Mag-log inเขากลับมาเพื่อทวงของรักของหวงคืน จากอดีตนักโทษสู่เจ้าพ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ “คนของกูห้ามแตะต้อง” *ไม่นอกกาย นอกใจ*
view moreเสียงโซ่กระทบกับพื้นในขณะที่เจ้าตัวกำลังเดินออกมาจากห้องพิจารณาคดี ชายหนุ่มผิวคล้ำจากการตากแดดแววตาไม่บ่งบอกความหมายใด เขาถูกใส่กุญแจมือและโซ่ตรวนที่เท้าทั้งสองข้างเขาอยู่ในชุดนักโทษสีน้ำตาล
มังกร ต่อสู้กับชั้นศาลมาเกือบสองปีในข้อหาค้ายาเสพติดและฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา เขาต้องเสียเวลาชีวิตไปกว่าสองปีและคนที่อยู่เบื้องหลังมีอำนาจยากที่จะต่อกร เขาเป็นแค่คนจนคนหนึ่งที่ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร
เขาถูกศาลสั่งจำคุกในข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา มาตรา ๒๘๘ ผู้ใดฆ่าผู้อื่น ต้องระวางโทษประหารชีวิต จำคุกตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่สิบห้าปีถึงยี่สิบปี
และข้อหาค้ายาเสพติดประเภทที่ 1 การผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่ายหรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 โดยไม่ได้รับอนุญาตจำคุกตั้งแต่ 2 ปี ถึง 20 ปี
ศาลตัดสินให้เขาจำคุกตลอดชีวิต ชายหนุ่มได้แต่ก้มหน้ารับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อน หากเขาหลุดออกไปได้เมื่อไรพวกมันจะต้องตายทั้งหมด
มังกรกำลังจะขึ้นรถกลับเรือนจำแต่สายตามองไปปะทะกับชายร่างหนาที่เดินมาทางเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้เขาด้วยความสมเพช
“กูหลุดออกไปได้เมื่อไรพวกมึงจะมีรอดแม้แต่คนเดียว”
“กูจะรอนะ” สิงหาแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวคนที่ทำให้มันติดคุกก็เป็นเขานี่แหละ เสือกอยากรู้มากและคิดจะหักหลังพ่อของเขา สิงหาจึงใช้อำนาจที่มีจัดการกับมังกร
มังกรอาศัยอยู่กับแม่ที่เป็นโสเภณีและพ่อเลี้ยงที่ติดการพนันจนเขาต้องออกมาหางานทำ ชีวิตที่แสนลำบากข้าวจะกรอกหม้อยังไม่มี เขาต้องนอนใต้สะพานลอยและเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อยเพราะต้องหนีเจ้าหนี้
จนวันที่แม่เขาสิ้นใจพ่อเลี้ยงกับไม่ไยดี และขโมยเงินจัดงานศพทั้งหมดของเขาไป งานเผาศพของแม่เขาที่ไม่มีใครมางานมีแต่มังกรที่ยืนกอดรูปมารดาไว้แน่น
ความยากจนทำให้เขาต้องแอบทำงานให้เจ้าถิ่นแถวนั้นโดยการส่งยาเสพติดสู่ชุมชน นานวันเข้าทุกอย่างกับทวีความรุนแรงมากขึ้น จนมังกรไปรู้ความลับทั้งหมดและตัดสินใจจะหันหลังให้
คืนนั้นเขาตัดสินใจจะหนีไปพร้อมกับเงินหลายร้อยล้านแต่ไม่สำเร็จในเหตุการณ์นั้นมีคนตายเป็นจำนวนมาก และมันทำให้เขาต้องมาเป็นแพะรับปากในวันนี้ เขาพยายามจะต่อสู้คดีแต่ไม่มีใครยอมมาเป็นพยานให้ อำนาจของสิงหาทำให้เขาต้องจำยอมติดคุกไปตลอดชีวิต
“เห้อ...ถอดสร้อยออก”
“...”
