Short
ฉันพ้นผิดด้วยระบบพิจารณาคดีจากความทรงจำ

ฉันพ้นผิดด้วยระบบพิจารณาคดีจากความทรงจำ

Oleh:  คนแหวกแนวTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
7Bab
4.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพื่อเอาหัวใจของฉันไปช่วยชีวิตน้องสาวบุญธรรม ฉันถูกพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองฟ้องจนต้องขึ้นศาล ผู้พิพากษาใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดดึงความทรงจำของพวกเราออก เพื่อให้คณะลูกขุนทั้งหนึ่งร้อยคนช่วยกันตัดสิน หากการฟ้องร้องสำเร็จ อวัยวะของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่ พ่อแม่ของฉันคิดว่าฉันไม่มีทางกล้าขึ้นศาล เพราะสำหรับพวกเขา ฉันเป็นที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด แต่เมื่อความทรงจำของฉันปรากฏขึ้นในชั้นศาล ทุกคนก็พากันร้องไห้! ......

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

斎場の中は、芯まで冷え切っていた。

弔いの音楽が延々と繰り返され、香炉に落ちる灰の音さえ聞こえてきそうなほど、静寂が重くのしかかっている。

瀬戸実花(せと みか)は父の遺影の前で膝をついていたが、とうに感覚は消え失せていた。指先を掌に強く食い込ませ、辛うじて自分を繋ぎ止めている。今ここで糸が切れたら、そのまま崩れ落ちてしまいそうだった。

背後から、参列者たちのひそひそ話が刺すように届く。

「和真さんはどうしたんだ?まだ姿を見せないが」

「知らないのか?空港だよ。ニュースになってる」

「空港?こんな時に、一体誰を迎えに行ってるんだ。今日は義理の父親の葬儀だぞ」

「例の『忘れられない女』らしい。初恋ってのは、男を狂わせるからねえ」

「まあ、男の甲斐性か。多少の火遊びは仕方ないさ」

無責任な言葉のひとつひとつが、実花の鼓膜を土足で踏みにじっていく。

不意に、喪服のポケットでスマートフォンが震えた。

暗い視界に飛び込んできた通知の文字が、容赦なく瞳を突き刺す。

【速報:瀬戸グループ後継者・瀬戸和真(せと かずま)氏、深夜の空港に現る。百合の花束を手に謎の美女をエスコート】

震える指で画面をタップすると、高画質の写真が展開された。

そこには、仕立ての良い黒のロングコートを纏った和真が写っている。片手には大きな百合の花束を抱え、もう片方の手は隣に立つ女性の肩を抱き寄せていた。

カメラのアングルのせいか、まるで慈しむように口づけを交わしているようにも見える。その女性の横顔は、どこまでも清らかで上品だった。

だが、ふとした瞬間に覗く勝ち誇ったような眼差しを、実花は見逃さなかった。実花は一度、ゆっくりと目を閉じた。

再び瞼を開けたとき、視界は皮肉なほどクリアになっていた。

――知っている。この女を。

高城凛(たかしろ りん)。

裕福な家庭で甘やかされて育った凛は、奔放で傲慢な性格で有名だった。和真はそんな彼女に心酔し、どんなわがままも受け入れ、手の付けられないほどに甘やかしていたという。

かつて凛が店員の不手際で飲み物をかけられた際、その場でグラスを叩き割り、破片の上に膝まずかせて謝罪させたという逸話がある。周囲が凍り付くなか、和真だけが困ったような顔をしながら、甲斐甲斐しく彼女の後始末をしていた。

そんな噂を聞いたときも、実花はどこか他人事だと思っていた。

だって、区役所に婚姻届を出しに行こうと、私の手を引いてくれたのは和真自身だったから。

けれど今、画面の中の二人を見つめる実花の口元には、乾いた笑いさえ浮かんでいた。

斎場の入り口が、にわかに騒がしくなった。

漆黒のマイバッハが静かに停車し、重厚なドアが開く。石段を刻む足音が近づき、やがて二つの影が中へと足を踏み入れた。先頭を歩くのは、凛だった。

混じりけのない白のワンピースに淡い色のショールを羽織り、顔色はどこか青白い。赤く腫らした瞳は潤み、今にも折れてしまいそうなほど儚げな雰囲気を纏っている。その後ろを、和真がぴたりと追う。

隙のない黒のスーツに、完璧に整えられたネクタイ。長身で引き締まったその体躯からは、生まれ持った冷徹な威圧感が放たれていた。和真は真っ直ぐに奥へと進み、参列者の視線を切り裂くようにして義父の遺影の前で足を止めた。一瞬、薄い唇をきつく結ぶ。

