ฉันทะลุมิติมามีสามีเป็นยาจก

ฉันทะลุมิติมามีสามีเป็นยาจก

last updateLast Updated : 2025-09-13
By:  วอลจูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 rating. 1 review
30Chapters
3.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อพนักงานสาวยุคปัจจุบันอย่างเธอต้องทะลุมิติเข้าไปในอดีต มันก็ดีถ้าได้ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้แสนร่ำรวย แต่นี่! ฉันทะลุมิติมามีสามีเป็นยาจก ให้ตายเถอะสวรรค์!!! กลั่นแกล้งกันเกินไปแล้ว เพราะความบังเอิญที่ปรากฎตัวต่อหน้าบุรุษผู้นนั้น เพราะเขาพบเห็นนางเป็นคนแรก เป็นเหตุให้คนตั้งคู่ต่อร่วมผูกผมเคียงคู่กันในกระท่อมทรุดโทรมท้ายหมู่บ้าน สามียาจกผู้แสนเกียจคร้านกับภรรยาสาวยุคปัจจุบันที่ต้องหาเงินเลี้ยงชีพ ทว่านับวันไปแล้วสามียาจกผู้เกียจคร้านของนางยิ่งทำตัวคล้ายมีความลับที่ปิดซ่อนไว้ไม่อาจบอกให้นางได้รับรู้ ยิ่งนางพยายามหาคำรอบ เขาก็ยิ่งเหยียบมันไว้ใต้ดิน อาซานแท้จริงท่านมีภรรยาแล้วใช่หรือไม่!!?

View More

Chapter 1

บทนำ

Danielle’s POV

It was Christmas Eve, and I was home, alone.

The snowstorm raged outside, fierce winds whipping through the air and carrying snowflakes that blanketed the ground in white. It was freezing cold, despite the warm air that the air conditioner emitted. I shivered slightly, keeping my eyes glued on the screen before me.

"On the road leading to the Newton network, a major accident has just occurred." My eyes fluttered slightly the moment I heard those words from the newscaster. My husband was somewhere around there.

"One person whose identity is yet to be known died in the unfortunate event, while two others were severely injured." I could feel my heart pounding in my chest as I peered keenly at the screen hoping to catch a glimpse of the car of whoever was involved.

Even though the accident happened right outside his office, I prayed that Jayden wasn't one of the victims.

"I mean… He's Jayden. If anything happened, the news would say so." I calmed myself down with that thought, relaxing on the sofa and shutting my eyes.

Being alone in Jayden's huge mansion felt like hell. Even on Christmas Eve, I ate dinner alone. If you ask me if I like this mansion, I’d say of course I do, but I would like it more if my husband was sitting beside me. If not him, at least someone else.

His father and sister weren't going to arrive until tomorrow. And despite how much I pleaded, no member of my family was willing to come over for Christmas because they never said yes to our marriage.

Damn! It’s so hard to distract my attention.

I quickly grabbed my phone to text Jayden. "Hey, are you okay? Just saw the news about the accident and I'm getting worried. Please respond ASAP."

I sat on the edge of my seat, my fingers tapping nervously against the armrest. The minutes ticked by with no reply. I mindlessly scrolled through I*******m, hoping to calm my frayed nerves. A short while later, I checked again, hoping that Jayden might have responded but there was nothing.

"The snowstorm has worsened and there are likely to be more accidents that have occurred or will occur. Please stay inside your house where it's safer. At least for now." The lady on the news was making me so nervous, my palms grew sweaty. I managed to reach out for the remote and quickly turned the news off.

"Daddy will be home soon," I was speaking to my unborn baby. "He's fine. Maybe he's stuck at work. Maybe he's having issues with Fred. But I'm sure he's fine."

“That snow is so freakin’ crazy!”I heard a voice and footsteps in the living room. Relief washed over me.

Finally, he was home.

I quickly stood from the sofa and walked towards him with one of my hands on my belly.

Smiling, I retrieved his bag and clothes. "How was your day?"

He was unbuttoning his suit, not even looking at me, "Danielle, I'm starving."

"Right away," I retorted, hurrying to the kitchen.

Minutes later, I sat opposite him on a dining seat. Watching him eat the meal with a grim expression on his face.

“Why does this taste so..." He took a moment to choose his words, "So shitty. Did you make this?”

