ฉันพ้นผิดด้วยระบบพิจารณาคดีจากความทรงจำ

บนแท่นพิจารณาคดี มีหน้าจอขนาดใหญ่ยาวหลายเมตรวางอยู่ พร้อมกันข้อความที่แสดงแบบเรียลไทม์

“เป็นคนแรกเลยที่กล้าขึ้นมายืนบนแท่นพิจารณาคดี!”

“อาชญากรพวกนี้จะยอมรับก็ต่อเมื่อมีหลักฐานมัดตัว”

“ใกล้ได้ดูเรื่องสนุกแล้ว”

ก่อนจะเริ่มการพิจารณาคดี ผู้พิพากษาได้ประกาศคำเตือนสุดท้ายให้ฉัน

“จำเลย คุณทราบขั้นตอนการพิจารณาคดี เข้าใจผลลัพธ์ที่จะตามมา และตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าจะเข้าร่วมการพิจารณาคดี?”

หากพิจารณาคดีออกมาและพบว่าฉันมีความผิดจริง ฉันจะถูกการุณยฆาตทันที อวัยวะทั้งหมดในร่างกายของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่

เมื่อถึงตอนนั้น หัวใจของฉันก็จะถูกนำไปช่วยชีวิตซูเสี่ยวเสี่ยว

บนที่นั่งโจทก์ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันมองมาด้วยความรังเกียจ

พวกเขามั่นใจมากว่าจะต้องชนะการพิจารณาคดีครั้งนี้

ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา พวกเขากลับเอาแต่ทำร้ายฉันซ้ำๆ เกลียดชังและรังแกฉันมาตลอดสิบปี

สุดท้าย พวกเขายังคิดจะเอาหัวใจของฉันไปอีก

ฉันแอบสงสัยอยู่หลายครั้งเลยนะ ว่าซูเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ข้างพวกเขามากกว่าที่เป็นลูกสาวแท้ๆ

น่าเสียดายที่ซูเสี่ยวเสี่ยวสวมแว่นกันแดดและหน้ากาก ฉันเลยมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ

ฉันหลับตาแล้วสูดหายใจลึกๆ มองผู้พิพากษาอย่างหนักแน่น

“เชิญเริ่มได้เลยค่ะ!”

ผู้พิพากษาหันไปทางฝั่งโจทก์

“โจทก์ พวกคุณทราบขั้นตอนการพิจารณาคดี...”

ผู้พิพากษายังพูดไม่ทันจบ แม่ของฉันก็ตวาดเสียงแหลมขึ้นมา “พวกเราเป็นพ่อแม่ของเธอ จะแพ้คดีได้ยังไง!”

รีบพิจารณาคดีได้แล้ว! เสี่ยวเสี่ยวของพวกเรารอนานขนาดนั้นไม่ไหว!”

......

การพิจารณาคดีเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ข้อกล่าวหาที่หนึ่ง : ไม่ยอมเลี้ยงดูพ่อแม่ เพิกเฉยต่อบิดาที่ป่วยหนัก ออกไปเที่ยวเล่นกินดื่มอย่างเห็นแก่ตัว

บนจอภาพ แม่เช็ดน้ำตาพลางเล่ารายละเอียด

ครอบครัวฐานะไม่ดี พ่อทำงานหนักส่งฉันเรียนหนังสือจนถึงมหาวิทยาลัย แต่ตอนพ่อป่วยหนักจนนอนติดเตียง ฉันกลับอ้างว่าเรียนหนักไม่มีเวลา ไม่เคยกลับมาเยี่ยมเลยสักครั้ง

ไม่ยอมส่งเงินค่ารักษามาให้ตามกำหนด จนขาซ้ายของพ่อต้องพิการตลอดชีวิต

“พระเจ้า นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!”

“อกตัญญู! เสียแรงที่ส่งเรียนสูงขนาดนั้น!”

