๖ หาเงินเข้าบ้าน

วันรุ่งขึ้น อาซานตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางมากนัก หลังอาบน้ำพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปทำงาน

คนเช่นเขาจะต้องรับจ้างทำงานเพื่อของเศษเงินจากผู้อื่นจริงหรือ รู้ถึงไหนขายขี้หน้าถึงนั้นหมดกันพอดี ครั้งหน้าเขาจะไม่หลงกลอีกแล้วจะปล่อยให้นางเผชิญความหิวกินหมั่นโถวประทังไปเถอะ

“ออกมาก่อนที่ข้าจะลงมือตัดหัวเสีย” แว่วเสียงความเคลื่อนไหวของฝีเท้าคู่หนึ่งด้วยสัญชาตญาณที่มีทำให้อาซานเผลอหลุดปากเอ่ยออกมาเสียงดังอย่างลืมตัวไปชั่วขณะ

บัดซบ! คนพวกนี้ก็กระไรข้าต้องการพักผ่อน

ชายหนุ่มผู้หนึ่งกระโดดข้ามกำแพงออกมาอย่างกระฉับกระเฉงก่อนจะย่อกายคุกเข่าลงพื้นยกมือคารวะผู้เหนือหัวด้วยความเคารพ

“โม่เหวินคาระวะชินอ๋อง”

เขาพลางเดินถอยหลังไปหลายก้าวประหนึ่งเชิงปฏิเสธการรับคาระวะ “ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือ”

โม่เหวินองรักษ์ประจำกายผู้เดียวที่เขามีเป็นยอดฝีมือชั้นดีหาตัวจับได้ยาก ที่มาไยพูดจากรู้ความไม่มากเรื่องแต่เหตุไฉนครานี้กลับไม่เข้าใจกันมันเข้าใจอยากตรงไหนเขาเพียงแค่ร้องการพักผ่อนท่ามกลางความสงบ

อาซานสีนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าถมึงทึงก่อนจะโบกมือไล่อีกฝ่ายให้ไป

“เฟยหลงชินอ๋องพะยะคะ”

“สมควรตาย!” วาจาร้ายกาจปากไวเขาไม่เป็นรองผู้ใครอยู่แล้วบ่งบอกได้ว่าเขาโกรธจัดแล้วจริงๆ “ไปให้พ้นหน้าข้าซะ”

กระไรกัน คนผู้นี้คิดกระไรอยู่ โม่เหวินเองก็อยากจะหยั่งรู้จิตใจผู้เป็นนาย รู้จักกันมานานชนิดที่เรียกว่าเติบโตไล่เลี่ยกันมาเสียด้วยซ้ำนึกว่าจะรู้จักกันถี่ถ้วนแล้ว ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ดื้อรั้นเอาแต่ใจไม่ฟังใคร ทั้งยังทำตัวน่าเบื่อฝีปากมาก แต่แท้จริงแล้วนั้นคือสิ่งที่จงใจให้เขาเห็นหรอกหรือ

เหตุไฉนยามนี้ถึงอยู่ในสถานที่ซอมซ่อเช่นนี้ไปได้ ทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนถูกประชุไร้ความประณีตดั่งเคย เฟยหลงชินอ๋องใช่คนตรงหน้าเขาจริงหรือหากไม่ใช่แล้วพระองค์หายไปอยู่ที่ใด

“อาซานข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

“ไม่ว่าง” เขากล่าวเสียงเรียบ ก่อนหมุนตัวเดินเตรียมเดินจากไปประหนึ่งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่ชายเจ้ามีเพียงแค่เจ้า!”

ไม่เลย เขายังมีคนมากมายที่ซื่อตรงไว้ใจได้ยิ่งกว่าข้า

อาซานหยุดนิ่งงัน ครู่หนึ่งจึงเปิดปากเอ่ย “โม่เหวินเจ้ามีเงินหรือไม่”

“…..” แท้จริงแล้วคนผู้นี้สติฟั่นเฟื่อนไปแล้วรึ โม่เหวินคิดไม่ตกจะทำเช่นไรดีหากเป็นเช่นนั่น “ให้ข้าพาหมอมาตรวจอีกหรือไม่”

หลังจากเทศกาลล่าสัตว์ครานั่นที่เฟยหลงชินอ๋องพลาดพลัดตกหลังม้าก็สลบไปนานนับหนึ่งวันช่างผิดแปลกสำหรับผู้ฝึก วรยุทธ์ หากแต่อาการตรวจร่างกายกลับดีเยี่ยมทุกส่วนติดขัดก็ตรงที่กริยาท่าทางเปลี่ยนไปคล้ายสมองไม่กระจ่าง

“เหอะ! แม้แต่เจ้ายังสงสัยในตัวข้ารึ”

“อาซาน”

“อาซาน!”

คนทั้งสองมองหน้าสบตากัน หากแต่อาซานมองด้วยความตกใย โม่เหวินมองด้วยความงุนงง “ตามข้ามา” แม้ว่าจะยังขุ่นเคืองใจที่ถูกตามติดชีวิตหากแต่จะเปิดเผยให้นางรู้ไม่ได้ เขาจึงหมุนตัวเดินนำออกไปทันที

“ชินอ๋องมิได้อยู่คนเดียวหรอกหรือ”

“เมียข้า”

“!!!”

เพ่ย เจ้าหูฝาดไปหรือไรโม่เหวิน

หลังเฟยหลงชินอ๋องหรืออีกหนึ่งคืออาซานคล้ายตกปากรับคำก็เดินนำหน้าไปยังสถานที่เห็นหนึ่งไม่พูดไม่กล่าวสิ่งใดอีกทันที

เหตุเพราะ

“ชินอ๋องจะมีภรรยาได้เช่นไร”

“…..”

“นางเป็นหญิงบ้านป่า แต่ท่านเป็นเชิญพระวงษ์ไม่เหมาะ”

“ไปทำงานแล้วงั้นหรือ ดีเสียจริง” ไฉ่หงยิ้มแย้มอารมณ์ดีอย่างสุขใจ เช่นนั้นวันนี้ก็เป็นวันพักผ่อนของนางสิท่า ไยไม่น่าตื่นเช้าเพราะความไม่ไว้วางใจที่บุรุษเจ้าเล่ห์ผู้นี้จะเกียจคร้านไม่ไปทำงานนางน่าจะต้องเข้าไปงีบนอนต่อีกสักหน่อย คงไม่หลบหนีเข้าป่าหรอกกระมัง

เมื่อวานนี้ขึ้นเขาเก็บหน่อไม้มามากมายจนปวดเนื้อปวดตัวขยับตรงที่ใดมีอันต้องอ้าปากร้องโอ้ดโอ้ยทุกที