ฉันทะลุมิติมามีสามีเป็นยาจก

เพล้ง!เสียงถ้วยกระเบื้องถูกปัดล่วงลงสู่พื้นจนแตกดังสนั่นกลางท้องพระโรง ขุนนางซ้ายขวาพลันตื่นสะดุ้ง หัวใจเต้นระทึกราวกับตีกลองรั่ว เหงื่อไหลทั่วร่างจนเย็นเฉียบราวกับจะหยุดหายใจไปชั่วขณะขุนนางใหญ่รายงานประกาศข่าวการหายตัวไปของเฟยหลงชินอ๋องนานนับกว่าสิบวัน จึงตั้งของข้อสรุปได้ว่าอาจจะสิ้นพระชนม์ชีพหลังออกไปล่าสัตว์"บัดซบ! อาหลงหรือจะถูกลอบสังหาร พวกเจ้าเปิดตาดูเถิดมังกรเยี่ยงเขาจะมีทางถูกลอบสังหารได้อย่างไร"อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้แน่!หากเอ่ยถึงคนผู้นี้หรือเฟยหลงชินอ๋องที่กล่าวมา ทั่วแคว้นต่างรับรู้ว่าเป็นมังกรตนหนึ่งที่ไม่มีผู้ใด้เทียบเคียงได้ ทั้งมีนิสัยร้ายกาจ ไม่ชมชอบผู้ใดล้วนฆ่าทิ้งเสีย ทว่าหลังจวนกลับมีนางบำเรอมากมายไร้หงษ์เคียงข้าง และยังทรงเป็นพระอนุชาขององค์ฮ่องเต้ร่วมอุทรองค์ปัจจุบันที่รักและตามใจยิ่งกว่าบุตรสาวบุตรชายของตนเสียอีก นับเป็นที่เกรงกลัวของข้าราชสำนักทั้งเบื้องบนเบื้องล่างทั้งหลายบาปบุญคุณโทษล้วนตอบสนองคนชั่วโดยเร็วมิใช่หรือ เฟยหลงชินอ๋องเค้นฆ่าผู้คนมากมายราวกับผักกับปลาสมควรตายแล้ว แต่มีหรือผู้ใดจะกล้าออกปากว่าหากไม่กลัวคอหลุดจากบ่า"เช่นนั้น-""ประกาศออกไป

“เด็กโง่”อาซานอยากจะหยั่งรู้ว่าสตรีแปลกประหลาดผู้นั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ หาเงินหรือ นางคิดว่าเพื่อแค่เดินตามทางถนนจะมีงานให้ทำ จะมีเศษเงินตกหล่นให้เก็บง่ายเช่นนั้นเชียวรึถ้าเช่นนั้นปานนี้เขาคงมีงานทำแล้วกระมังกระท่อมหลังเล็กๆ ทรุดโทรมที่ไม่อาจเรียกว่าบ้านได้เงียบสงบลงเช่นเคย ยามนี้ดวงอาทิตย์ลอยเด่นขึ้นกลางหัว อาซานนั่งจิบน้ำที่หระหนึ่งน้ำชาชั้นดีอยู่แคร่ลานกว้างแสงแดดสาดส่องจ้าร้อนระอ ประหนึ่งถูกแผดเผาทั้งเป็น แถบนี้เมื่อร้อนก็ร้อนจนจะหลอมละลายเมื่อหนาวก็เย็นจับลึกเข้าถึงกระดูกรู้ตัวอีกทีเขาก็มาฤดูกาลมาได้ถึงสองครั้งนับเกือบครึ่งปีเสียแล้วกระมัง หมู่บ้านที่เงียบสงบไร้ผู้คนพลุ่งพล่านไร้เรื่องคอยให้ปวดหัว เปรียบเสมือนสวรรค์ดีๆ นี่เอง แต่ทว่าเงินยังคงเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตอย่างหนึ่งอยู่กับข้าโชคร้ายหน่อยเสียเพราะข้าขี้คร้านตัวเป็นขนขี้เกียจทำงานหาเพียงเศษเงินเท่านั้นชายหนุ่มแหงนหน้าหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับบรรกาศพักผ่อนหย่นใจอย่างสงบสุขโดยที่หารู้ไม่ว่ามีสายตาอีกหนึ่งคู่กำลังสาดส่องมองเสียงสวบสาบของใบหน้าทำให้เขาต้องพลันลืมตาขึ้น “ผู้ใด”“จงออกมาเสีย”ร่างท้วมร่างหนึ่งปรากฎตัวขึ้นหนึ่งที

