LOGINเวินหนิงซีเคยเป็นฮูหยินที่ยอมทุกอย่างเพื่อสามี แต่เมื่อลู่หานเซียวออกศึก นางกลับถูกแม่สามีเหยียบย่ำ ถูกสตรีที่หวังแทนที่บังคับกรอกยา จนสิ้นใจทั้งที่ลูกยังอยู่ในครรภ์ เมื่อสวรรค์คืนชีวิตให้ นางจึงเลิกอ่อนแอ ใครติดค้างสิ่งใดไว้ นางจะทวงคืนให้หมด ส่วนสามีผู้เคยปล่อยให้นางเผชิญชะตากรรมตามลำพัง นางก็ไม่ต้องการอีกแล้ว! แต่เมื่อแม่ทัพกลับมาพบว่าฮูหยินตั้งครรภ์ ทั้งยังเตรียมพาลูกจากไป ชายผู้เคยเย็นชากลับยอมทำทุกอย่างเพื่อรั้งนาง
View More“เจ้าจะทำอะไร”“บ่าวจะไปตามหมอ”“คนเฝ้าประตูไม่ปล่อยเจ้าออกหรอก”“ครัวกำลังจะออกไปซื้อของ บ่าวรู้จักคนเข็นรถ เขาเคยช่วยส่งของให้เรือนเรา”นางหยิบปิ่นเงินด้ามเล็กของตนขึ้นมา เป็นของที่หนิงซีมอบให้ในวันเกิดปีก่อน“อย่าเอาอันนั้นไป เอาเงินในกล่องข้า”“บ่าวจะไม่กลับมาเอาเงินอีก หากออกทางครัวได้ จะตรงไปโรงรับจำนำแล้วไปเชิญหมอเลย”เสี่ยวถาวเก็บปิ่นลงในแขนเสื้อ ก่อนคุกเข่าจับมือนายไว้“ท่านอย่าฝืนลุกนะเจ้าคะ บ่าวจะรีบกลับ”หนิงซีมองประตูที่ปิดลงแล้วค่อย ๆ หลับตา มือยังวางอยู่เหนือท้องน้อย นางไม่รู้ว่าตนเป็นอะไร รู้เพียงว่าครั้งนี้ความเจ็บทำให้นางหวาดกลัวต่างจากบาดแผลบนไหล่เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวถาวกลับมาพร้อมชายวัยกลางคนผู้ถือหีบยา หมอแซ่เหลียงเป็นผู้รักษาที่ร้านยาใกล้ตลาด เมื่อฟังอาการจากสาวใช้จึงยอมตามมา เขาตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ถามถึงการกิน การนอน และรอบเดือนครั้งล่าสุดหนิงซีตอบไปทีละคำ ก่อนนิ่งลงเมื่อเริ่มนับวัน นางยุ่งกับการเตรียมของให้สามีและเรื่องในจวนจนไม่ได้สังเกตว่ารอบเดือนขาดไปนานแล้ว หมอเหลียงวางมือจากข้อมือ“ฮูหยินตั้งครรภ์แล้ว ราวสองเดือน”หนิงซีมองเขาโดยไม่ขยับ เสี่ยว
โจวมามาวางซองจดหมายลงข้างถ้วยชา บนหน้าซองมีลายมือเรียบร้อยของเวินหนิงซี ระบุชื่อผู้รับไว้อย่างชัดเจน ลู่หานเซียว“ฮูหยินฝากส่งถึงนายท่านเจ้าค่ะ”หลี่ซูเจินหันจากกระจก สายตาหยุดอยู่บนซองนั้น ก่อนยื่นมือหยิบขึ้นมา“เพิ่งออกจากจวนได้วันเดียว นางก็รีบฟ้องลูกชายข้าเสียแล้ว”ลูกสะใภ้หรือคนรับใช้เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่เสี่ยวถาวกำลังช่วยหนิงซีสวมเสื้อชั้นนอกผ้าบริเวณคอถูกพับออกเพื่อไม่ให้เสียดสีกับรอยแดง แต่เพียงขยับแขนลอดแขนเสื้อ ความเจ็บตรงไหล่ก็ทำให้นางต้องหยุดพัก เสี่ยวถาวจึงค่อย ๆ ดึงเนื้อผ้าลงทีละน้อย“บ่าวจะบอกว่าท่านยังแต่งตัวไม่เสร็จ”“เปิดเถอะ หากปล่อยให้รอ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก”สาวใช้เม้มปาก ก่อนเดินไปเปิดประตู โจวมามายืนอยู่ด้านนอกพร้อมสาวใช้อีกคน ในมือของนางมีซองจดหมายซึ่งเสี่ยวถาวจำได้ทันที“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาถามว่า เรื่องในจวนมีสิ่งใดร้ายแรงถึงขั้นต้องรบกวนนายท่านที่กำลังเดินทางไปแนวหน้า”หนิงซีหันมามองช้า ๆ“เหตุใดจดหมายข้าจึงอยู่กับเจ้า”“พ่อบ้านนำไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าตรวจดูเจ้าค่ะ”เสี่ยวถาวก้าวออกไปหนึ่งก้าว“ท่านแม่ทัพบอกเองว่าให้ฝากผ่านพ่อบ้าน”“ข้ากำลังพูดกับฮูหยิน ไ