「おじさん、安らかに」

和真は淡々と、非の打ち所のない所作で深く頭を下げた。「遅くなってすみません」

その態度はあまりに慇懃だった。

けれど実花には、その「おじさん」という響きが、耐えがたいほど皮肉に聞こえた。妻の父親を義父とも呼ばず、他人のように呼ぶその神経。実花はあえて訂正することもなく、ただ口元に冷ややかな嘲笑を浮かべた。和真の斜め後ろに控えていた凛が、消え入るような声で口を開く。

「実花さん、和真くんを責めないであげて……全部、私のせいなの。フライトが急に遅れて、深夜の到着になっちゃって。和真くん、私を一人にするのは危ないからって、空港まで迎えに来てくれたのよ。お父様のことは本当に急だったから、私たちも急いで駆けつけたんだけど、これが精一杯で……」

静まり返っていた場内に、再びさざ波のような私語が広がる。

「ほら、あの方がニュースの……高城さんでしょう?」

「こんな場所にまで付いてくるなんて、相当な自信ね」

実花はようやく顔を上げ、二人を冷淡な眼差しで射抜いた。

「……どなた?」感情を削ぎ落とした、平坦な声だった。

凛が毒気を抜かれたように固まる。「実花さん、私よ、凛……」

「彼に聞いてるの」実花は凛の言葉を遮り、視線を和真へと向けた。

和真が不快そうに眉をひそめる。「実花、凛だよ。……凛、こっちは実花だ」

「実花、に、凛?」実花は低く、独り言のように繰り返した。

彼女は立ち上がろうとしたが、痺れた足に力が入らずによろめく。それでも強引に身体を支え、二人を正面から見据えた。「ずいぶんと親しげな呼び方ね」

さらに一歩、凛の方へと視線を移す。「それから――私の父の葬儀に、あなたを招待した覚えはないけれど?」

凛の顔からスッと血の気が引き、その大きな瞳にはみるみるうちに涙が溜まっていく。「実花さん、私……ただ和真くんが疲れているのが心配で、一緒にお父様にお焼香をあげたいって思っただけなの。もし迷惑なら、今すぐ帰るわ……」

消え入りそうな声でそう言うと、彼女は今にも倒れそうなほどおぼつかない足取りで後退りした。

和真が反射的にその肩を支える。「凛、危ない」

「一つ、どうしても聞きたいことがあるの」実花が唐突に口を開いた。

和真を真っ直ぐに見つめるその瞳は、恐ろしいほど静まり返っている。「森科製薬の抗がん剤――あの治験枠、結局誰に譲ったの?」

和真の動きが止まった。

隣にいた凛の表情も一瞬で強張り、隠しきれない動揺が走る。

斎場の隅で、参列者たちがひそひそと顔を見合わせた。「森科?こないだニュースになってた新薬か。確か枠が少なくて、相当なコネがないと入れないって話だぞ」

「私の親戚から聞いたんだけど、高城家の身内がそのリストに入ったらしいわよ。瀬戸社長が裏で手を回したって噂で……」

「まさか、そんな……」

疑惑の視線が、次々と和真に集まっていく。

実花は指先が白くなるほど拳を握りしめ、言葉を絞り出した。「あなたはあの時、なんとかするって約束してくれた。枠を確保するために動くって言ってくれた。だから、私はあなたを信じたの」

一歩、また一歩と彼に歩み寄る。「その後、病院から『枠が埋まった』と連絡が来た時も、あなたは最善を尽くしてくれたんだって、自分に言い聞かせて納得させたわ」

実花は一字一句、噛み締めるように問い詰めた。「和真。最後にもう一度だけ聞くわ。父に用意されるはずだったあの枠……高城家の親族に譲ったのは、あなたなの?」

和真の喉が小さく上下した。薄い唇を固く結んだまま、沈黙が場を支配する。

しびれを切らしたように凛が口を挟んだ。「実花さん、そんな風に和真くんを責めないで!私なの、私がお願いしたの。従兄にとってはそれが唯一の希望だったから……お願い、彼を悪く言わないで……」

「あなたには聞いていない」実花は再び、冷徹にその言葉を遮った。

視線がぶつかり合い、火花が散る。

長い沈黙の末、和真は重い口を開いた。「……おじさんは、あの時すでに末期だった。たとえ新薬を使ったところで、生存率はゼロに等しかったんだ。僕は――」

「だから、あなたが勝手に父の寿命を選別したっていうの?」実花がその言葉を冷たく引き取った。

ふっと、体温の感じられない笑みが彼女の唇に浮かぶ。「そう。あなたにとって私の父の命は、そんな風に計算式で弾き出せる程度のものだったのね」

凛の瞳がみるみるうちに赤く染まった。「実花さん、そんな言い方……和真くんだって、板挟みになって本当に苦しんでいたのよ。彼はただ――」

「さっきから聞いていれば」実花は淡々と彼女を見据えた。「ここに来てから、あなたは三回も『和真くんが心配』だと言ったけれど、私の父については一度も触れていないわね」