ตลอดทางกลับกระท่อมหลังน้อยท้ายหมู่บ้านไฉ่หงอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กหน่อยเพราะเงินค่าแรงสิบอีแปะที่รับ หากแต่ยังไม่สามารถลบล้างความมากเล่ห์แสนเกียจคร้านของบุรุษผู้นั้นได้อยู่ที่ใดไฉนไม่จุดตะเกียงรอนางไฉ่หงหัวคิ้วมุ่นเริ่มเดือดดาลในใจ “อาซาน!”ไยถึงเงียบอีกนอนแล้วหรือไร แต่ช้าก่อนไยถึงนอนโดยไม่รอนางกลับมาก่อนเล่าทั้งที่ตนเองถีบหัวส่งนางออกไปทำงานบุรุษผู้นี้สมควรโดนข้าตีสักที!“อาซาน! อาซาน! เจ้าคนมากเล่ห์!” เสียงตะโกนร้องเรียกเอะอะโวยวายดังขึ้นต่อเนื่องไหวหยุด ในเมื่อทำนางไว้อย่างหวังว่าคืนนี้จะได้หลับนอนอย่างสบายใจ ไฉ่หงเดินทิ้งน้ำหนักเท้าตึงตังโมโหก่อนจะผลักประตูเข้าไปเกิดเสียงดังสนั่น“เจ้ามันสมควรถูกข้าตี!”อาซานนั่งเหยียดตรงในมือถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่งกลับหันมามอง “กระไร”“รู้หรือไหมว่าวันนี้ข้าไปทำอะไรมา”“อ่อ ป้าเอินอยากได้คนเก็บผักโขมข้าเลยเสนอตัวรับปากแทนเจ้า”“เหอะ เหอะ รับปากแทนข้า” ไฉ่หงยิ่งเดือดดาลปุๆ เมื่อเขาตอบหน้าตายไร้ความรู้สึกผิดที่ไม่บอกนางก่อนประหนึ่งตั้งใจให้นางถูกล่อลวง “ถุ้ย!! เจ้ามันคนโกโหเพอุบายมากเล่ห์จอมหลอกลวง”คนผู้นั้นเพียงพยักหน้าปรายตามองเท่านั้นนี่มันตั้

วันรุ่งขึ้น อาซานตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางมากนัก หลังอาบน้ำพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปทำงาน คนเช่นเขาจะต้องรับจ้างทำงานเพื่อของเศษเงินจากผู้อื่นจริงหรือ รู้ถึงไหนขายขี้หน้าถึงนั้นหมดกันพอดี ครั้งหน้าเขาจะไม่หลงกลอีกแล้วจะปล่อยให้นางเผชิญความหิวกินหมั่นโถวประทังไปเถอะ “ออกมาก่อนที่ข้าจะลงมือตัดหัวเสีย” แว่วเสียงความเคลื่อนไหวของฝีเท้าคู่หนึ่งด้วยสัญชาตญาณที่มีทำให้อาซานเผลอหลุดปากเอ่ยออกมาเสียงดังอย่างลืมตัวไปชั่วขณะ บัดซบ! คนพวกนี้ก็กระไรข้าต้องการพักผ่อน ชายหนุ่มผู้หนึ่งกระโดดข้ามกำแพงออกมาอย่างกระฉับกระเฉงก่อนจะย่อกายคุกเข่าลงพื้นยกมือคารวะผู้เหนือหัวด้วยความเคารพ “โม่เหวินคาระวะชินอ๋อง” เขาพลางเดินถอยหลังไปหลายก้าวประหนึ่งเชิงปฏิเสธการรับคาระวะ “ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือ” โม่เหวินองรักษ์ประจำกายผู้เดียวที่เขามีเป็นยอดฝีมือชั้นดีหาตัวจับได้ยาก ที่มาไยพูดจากรู้ความไม่มากเรื่องแต่เหตุไฉนครานี้กลับไม่เข้าใจกันมันเข้าใจอยากตรงไหนเขาเพียงแค่ร้องการพักผ่อนท่ามกลางความสงบ อาซานสีนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าถมึงทึงก่อนจะโบกมือไล่อีกฝ่ายให้ไป “เฟยหลงชินอ๋องพะยะคะ” “สมควรตาย!” ว

“สมควรตาย”บุรุษในอาภรณ์สีดำเหลือบน้ำเงินแผ่กลิ่นอายสังหารแฝงไอเย็นยะเยือกจับเข้ากระดูกจนไม่มีผู้ใดกล้าเฉียดเข้าใกล้หรือสบตา ในใจของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหงุดหงิดคับอก ผู้ใดเข้าหน้าล้วนไม่ติดทั้งสิ้นเพล้ง!จอกน้ำชาหยกในมือเฟยหลงชินอ๋องถูกขว้างลงพื้นแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี น้ำชาชั้นดีร้อนๆ ที่พึ่งถูกรินตกกระทบลงมือขาวนวลของสตรีผู้หนึ่ง“เจ็บรึ”ผู้ใดมองดูก็ช่างน่าสงสารจับใจมือขาวนวลที่บัดนี้ค่อยๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อผุผองจากน้ำร้อน หากแต่จะมีผู้ใดกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งสายตาคมกริบปรายมองไปที่เบื้องหน้ากดมุมปากยกยิ้มอย่างสมเพชเหตุใดสตรีเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจและสมเพชสตรีนางนั้นพยักหน้าช้าๆ ดูอ่อนแอ ใบหน้าคนงามเงยขึ้นเผยให้เห็นนัตย์เศร้าโศรกแดงก่ำเอ่อไปด้วยหยาดน้ำตานางผิดกระไรกันในเมื่อยามกลับจวนที่ไหร่ชินอ๋องร้องเรียกหาแต่นาง แม้ไม่มีตำแหน่งแต่ผู้คนล้วนรับรู้ว่านาง้ป็นที่โปรดปรานแต่เหตุไฉนครานี้ที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือถีบหัวส่งนางไปได้“หนิงเอ๋อร์ผิดมากเลยรึเพคะไยชินอ๋องทรงเกรี้ยวโกรธปานนี้” คุนหนิงทำเป็นกินดีหมีหัวใจเสือค่อยๆ ประคองร่างตนเองขึ้นจากพื้นก้าวเดินไปเบื้องหน้า“บ