คุยอะไรกับพราวอีกรึเปล่า”

“เปล่านะคะ พี่พลอยคิดว่าเค้าจะคุยอะไรกับพราวเหรอ”

“เปล่าหรอก พี่ว่าช่วงนี้พราวอยู่ห่างๆ เค้าจะดีกว่า”

“มีอะไรรึเปล่าพี่พลอย” พราวฝนเริ่มขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกได้ว่าบทสนทนาของพี่สาวของเธอแปลกไป

“เปล่าหรอก พี่แค่ไม่อยากให้เราไปรบกวนคุณภูมากแค่นั้นเอง งานเค้าก็น่าจะยุ่งมากแล้วไม่อยากให้มีเรื่องอะไรไปกวนใจเค้าน่ะ”

“อ๋อ เรื่องนั้นพี่พลอยไม่ต้องห่วง พราวแทบจะไม่ได้ไปยุ่งกับเค้าเลย เค้าจะส่งข้อความมาบอกพราวแค่วันที่โอนเงินให้ใช้เท่านั้น”

“ดีแล้วล่ะ”

สองพี่น้องนั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระได้ครู่หนึ่ง จากนั้นพราวฝนก็เข้าครัวไปทำอาหารให้พี่สาว และอาหารที่รับประทานได้ตอนนี้ก็คือของแห้งเท่านั้น เธอเลยต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้พี่สาวได้รับประทานไปก่อน จากนั้นก็ขับรถไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆ เพื่อหาซื้อผลไม้มาติดตู้เย็นเอาให้คนเป็นพี่

จากนั้นก็ขับรถเข้าไปที่ร้านอาหารตามสั่งที่เธอเคยมาบ่อยๆ ตอนเด็กๆ ครั้งที่พ่อของเธอพามาบ้านพักตากอากาศก็จะมารับประทานอาหารที่ร้านนี้

พราวฝนเอาเงินที่เก็บหอมรอมริบจากการที่ได้จากภูมินทร์รายอาทิตย์มาผูกปิ่นโตกับร้านอาหารตามสั่งเป็นค่าอาหารรายอาทิตย์ เพื่อให้ร้านค้าได้เอาอาหารไปส่งให้พี่สาวของเธอทุกวัน จะได้ไม่ต้องห่วงว่าพี่สาวของเธอจะบาดเจ็บจากการทำอาหารรับประทานอีก

“ขอบใจนะพราวที่เป็นห่วงพี่” เมื่อรู้ว่าน้องสาวจัดแจงให้คนมาส่งอาหารให้ทุกวันพลอยฟ้าก็รู้สึกซึ้งในน้ำใจของน้องมาก เธอก็ไม่ได้อยากทำตัวให้น้องต้องห่วง แต่ก็ติดที่เธอต้องอยู่ที่นี่ตามคำสั่งของภูมินทร์ และไม่สามารถพูดเรื่องที่เธอประสบอยู่ในตอนนี้ได้

“เราก็เหลือกันอยู่แค่สองคน ไม่ให้พราวห่วงพี่พลอยจะให้ห่วงใคร ไว้พราวจะมาใหม่อาทิตย์หน้านะพี่พลอย อยู่ที่นี่ก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าหาเรื่องทำให้ตัวเองเจ็บตัวอีกล่ะ”

“เราก็ดูแลตัวเองให้ดีเหมือนกันนะ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ตาพี่ก็ยังพอจะมองอะไรเห็นอยู่บ้าง ไม่ได้ลำบากอะไร”

สองพี่น้องนั่งกอดกันครู่หนึ่งพราวฝนก็ถึงเวลาที่จะต้องขับรถกลับ เพราะไม่อยากขับรถในเวลาฟ้ามืด ใจของพราวฝนอยากจะคะยั้นคะยอให้พี่สาวกลับไปอยู่ที่กรุงเทพมหานคร และรักษาตัวให้หาย

แต่จากการที่คุยด้วยมาทั้งวันเธอก็รู้ว่ายังไงก็ไม่สามารถบังคับจิตใจพี่สาวได้ ทำได้ดีที่สุดก็คือการหาคนส่งข้าวส่งน้ำ และไปหาเพียงอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น ภาวนาว่าพี่สาวของเธอจะเปลี่ยนใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองในเร็ววัน

หญิงสาวในเดรสชุดนอนตัวยาวสีขาวยืนกอดอกหลับตาพิงขอบหน้าต่าง เธอฟังเสียงหรีดหริ่งเรไรและเสียงน้ำตกที่ไหลผ่านหลังบ้านยามค่ำคืนอยู่อย่างนั้นนิ่งๆ กำลังหวนนึกถึงความหลังเมื่อครั้งที่ครอบครัวมาพักผ่อนกันที่พร้อมหน้าพร้อมตา

“คุณพ่อขา พลอยอยากให้คุณพ่อทำบ้านอยู่บนต้นไม้จังเลยค่ะ”

“พ่อคงทำให้ไม่ได้หรอกลูก ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้มาสัตว์อาศัยอยู่มากมาย หนูเห็นพวกกระรอกพวกนั้นไหม”

“เห็นค่ะ”

“ถ้าเราไปทำบ้านบนนั้น กระรอกพวกนั้นก็จะไม่มีที่วิ่งเล่นนะครับ”

“พลอยเข้าใจแล้วค่ะ พลอยไม่อยากได้แล้ว พลอยสงสารน้องกระรอก”

“เก่งมากลูก ลูกสาวของพ่อต้องเป็นคนที่มีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์แล้วก็สัตว์ตัวน้อยตัวใหญ่ให้มากๆ”

“ค่ะคุณพ่อ”

บทสนทนาของเธอในวัยสิบขวบกับคนเป็นพ่อกึกก้องอยู่ในโสตประสาท เธอคิดถึงเวลาของความสุขในวันวานตอนนั้นเหลือเกิน แต่ก็ทำได้แค่รำลึกความทรงจำเท่านั้น หากตอนนี้พ่อของเธอยังอยู่ เธอก็คงไม่มาเจอเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้