“The cook prepared it before leaving for vacation,” I explained. “I just reheated the turkey. I couldn’t do much… with the pregnancy.”

Jayden looked up at me slowly. It was the first time he was looking at me since he walked in half an hour ago. I could see the coldness in his eyes. "I work fifteen hours a day, Danielle. Yet you can't fix a proper meal.”

He stood from the chair, barely touching his meal. “You’re not a good wife,” he said, his cold eyes meeting mine. “You never were. You played your tricks to get me into this marriage. And now, you're playing them to keep me here. Seriously, Danielle, I’m sick of this.”

I said nothing. Even though I was exhausted, I sauntered to the kitchen to fix something for him.

As I chopped the chicken into smaller chunks with the big kitchen knife, I cut myself by accident and immediately let out a scream, "Ouch!" I fell to the floor because the pain was excruciating. My finger was bleeding heavily.

"Are you okay?" Jayden asked, rushing into the kitchen. I could swear there was a little bit of concern in his voice.

I looked up at him, his broad bare chest, muscular arms and abs revealed. All he had on was a boxer that firmly clung to his member, I found myself gazing at him for a while, my heart began pounding in my chest.

Gosh, I hated myself.

I lowered my head to avoid his sea blue eyes so I could control myself, "I'm fine." I said with a voice that was lower than a whisper.

I didn’t hear his reply immediately but I knew he was still here. We had some band-aids right inside the cupboard near him, so…

"Good." He turned around and left, not caring for my injured finger. Then he disappeared from my sight.

It was so stupid of me to think that he was going to help me with the wound.

It was so obvious that he didn't give a fuck about me, he only checked on me because of the baby.

I was done cooking and had set the meal on the dining table.

I then went to the bedroom to fetch him. stood at the entrance, watching him grin. Whatever it was on his phone's screen made him a happy man, I couldn't help but feel a pang of jealousy as my stomach churned. "Where were you this evening? You came home so late, Jayden. This is Christmas for God's sake."

He just stared into his screen like I didn't exist. I took a deep breath, and heard myself asking, "Is she back?"

His finger froze for a sec.

I braced myself for the worst, swallowing hard and watching him intently.

I watched as the smile on his face disappeared and his face hardened. He took a moment to ponder without saying a word to me.

Moments later, he grabbed a document from the table and handed it to me, “Danielle,”

"What's this?" I asked, taking it from him. My curiosity was instantly aroused as I tore it open. But seconds later, I felt my blood running cold and my hands shivering.