สิ่งที่มังกรมีติดตัวมาคือสร้อยรูปมังกรที่สลักชื่อภาษาจีนไว้แต่เขาไม่รู้ความหมาย แม่บอกเขาว่าคือตัวแทนของพ่อ
แม่บอกว่าสักวันพ่อจะกลับมาตามหาแต่เขารอจนอายุจะครบ 27 ปีพ่อก็ไม่โผล่หัวมา ทำให้เขาเลิกหวังที่รอ และสิ่งที่ทำให้เขาไม่ตามหาพ่อเพราะแม่เขานอนกับผู้ชายมากหน้าหลายตาจนไม่แน่ใจว่าใครคือพ่อ
“ไอ้ตี๋เป็นลูกครึ่งปะว่ะ” ขาโจ๋ประจำเรือนจำเดินมาทักทายชายหนุ่ม
“ลูกครึ่งเหรอ ครึ่งคนครึ่งหมามั้งไอ้สัด!”
“กูถามดีๆ ไอ้ห่า” ไม่มีใครอยากมายุ่งกับมังกรเพราะครั้งหนึ่งมีเจ้าถิ่นมารังแกเขา แต่ไม่มีใครเอาชนะเขาได้ทุกคนถูกเขาต่อยจนน่วม
“มีน้องใหม่เป็นลูกครึ่งวะ” อีกคนตะโกนบอกว่าวันนี้จะมีนักโทษเข้ามาที่นี่อีกหนึ่งคน
“กูขอไปดูหน้าหน่อย” ผู้ชายคนนั้นวิ่งออกไปเพื่อไปรอดูหน้าน้องใหม่และเตรียมรับน้องอย่างดี ใครที่เข้ามาในนี้ต้องถูกรับน้องกันทุกคน
มังกรมองตามผู้ชายคนนั้นไปเขาพูดภาษาจีนได้เพราะแอบไปศึกษามา เขาหวังว่าสักวันพ่อจะกลับมาหาเขา
ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเตรียมจะเข้าไปรอรับประทานอาหารแต่สายตากลับปะทะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง ทั้งสองจ้องมองกันหลายวินาทีจนเขาต้องเดินแยกจากไป
“เป็นบ้าอะไรของเธอวะ” ไคโรหัวเสียเมื่อคืนยังเอากันอยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาแม่งขอหย่ากับกูเฉย หรือเขาทำไม่ถูกใจตรงไหนแทนที่จะบอกเขาจะได้ปรับปรุงตัว แต่มาขอหย่าแบบไม่มีเหตุผลอะไร “น้องครีมอยากกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ” คณิสราหลบสายตาคมดั่งพญาเหยี่ยว เธอกำลังโกหกเขาความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นเพราะความถูกใจเท่านั้น “อยากกลับบ้าน? อยากกลับบ้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขอหย่ากับฉัน!” สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปบ่งบอกว่าไคโรกำลังโกรธจัด อยากได้ทะเบียนสมรสเขาก็ยอม พอวันหนึ่งมาถีบหัวส่งเขา “น้องครีมว่าเราไม่เหมาะสมกันค่ะ” “เหมาะหรือมาเหมาะมันเป็นเรื่องของฉัน”“ถะ ถอยไปค่ะน้องครีมจะออกไปข้างนอก” เธอเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จึงถอยหลังจนชนกับผนังห้อง ไคโรเข้ามากักตัวเธอไว้ ความสูงแค่หน้าอกของเขาเธอจะไปสู้อะไรได้“หรือว่าเธอมีใคร?”“อ๊ะ น้องครีมไม่ได้มีใครค่ะ”“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”“น้องครีมทราบค่ะ ขอบคุณที่คุณเซบเอ็นดู”เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อในเมือง แต่สถานะทางการเงินไม่อำนวยจึงลาออกมาทำงานแทน และได้เจอกับเขา ไคโร เซนต์มอร์ หยาง เ