ความคิดเห็นจอดุเดือดมาก บนจอปรากฏภาพที่แม่โทรหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงขั้นพาพ่อที่พิการมาหาฉันถึงที่มหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้รับความคืบหน้าอะไรเลย

แม้แต่คณะผู้พิพากษายังพากันขมวดคิ้ว

พ่อแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งโจทย์ยิ้มอย่างสะใจ ฉันเห็นว่าซูเสี่ยวเสี่ยวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วย

ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พิจารณาคดี เจ้าหน้าที่นำเครื่องมือดึงความทรงจำมาติดตั้งอย่างคล่องแคล่ว กระแสไฟฟ้าส่งเสียงดังหึ่มๆ ศีรษะของฉันเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

แต่ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมปริปากร้อง

ไม่กี่วินาทีต่อมา ตัวอักษรขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนจอ

“ไม่มีความผิด”

บนจอปรากฏเครื่องหมายคำถามจำนวนมหาศาลทันที

“จะไม่มีความผิดได้ยังไง!”

ขณะที่แม่ของฉัน แอบก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความละอายใจ

......

คราวนี้ภาพความทรงจำของฉันถูกฉายบนจอ

ตอนอายุแปดขวบ ซูเสี่ยวเสี่ยวมาอาศัยที่บ้านของฉัน

ฉันกับครอบครัวของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกัน พ่อแม่ของเธอตายในเหตุการณ์ครั้งนั้น

พ่อของเธอเป็นพี่น้องกับพ่อของฉัน พ่อก็เลยรับอุปการะซูเสี่ยวเสี่ยวมาเลี้ยงดูอย่างไม่ลังเล

แม่ก็เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะแต่เดิมเธอก็ชอบซูเสี่ยวเสี่ยวมากอยู่แล้ว

หลังจากวันนั้น ชีวิตของฉันก็เหมือนอยู่ในนรก

อะไรก็ตามที่ซูเสี่ยวเสี่ยวชอบ ต่อให้เป็นหนังสือเรียนหรือสมุดการบ้านของฉัน ก็จะต้องยอมยกให้ซูเสี่ยวเสี่ยวหมด

ฉันไม่ยอม “แบบนั้นหนูจะถูกครูดุนะคะ”

พ่อเงื้อมือตบหน้าฉันอย่างแรง

“เธอไม่มีพ่อแม่แล้ว แค่สมุดการบ้านเล่มเดียวทำไมเธอถึงยกให้ไม่ได้ล่ะ?”

ก่อนจะสอบเข้ามัธยม ซูเสี่ยวเสี่ยวก็อยากได้ปากกาทั้งหมดในกล่องดินสอของฉันอีก

เป็นตายยังไงฉันก็ไม่ยอมหรอก

แต่พ่อกลับเอาไม้กวาดมาตีฉันอย่างโหดเหี้ยม

“แล้งน้ำใจ เห็นแก่ตัว แค่ปากกาแท่งเดียวมันจะอะไรนักหนา ให้เสี่ยวเสี่ยวไป!”

ฉันถูกตีจนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แต่แม่กลับอุ้มซูเสี่ยวเสี่ยวไปนั่งข้างๆ แล้วโอ๋เธอที่กำลังร้องไห้ว่า

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวป้าจะซื้อให้หนูใหม่ทั้งหมดเลย”

ซูเสี่ยวเสี่ยวตาแดงก่ำ “แต่ว่า...ปากกาพวกนั้น เหมือนของขวัญวันเกิดที่แม่หนูเคยซื้อให้...”

ฉันหมดหนทางแล้วจึงใช้มือสั่นๆ หยิบกล่องดินสอออกมา ร้องไห้แล้วบอกว่า “หยุดตีได้แล้ว หนูยอมให้แล้ว เอาไปให้หมดเลย หนูไม่อยากได้สักแท่ง!”

วันนั้น ฉันไม่ได้ไปสอบเข้ามัธยม

......

คะแนนสอบเข้ามัธยมเป็นศูนย์ ฉันหมดสิทธิ์เข้าเรียนต่อในชั้นมัธยม

“แกโง่ขนาดนี้ จะเรียนให้มันได้อะไรขึ้นมา”

พ่อมองฉันอย่างดูถูก แต่กลับมองซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างอ่อนโยน

“ไม่เหมือนเสี่ยวเสี่ยว สอบติดสิบอันดับแรกของห้องทุกครั้งเลย”

ฉันต่างหากล่ะที่เรียนเก่ง ฉันต่างหากล่ะที่ไม่เคยสอบได้ต่ำกว่าอันดับสิบของชั้นปี