“I married you because of my mom,” He said flatly. “Now that she’s late, and the woman I truly love has come back, it’s time we part ways. I want a divorce.”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
P α i nT۫۰۪ ꪔ̤̮
เนื้อเรื่องก็น่ารักดีค่ะ แต่คำค่อนข้างผิดเยอะ
2025-09-22 01:07:33
1
0
30 Chapters
บทนำ
เพล้ง!เสียงถ้วยกระเบื้องถูกปัดล่วงลงสู่พื้นจนแตกดังสนั่นกลางท้องพระโรง ขุนนางซ้ายขวาพลันตื่นสะดุ้ง หัวใจเต้นระทึกราวกับตีกลองรั่ว เหงื่อไหลทั่วร่างจนเย็นเฉียบราวกับจะหยุดหายใจไปชั่วขณะขุนนางใหญ่รายงานประกาศข่าวการหายตัวไปของเฟยหลงชินอ๋องนานนับกว่าสิบวัน จึงตั้งของข้อสรุปได้ว่าอาจจะสิ้นพระชนม์ชีพหลังออกไปล่าสัตว์"บัดซบ! อาหลงหรือจะถูกลอบสังหาร พวกเจ้าเปิดตาดูเถิดมังกรเยี่ยงเขาจะมีทางถูกลอบสังหารได้อย่างไร"อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้แน่!หากเอ่ยถึงคนผู้นี้หรือเฟยหลงชินอ๋องที่กล่าวมา ทั่วแคว้นต่างรับรู้ว่าเป็นมังกรตนหนึ่งที่ไม่มีผู้ใด้เทียบเคียงได้ ทั้งมีนิสัยร้ายกาจ ไม่ชมชอบผู้ใดล้วนฆ่าทิ้งเสีย ทว่าหลังจวนกลับมีนางบำเรอมากมายไร้หงษ์เคียงข้าง และยังทรงเป็นพระอนุชาขององค์ฮ่องเต้ร่วมอุทรองค์ปัจจุบันที่รักและตามใจยิ่งกว่าบุตรสาวบุตรชายของตนเสียอีก นับเป็นที่เกรงกลัวของข้าราชสำนักทั้งเบื้องบนเบื้องล่างทั้งหลายบาปบุญคุณโทษล้วนตอบสนองคนชั่วโดยเร็วมิใช่หรือ เฟยหลงชินอ๋องเค้นฆ่าผู้คนมากมายราวกับผักกับปลาสมควรตายแล้ว แต่มีหรือผู้ใดจะกล้าออกปากว่าหากไม่กลัวคอหลุดจากบ่า"เช่นนั้น-""ประกาศออกไป
Read more
๑ ทะลุมิติย้อนกลับมา
เรือนไม้ทรุดโทรมหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้านมีหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งเหม่อลอยอยู่ริมทางเดิน ไอความร้อนพัดโชยตามแผดเผาหญ้าจนมอดไหม้ แก้มขาวนวลก็เช่นกัน ยามนี้ถูกเฉียดคมจนเป็นรอยขีดบาดข้างแก้มจนแดงเถือกที่นี่ที่ไหนเธอตายไปแล้วเหรออย่าบอกอะไรโง่ๆ นะว่าเธอทะลุมิติมาทันทีที่รู้สึกตัวเธอก็ถูกจับแต่งงานร่วมผูกผมกับบุรุษหน้าน้ำแข็งผู้หนึ่งแล้ว นับจากวันนั้นก็ผ่านมาหลายวันเอาไฉ่หงยังคงเอาแต่จิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หญิงสาวยุคปัจจุบันอย่างเธอตอนนี้ทะลุมิติย้อนกลับมาในอดีตแบบนั้นเหรอเหลือเชื่อเกินไปแล้วพนักงานสาวออฟฟิตที่ทำงานงกๆ ไม่มีเวลาแม้กระทั่งเข้าห้องน้ำจะทะลุมิติมาได้ยังไงหรือจริงๆ แล้วเธอทำงานหนักจนตายถ้างั้นบอกหน่อยได้ไหม ถ้าเธอทะลุมิติมาแล้วเป็นอีกคนเหมือนในนิยายแล้วทำไมไม่มีความสนจำมากมายแล่นเข้าหัวล่ะ แต่นี่เธอมาด้วยสมองที่ขาวโพรงที่แต่ความจำในโลกก่อนไฉ่หงไม่มีว่าจะคิดวิเคราะห์หาคำตอบยังไงก็ยังไม่มีความสมเหตุสมผลสักนิดก่อนจะมีเงาดำๆ เดินผ่านไป“เดี๋ยวก่อน...เอ่ออ ท่านจะไปไหน”ดวงตาสีน้ำสนิทเพียงปรายมองเท่านั้น เขายืนนิ่งสบตานางนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนเปิดปาก “เข้าป่า”เข้าป่าหาของก