วินเชนโซ เซนต์มอร์ หยาง วัย 35 ปี หรือที่รู้จักในชื่อ เซริว ลูกชายคนโตของแอลลี่กับเคลวิน ดวงตากลมโตจมูกโด่งรับกับใบหน้าที่หล่อคมผิวขาวเนียน เส้นผมสีดำเทา ทำให้เขาดูบุคลิกดี ส่วนสูงที่เกิน 180 เซนติเมตรทำให้ยิ่งดูสง่างาม เขาดูแลกิจการต่อจากพ่อตั้งแต่เขาสู่วัยทำงาน สมองระดับปริญญาโทของเขาทำให้เซริว พาองค์กรทำกำไรสูงสุดถึงสามปีซ้อน ส่วนไคโรน้องชายอีกคนขึ้นมาดูแลท่าเรือส่งออกสินค้าแถมภาคตะวันออก รายนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องผู้หญิง เขาว่าสุดแล้วแต่ไคโรสุดกว่า เรียกได้ว่าไม่ได้นิสัยพ่อมาเลยสักคน เซริวมีน้องสาวอีก 1 คน แคนดี้ที่อยู่ในวัยกำลังดื้อเพราะเพิ่งจบการศึกษาปริญามาตรีมา พวกเขาหวงน้องสาวยิ่งกว่าอะไร “อุ้ย ขอโทษค่ะ” “เดินใช้ตามองบ้างดิวะ” เซริวอารมณ์เสียตอนนี้เสื้อสูทราคาแพงเปื้อนไปด้วยกาแฟที่กำลังร้อนๆ เขาไม่พอใจอย่างมากดูท่าทางคงจะเป็นพนักงานระดับล่าง “เสื้อสูทของฉันราคากี่แสนมีปัญญาชดใช้หรือไง!” “ขอโทษจริงๆ ค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ” “เวลาคุยกับผู้ใหญ่ให้มองหน้า” ก้มหน้าก้มตายนังกับเขาเป็นยักษ์เป็นมาร “คะ คุณจะให้หนูชดใช
เคลวินนั่งหลับอยู่บนเตียงกว้างที่กั้นคอกไว้ กลัวว่าลูกสาวจะกลิ้งตกลงไป ตอนนี้เขานั่งกล่อมลูกมาเกือบสองชั่วโมงแต่ลูกสาวไม่ยอมหลับเลย แอลลี่คลอดลูกสาวให้เขาและขอทำหมัน แต่เขาไม่ยอมจึงเป็นฝ่ายยอมทำหมันเสียเอง เมียเจ็บมาเยอะแล้วอะไรที่เขาช่วยได้จะไม่รอช้า แคนดี้ ลูกสาววัยห้าเดือนกำลังงอแง บางทีอาจจะไม่ชินที่อยู่กับเคลวิน ตอนนี้แอลลี่พาลูกๆ สองคนไปชอปปิ้งแก้เครียด เขาเข้าใจภาวะซึมเศร้าหลังคลอดจึงให้แอลลี่ออกไปพักผ่อน และเขาอาสาดูแลลูกเอง “อุแว้ๆๆๆ” “ทำยังไงถึงจะหลับ เมื่อคืนป๊าก็ไม่ได้นอน” ให้กินนมก็แล้วจับอาบน้ำก็แล้ว ลูกสาวยังตาใสแจ๋วมาดูหน้าเขาสิ ยังกับหมีแพนด้าคงเป็นเวรกรรมที่ล้อลูกน้องไว้เยอะ “พวกมึง 3 คนมานี่ดิ” “ครับนาย” “พาลูกสาวกูไปเล่นดิ ไม่ยอมนอนสักที” คนเป็นพ่อจะตุยก่อน การเลี้ยงลูกให้เติบโตไม่ใช่เรื่องง่าย มีเงินอย่างเดียวไม่พอต้องมีเวลาด้วย ห่าวอู๋อุ้มคุณหนูขึ้นมาและพาเดินเล่นรอบบ้านไม่ถึงสิบนาทีหนูน้อยก็หลับ หากอยู่กับเจ้านายทีไรคุณหนูไม่เคยหลับเลย “นอนนะครับคุณหนู” เขาวางคุณหนูลงในเปลและนั่งไกวไ