เสี่ยวถาวใช้ผ้าสะอาดรองรับน้ำ เปลี่ยนผืนใหม่เมื่อเปียกชุ่ม นางไม่กล้านำยาที่ไม่รู้ชนิดมาทา ได้แต่ช่วยให้นายสาวคลายความแสบร้อนลงทีละน้อยหนิงซีนั่งตัวตรงอยู่ริมเตียง มือจับขอบฟูกแน่น ทุกครั้งที่น้ำไหลผ่านต้นคอ นางต้องกลั้นหายใจ เสี่ยวถาวมองเห็นรอยน้ำตาบนแก้ม แต่ไม่ได้ยินเสียงร้องอีก“บ่าวจะออกไปตามหมอตอนนี้”“เอาเงินในกล่องเล็กไป”หนิงซีชี้ไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง สาวใช้รับเงินแล้วรีบออกไป ทว่าผ่านไปไม่นานก็กลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือดบทที่ 4“โจวมามารออยู่หน้าประตูเจ้าค่ะ นางสั่งคนเฝ้าประตูไว้แล้ว ไม่ให้บ่าวออก”หนิงซีนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “บอกหรือไม่ว่าข้าเจ็บ”“บอกแล้ว นางบอกว่าหากจำเป็น นางจะเป็นคนเรียกหมอเอง”ในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากผ้าที่วางพาดขอบอ่าง เสี่ยวถาวคุกเข่าลงข้างเตียง“เราส่งข่าวกลับบ้านเถอะเจ้าค่ะ ให้ท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินสกุลเวินรู้เรื่อง พวกท่านต้องมารับนายกลับไปแน่”หนิงซีมองเงินที่ยังอยู่ในมือสาวใช้ บิดามารดาอยู่ต่างเมือง จดหมายฉบับล่าสุดเพิ่งส่งมาถึงเมื่อหลายวันก่อน มารดาถามว่านางกินอิ่มนอนหลับหรือไม่ นางตอบกลับไปว่าทุกอย่างดี ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนั้นนางยังคิดว่า
หนิงซีวางช้อนอย่างระมัดระวัง“เป็นข้าที่สั่งครัวเอง หากท่านแม่ไม่ชอบ ข้าจะให้เปลี่ยนใหม่”“เจ้าสั่งเอง”อีกฝ่ายทวนคำช้า ๆ ก่อนเงยหน้ามองนาง“เพิ่งยึดกุญแจไป เจ้าก็เริ่มทำอาหารประชดข้าแล้วหรือ”“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“แล้วเหตุใดอาหารเมื่อวานยังกินได้ วันนี้กลับจืดชืดเหมือนน้ำล้างหม้อ”“ข้ากำชับเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ก่อนจะส่งกุญแจให้ท่านแม่เสียอีก หากท่านถามคนในครัวก็จะทราบ”ทันทีที่พูดจบ หนิงซีก็เห็นสายตาของโจวมามาเปลี่ยนไปนางนึกถึงคำของสามีเมื่อคืน เขาบอกว่าเมื่อมารดากำลังโกรธ อย่าเพิ่งอธิบายแต่หากไม่อธิบาย นางก็ต้องยอมรับว่าจงใจประชดทั้งที่ไม่ได้ทำหลี่ซูเจินผลักจานผักออกห่าง“นี่เจ้าจะให้ข้าเรียกบ่าวมาสอบคำ เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าถูก ข้าผิดอย่างนั้นหรือ”“ข้าเพียงอยากให้ท่านเข้าใจ”“ข้าเข้าใจดี เจ้าเห็นว่าลูกชายข้าไม่อยู่ จึงเริ่มไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา”หนิงซีรู้สึกหนาววาบขึ้นมา นางก้มหน้าลง แม้มือที่วางอยู่ข้างตัวจะเริ่มสั่น“ข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้น ข้าจะให้ครัวทำใหม่เดี๋ยวนี้”นางก้าวเข้าไป ยื่นมือหมายจะยกชามแกงออก หลี่ซูเจินกลับคว้าชามไว้ก่อน เหตุการณ์ต่อจากนั้นเกิดขึ้นเร