Read more
๒ ประเดิมด้วยการก่อเรื่องการตลาด
“เด็กโง่”อาซานอยากจะหยั่งรู้ว่าสตรีแปลกประหลาดผู้นั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ หาเงินหรือ นางคิดว่าเพื่อแค่เดินตามทางถนนจะมีงานให้ทำ จะมีเศษเงินตกหล่นให้เก็บง่ายเช่นนั้นเชียวรึถ้าเช่นนั้นปานนี้เขาคงมีงานทำแล้วกระมังกระท่อมหลังเล็กๆ ทรุดโทรมที่ไม่อาจเรียกว่าบ้านได้เงียบสงบลงเช่นเคย ยามนี้ดวงอาทิตย์ลอยเด่นขึ้นกลางหัว อาซานนั่งจิบน้ำที่หระหนึ่งน้ำชาชั้นดีอยู่แคร่ลานกว้างแสงแดดสาดส่องจ้าร้อนระอ ประหนึ่งถูกแผดเผาทั้งเป็น แถบนี้เมื่อร้อนก็ร้อนจนจะหลอมละลายเมื่อหนาวก็เย็นจับลึกเข้าถึงกระดูกรู้ตัวอีกทีเขาก็มาฤดูกาลมาได้ถึงสองครั้งนับเกือบครึ่งปีเสียแล้วกระมัง หมู่บ้านที่เงียบสงบไร้ผู้คนพลุ่งพล่านไร้เรื่องคอยให้ปวดหัว เปรียบเสมือนสวรรค์ดีๆ นี่เอง แต่ทว่าเงินยังคงเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตอย่างหนึ่งอยู่กับข้าโชคร้ายหน่อยเสียเพราะข้าขี้คร้านตัวเป็นขนขี้เกียจทำงานหาเพียงเศษเงินเท่านั้นชายหนุ่มแหงนหน้าหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับบรรกาศพักผ่อนหย่นใจอย่างสงบสุขโดยที่หารู้ไม่ว่ามีสายตาอีกหนึ่งคู่กำลังสาดส่องมองเสียงสวบสาบของใบหน้าทำให้เขาต้องพลันลืมตาขึ้น “ผู้ใด”“จงออกมาเสีย”ร่างท้วมร่างหนึ่งปรากฎตัวขึ้นหนึ่งที
Read more
๓ หาเงินเลี้ยงสามีผู้เกียจคร้าน
ตกยามเย็นบรรยายโดยรอบเริ่มเงียบสงบไฉ่หงนอนพลิกตัวไปพลิกตัวมาบนเตียงแข็งๆ ที่ปูทับด้วยมารองอีกชั้นหนึ่งแต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้ลงความแข็งทื่อลงสักนิด ขัดสนเกินไปแล้ว ก่อนจากบ้านแม้นางไม่ร่ำรวยหากแต่เป็นที่นอนนิ่มทับด้วยฟูกหลายๆ ชั้นตอนกระโดดขึ้นเตียงนอนนุ่มราวกับขนมสายไหม แต่นี่กระไรกันหากนางทำเช่นนั้นมีหวังได้หัวแตกตายอีกครั้งแน่“หลับแล้วหรือ”เสียงตะโกนดังขึ้นหน้าห้องทำให้นางยันตัวลุกขึ้นเอียงหูตั้งใจฟัง ตั้งแต่กลับมาจากตลาดทั้งเขาและนางต่างไม่มีใครเอ่ยขึ้นก่อนจนถึงเมื่อครู่เหอะ นางกำลังงอนอยู่นะไยต้องตอบ“เจ้าอยากซดน้ำแกงเกี๊ยวร้อนๆ ก่อนนอนหรือไม่”“ไม่!”ไยต้องเอาอาหารมาล่อนางดูเห็นแก่กินงั้นรึไม่อยากกิน ต่อให้หิวแค่ไหนนางจะไม่ยอมอ่อนข้อลดศักดิ์ไปขอวอนขอกินเกี๊ยวหรือกินข้าวกับเขาเป็นอันเด็ดขาด แต่ทว่าลองงอนพูดคุยกับนางมากเสียหน่อยเผื่อนางอาจจะยอม“อ่า เช่นนั้นข้าจะเอาได้ไปคืนป้าเอิน”เดี๋ยวนะ!!?“ช้าก่อน” ไฉ่หงปริปากรีบตะโกนโต้ตอบหลังเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเร่งมาเปิดประตู สายตามองไปที่เกี๊ยวควันลอยโขมงหอมยั่วน้ำลาย ทั้งเกี๊ยวตัวอวบอ้วนใส่แน่นๆ เต็มคำ นางพลันกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่าง