ตกดึกเคลวินจึงแอบย่องเข้าห้องพัก เขายืมมองสองแม่ลูกที่นอนกอดกันกลมและไล่ให้เขาไปนอนที่อื่น ทั้งแม่ทั้งลูกเหมือนกันไม่มีผิด “ป๊าอยากมานอนด้วยเหรอ” “ทำไมยังไม่นอน” กล้าถามใครมันจะอยากนอนเหงาๆ คนเดียว “เซริวนอนไม่หลับ” “เราไปดูดาวกันไหมมี้เหนื่อยให้นอนพักไป” เป็นโอกาสดีที่จะเอาใจเซริว อยู่ด้วยกันมาหลายเดือนแต่ไม่เคยได้ใจลูกชายเลย “ไปกั้บ” เซริวรีบปืนลงจากที่นอนและวิ่งมาให้เคลวิน อุ้มสองหนุ่มเดินไปคุยกันไปอย่างมีความสุข เคลวินไม่ได้คิดว่ากลางคืนในทะเลทรายอากาศจะหนาวมาก ไม่ได้หยิบเสื้อกันหนาวมาสวมใส่ให้เซริว “เมื่อใยน้องจะมากั้บ” “น้อง? เดี๋ยวน้องก็มาแล้วครับ” ทำไมป่านนี้แอลลี่ยังไม่ตั้งท้องอีก ทุกครั้งที่มีอะไรกันเขาไม่เคยป้องกันสักครั้งใส่เต็มเหนี่ยวทุกดอก ไม่ท้องสิแปลก “เซริวตั้งชื่อให้น้องแล้ว” “น้องชื่ออะไรครับ” “ไคโร” เคลวินยิ้มมุมปากเซริวก็เข้าใจพูด เขาอยากได้ลูกสาวอีกคน ถ้าลูกเกิดมาเป็นลูกสาวจะให้ชื่อไคโรก็แปลกๆ หรือครั้งนี้เขาจะได้ลูกชายอีกคน “หายโกรธป๊าหรือยังเอ่ย”
กลางดึกที่เงียบสงบมีร่างสูงของเคลวินค่อยๆ ย่องเข้ามาหาแอลลี่ เขาแอบอุ้มลูกไปนอนอีกห้อง คืนนี้จะได้ทำน้องให้เซริวเขาออกจากโรงพยาบาลมาได้หลายวันแล้ว ที่นอนยวบลงแต่คนหลับไม่รู้เรื่อง แถมเหมือนว่าจะหลับฝันดีเพราะเห็นรอยยิ้มที่ใบหน้าปรากฏขึ้น “แอลลี่ครับ” “อื้อ พี่มังกร!”
“นายครับคุณผู้หญิงหายไปแล้ว” “มึงพูดว่าอะไร!” เคลวินได้ยินแบบนั้นจึงลุกขึ้น ตอนนี้เขาไม่สนใจใครทั้งนั้น “ผมตามหาทั่วบ้านแล้วครับ” มูอัสหน้าซีดเผือดเพราะเป็นความผิดของเขาที่ดูแลภรรยาของเจ้านายไม่ดี “ออกตาหาเมียกูให้เจอ!” “คุณเคลวินเกิดอะไรขึ้นครับ” อดิ
“นายท่านครับ” “นายดูแลลูกกับเมียฉันให้ดี” เขาหันไปสั่งงานฮุ่ยเจินเขาต้องไปจัดการพวกหมาขี้เรื้อนก่อน “ครับ ตอนนั้นไม่ใช่ลูกกู” ฮุ่ยเจินบ่นออกมาแต่ไม่กล้าพูดเสียงดัง เมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนก็เกือบเช้า เพราะต้องนั่งเฝ้าคนเมา “ฉันได้ยิน!” มันจะย้ำอะไรนักหนาก็เด็กอ้วนตัวข
แอลลี่นอนไม่หลับเมื่อเห็นเวลาเกือบหกโมงเช้าจึงลุกมาเตรียมอาหารให้ลูก เธอเดินลงมาที่ชั้นล่างของคฤหาสน์ ท้องฟ้ายังไม่สว่างเท่าไร “ลงมาทำอะไรตั้งแต่เช้า!” เขาเพิ่งจะดื่มเสร็จหลังจากเรียนให้ลูกน้องมาพบ เขาถึงได้รู้ความจริงว่าเด็กอ้วนนั่นเป็นลูกชายของเขา “ฉันลงมาทำกับข้าวให้ลูก”