Read more
๔ ไล่ตีสามีจอมเจ้าเล่ห์
ตลอดทางกลับกระท่อมหลังน้อยท้ายหมู่บ้านไฉ่หงอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กหน่อยเพราะเงินค่าแรงสิบอีแปะที่รับ หากแต่ยังไม่สามารถลบล้างความมากเล่ห์แสนเกียจคร้านของบุรุษผู้นั้นได้อยู่ที่ใดไฉนไม่จุดตะเกียงรอนางไฉ่หงหัวคิ้วมุ่นเริ่มเดือดดาลในใจ “อาซาน!”ไยถึงเงียบอีกนอนแล้วหรือไร แต่ช้าก่อนไยถึงนอนโดยไม่รอนางกลับมาก่อนเล่าทั้งที่ตนเองถีบหัวส่งนางออกไปทำงานบุรุษผู้นี้สมควรโดนข้าตีสักที!“อาซาน! อาซาน! เจ้าคนมากเล่ห์!” เสียงตะโกนร้องเรียกเอะอะโวยวายดังขึ้นต่อเนื่องไหวหยุด ในเมื่อทำนางไว้อย่างหวังว่าคืนนี้จะได้หลับนอนอย่างสบายใจ ไฉ่หงเดินทิ้งน้ำหนักเท้าตึงตังโมโหก่อนจะผลักประตูเข้าไปเกิดเสียงดังสนั่น“เจ้ามันสมควรถูกข้าตี!”อาซานนั่งเหยียดตรงในมือถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่งกลับหันมามอง “กระไร”“รู้หรือไหมว่าวันนี้ข้าไปทำอะไรมา”“อ่อ ป้าเอินอยากได้คนเก็บผักโขมข้าเลยเสนอตัวรับปากแทนเจ้า”“เหอะ เหอะ รับปากแทนข้า” ไฉ่หงยิ่งเดือดดาลปุๆ เมื่อเขาตอบหน้าตายไร้ความรู้สึกผิดที่ไม่บอกนางก่อนประหนึ่งตั้งใจให้นางถูกล่อลวง “ถุ้ย!! เจ้ามันคนโกโหเพอุบายมากเล่ห์จอมหลอกลวง”คนผู้นั้นเพียงพยักหน้าปรายตามองเท่านั้นนี่มันตั้
Read more
๕ อาหารถ้วยนี้สำหรับภรรยา
อาซานนั่งอยู่ลานระเบียงหน้าบ้านอย่างกระสับกระส่าย ท้องฟ้ามืดค่ำปานนี้นางออกไปที่ใดไยไม่อยู่บ้านหรือนางจากไปแล้วคำพูดเสียดแทงใจครานั้นเขายอมรับว่าตนมีส่วนผิด ดังนั้นหลังออกจากสถานที่แห่งนั้นเขาจึงร้องขอเชิงขอคำสั่งให้อีกฝ่ายจัดเตรียมอาหารสีสันน่ากินมากมายนำมาส่งให้ถึงที่ใช่ ข้ากำลังทำในสิ่งที่มิเคยทำคือการง้อสตรีผู้หนึ่งในที่สุดแว่วเสียงก็ดังเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่หน้ากระท่อมหลังนี้ อาซานพลันร้อนรนเดินวกไปวนมาเดินเอามือไพล่หลัง สีหน้าเคร่งขรึมหลังพูดคุยร่ำลากับเอินอิ๋นหลานสาวของป้าเอินเสร็จ ไฉ่หงกึ่งลากกึ่งเดินหอบตระกร้าสานที่เต็มไปด้วยหน่อไม้เข้าบ้านด้วยความทุรักทุเรบุรุษผู้นี้เป็นกระไรกันไฉ่หงเพียงปรายตามองเท่านั้นก่อนจะเดินจากประหนึ่งมองธาตุอากาศ“ช้าก่อน”อาซานมองตามหลังหญิงสาวเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนเปิดปากเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินอ้อมไปปรากฏตัวตรงหน้านาง“ไยหนีออกจากบ้าน”บุรุษผู้นี้ตาบอดไปแล้วหรือไยไม่เบิกตามองตระกร้าหน่อไม้ที่นางเก็บมามากมายเล่นเอาเหนื่อยแทบตาย ประกอบกับโทสะถ้อยคำวันนั้นที่เขาเอ่ยอย่างเย็นช้ายังก้องอยู่ในโสตประสาทเป็นเหตุให้ไฉ่หงอยากจะเมินเฉยไม่ผ
Read more
๖ หาเงินเข้าบ้าน
วันรุ่งขึ้น อาซานตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางมากนัก หลังอาบน้ำพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปทำงาน คนเช่นเขาจะต้องรับจ้างทำงานเพื่อของเศษเงินจากผู้อื่นจริงหรือ รู้ถึงไหนขายขี้หน้าถึงนั้นหมดกันพอดี ครั้งหน้าเขาจะไม่หลงกลอีกแล้วจะปล่อยให้นางเผชิญความหิวกินหมั่นโถวประทังไปเถอะ “ออกมาก่อนที่ข้าจะลงมือตัดหัวเสีย” แว่วเสียงความเคลื่อนไหวของฝีเท้าคู่หนึ่งด้วยสัญชาตญาณที่มีทำให้อาซานเผลอหลุดปากเอ่ยออกมาเสียงดังอย่างลืมตัวไปชั่วขณะ บัดซบ! คนพวกนี้ก็กระไรข้าต้องการพักผ่อน ชายหนุ่มผู้หนึ่งกระโดดข้ามกำแพงออกมาอย่างกระฉับกระเฉงก่อนจะย่อกายคุกเข่าลงพื้นยกมือคารวะผู้เหนือหัวด้วยความเคารพ “โม่เหวินคาระวะชินอ๋อง” เขาพลางเดินถอยหลังไปหลายก้าวประหนึ่งเชิงปฏิเสธการรับคาระวะ “ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือ” โม่เหวินองรักษ์ประจำกายผู้เดียวที่เขามีเป็นยอดฝีมือชั้นดีหาตัวจับได้ยาก ที่มาไยพูดจากรู้ความไม่มากเรื่องแต่เหตุไฉนครานี้กลับไม่เข้าใจกันมันเข้าใจอยากตรงไหนเขาเพียงแค่ร้องการพักผ่อนท่ามกลางความสงบ อาซานสีนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าถมึงทึงก่อนจะโบกมือไล่อีกฝ่ายให้ไป “เฟยหลงชินอ๋องพะยะคะ” “สมควรตาย!” ว
Read more
๗ ภรรยาสติฟั่นเฟื่อน
พอตื่นนอนอีกครั้งดวงอาทิตย์ก็ลอยขึ้นกลางหัวเสียแล้ว ไฉ่หงยืนบิดตัวไปมาบนระเบียงหน้าบ้านที่ยื่นออกมา อากาศเย็นสบายยามลมโชยมากระทบทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่งนักตื่นมาก็ท้องร้องหิวเลยหากแต่ในครัวไม่มีอะไรให้กินแล้วอาหารมื้อค่ำนั้นที่ผ่านมานางอิ่มแล้วจึงเป็นฝ่ายผลักป้อนชายหนุ่มคืนจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือยามนี้ไฉ่หงมีเงินติดตัวอยู่ทั้งหมดสามสิบอีแปะกับหน่อไม้สดอีกหนึ่งตะกร้าใหญ่ๆ เช่นนั้นควรนำมาหมักดองไว้กินดีหรือไม่ สมองน้อยๆ เริ่มคิดว่าแผนหนทางอิ่มท้องในวันข้างหน้าสรุปคือนางต้องไปตลาดดูว่าควรซื้ออะไรมาเก็บไว้บ้างแต่นางใช้เงินไม่เป็นนี่สิ“จะไปที่ใด”ทันทีที่นางก้าวออกจาประตูบ้าน ไฉ่หงตัวแข็งทื่อเมื่อตรงหน้าคืออาซาน ไฉนกลับมาเล่าหากเป็นเช่นนี้นางจะถูกปรับเงินเป็นสองเท่านะ“ท่านกลับมาทำไมรึ”“อยากกลับ” สองคำสั้นๆ ทำเอาไฉ่หงแทบจับลมลงไป เป็นบุรุษเสียเปล่าช่างความอดทนต่ำยิ่งนัก หนักไม่เอาเบาไม่สู้แล้วหรือไรกัน“มาให้ข้าตีหน่อยเถอะ”อาซานคลียิ้มยังคงเอามือไพล่หลังท่าทางนิ่งเฉย “จะไม่ให้ข้ากินข้าวหน่อยหรือไร ช่างใจร้ายเกินไปแล้ว”เช่นนั้นก็แล้วไป แต่ท่านลืมไปแล้วหรือว่าไม่หลงเหลืออะไรให้กินแล้ว ไฉ่
Read more
๘ เฟยหลงชินอ๋อง
“สมควรตาย”บุรุษในอาภรณ์สีดำเหลือบน้ำเงินแผ่กลิ่นอายสังหารแฝงไอเย็นยะเยือกจับเข้ากระดูกจนไม่มีผู้ใดกล้าเฉียดเข้าใกล้หรือสบตา ในใจของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหงุดหงิดคับอก ผู้ใดเข้าหน้าล้วนไม่ติดทั้งสิ้นเพล้ง!จอกน้ำชาหยกในมือเฟยหลงชินอ๋องถูกขว้างลงพื้นแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี น้ำชาชั้นดีร้อนๆ ที่พึ่งถูกรินตกกระทบลงมือขาวนวลของสตรีผู้หนึ่ง“เจ็บรึ”ผู้ใดมองดูก็ช่างน่าสงสารจับใจมือขาวนวลที่บัดนี้ค่อยๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อผุผองจากน้ำร้อน หากแต่จะมีผู้ใดกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งสายตาคมกริบปรายมองไปที่เบื้องหน้ากดมุมปากยกยิ้มอย่างสมเพชเหตุใดสตรีเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจและสมเพชสตรีนางนั้นพยักหน้าช้าๆ ดูอ่อนแอ ใบหน้าคนงามเงยขึ้นเผยให้เห็นนัตย์เศร้าโศรกแดงก่ำเอ่อไปด้วยหยาดน้ำตานางผิดกระไรกันในเมื่อยามกลับจวนที่ไหร่ชินอ๋องร้องเรียกหาแต่นาง แม้ไม่มีตำแหน่งแต่ผู้คนล้วนรับรู้ว่านาง้ป็นที่โปรดปรานแต่เหตุไฉนครานี้ที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือถีบหัวส่งนางไปได้“หนิงเอ๋อร์ผิดมากเลยรึเพคะไยชินอ๋องทรงเกรี้ยวโกรธปานนี้” คุนหนิงทำเป็นกินดีหมีหัวใจเสือค่อยๆ ประคองร่างตนเองขึ้นจากพื้นก้าวเดินไปเบื้องหน้า“บ
Read more
๙ เรื่องน่าปวดหัว
เฟยหลงชินอ๋องเหลือบมองฮ่องเต้เหว่ยด้วยความประหลาดใจแต่ถึงแบบนั้นก็ยังคงนั่งในตำแหน่งประมุขจวนตั้งอยู่ใจกลางห้องโถงใหญ่ดั่งเดิม มิได้ลุกขึ้นทำความเคารพหรือหลีกทางให้นั่งแทนที่ตนหากพวกขุนนางปากมากทั้งหลายเห็นคงไม่พ้นถูกครหายกตนข่มท่านไม่เช่นนั้นก็ไม่เห็นหัวองค์จักพรรณดิแล้วอีกเป็นแน่ตามมาด้วยคงเขียนฎีกาถวายปลดตำแหน่งอ๋องดั่งเคยแต่มีหรือเขาจะใคร่ใส่ใจอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถิด เรื่องเช่นนี้คร้านจะใส่ใจขบคิดให้เปลื้องสมอง“จวนชินอ๋องไม่รับแขกไม่มีกำหนดฝ่าบาทออกราชโองการเองเหตุไฉนถึงลืมไปเสียแล้ว”ในยามปกติแล้วฮ่องเต้เหว่ยคงจะเอ่ยปากอบรบพระอนุชาของตนสักเล็กร้อยถึงจะไม่ได้ผลก็ตาม หากแต่ในตอนนี้กับทรงหัวเราะออกมาไร้ความสำรวม“เจ้านี่ก็ช่างประไรอาหลง”“เหอะ! น่าเบื่อหน่าย”ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นช่างเปรียบได้กับคนทั้งคู่เสียจริงโชคดีที่ภายในจวนชินอ๋องแห่งนี้ไร้หูตาค่อยสอดแหนมทั้งบ่าวไพร่ทั้งหลายตารู้งานหน้าที่ของตนไว้สอดรู้ดั่งเช่นในวังหลวง คนกระทำการเช่นนั้นใช่ว่าไม่เคยมีแต่ชินอ๋องผู้นี้รู้เขาถึงขั้นบั่นคอทิ้งไม่ให้มีโอกาสได้ใช้ชีวิตหากไม่เป็นเช่นนั้นพี่ชายและน้องชายคู่นี้จะสบายอกสบายใจได้เช่นน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status