一歩、凛に歩み寄る。「あなたは本当に弔いに来たの?それとも、自分の立場を誇示しに来ただけ?」

凛の顔が屈辱で赤らむ。

和真が不快そうに眉をひそめた。「実花、今日は感情が昂りすぎている。話は帰ってからにしよう」

実花は深く息を吸い込み、胸の内で渦巻く屈辱、怒り、そして身体を引き裂くような苦痛をすべて心の奥底に押し込めた。

彼女は再び、父の遺影の前で静かに膝をつく。「……来たからには、お焼香を」

感情を排した声が、静まり返った斎場に響く。「それが済んだら、瀬戸さん、高城さん。お二人ともお引き取りください」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
7 Bab
บทที่ 1
บนแท่นพิจารณาคดี มีหน้าจอขนาดใหญ่ยาวหลายเมตรวางอยู่ พร้อมกันข้อความที่แสดงแบบเรียลไทม์“เป็นคนแรกเลยที่กล้าขึ้นมายืนบนแท่นพิจารณาคดี!”“อาชญากรพวกนี้จะยอมรับก็ต่อเมื่อมีหลักฐานมัดตัว”“ใกล้ได้ดูเรื่องสนุกแล้ว”ก่อนจะเริ่มการพิจารณาคดี ผู้พิพากษาได้ประกาศคำเตือนสุดท้ายให้ฉัน“จำเลย คุณทราบขั้นตอนการพิจารณาคดี เข้าใจผลลัพธ์ที่จะตามมา และตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าจะเข้าร่วมการพิจารณาคดี?”หากพิจารณาคดีออกมาและพบว่าฉันมีความผิดจริง ฉันจะถูกการุณยฆาตทันที อวัยวะทั้งหมดในร่างกายของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่เมื่อถึงตอนนั้น หัวใจของฉันก็จะถูกนำไปช่วยชีวิตซูเสี่ยวเสี่ยวบนที่นั่งโจทก์ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันมองมาด้วยความรังเกียจพวกเขามั่นใจมากว่าจะต้องชนะการพิจารณาคดีครั้งนี้ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา พวกเขากลับเอาแต่ทำร้ายฉันซ้ำๆ เกลียดชังและรังแกฉันมาตลอดสิบปีสุดท้าย พวกเขายังคิดจะเอาหัวใจของฉันไปอีกฉันแอบสงสัยอยู่หลายครั้งเลยนะ ว่าซูเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ข้างพวกเขามากกว่าที่เป็นลูกสาวแท้ๆน่าเสียดายที่ซูเสี่ยวเสี่ยวสวมแว่นกันแดดและหน้ากาก ฉันเลยมองไม่เห็นสีหน้าขอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
แต่พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจเลยสักครั้งไม่นานแม่ก็ใช้เส้นสายหางานในโรงงานแห่งหนึ่งให้ฉัน บอกให้ฉันไปทำงานหาเงิน"ตั้งใจทำงานให้ดีๆ ล่ะ ส่งเงินกลับบ้านให้ตรงเวลาด้วย เสี่ยวเสี่ยวเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายแล้ว ค่าใช้จ่ายเยอะมาก"ทุกคำพูดของแม่พูดถึงแต่ซูเสี่ยวเสี่ยว ไม่สนใจฉันที่หน้าซีดและเพิ่งมีประจำเดือนครั้งแรกจนกางเกงเปื้อนเลือดแดงฉานแม้แต่น้อยงานในโรงงานเหนื่อยมาก แต่ที่นั่นมีห้องสมุดที่เต็มไปด้วยตำราและหนังสือเก่าๆ ที่ชำรุดในเวลาพัก ฉันมักจะวิ่งไปอ่านหนังสือและศึกษาเล่าเรียนด้วยตัวเองในโรงงานมีพนักงานที่เคยเรียนมัธยมปลาย เห็นฉันยังเด็กและมีใจรักในการเรียน พวกเขาเต็มใจสอนและช่วยเหลือฉัน แถมยังพยายามช่วยติดต่อโรงเรียนมัธยมปลายให้ฉันด้วยฉันส่งเงินเดือนส่วนใหญ่กลับบ้าน เก็บไว้นิดหน่อยด้วยความหวังว่าจะได้เรียนต่อแต่วันนั้น ฉันล้มป่วยและมีไข้สูง ทำให้ส่งเงินกลับไปให้ที่บ้านช้า พ่อกับแม่บุกมาถึงที่โรงงานเพื่อด่าทอและทุบตีฉันเพื่อนร่วมงานพยายามช่วยกันห้าม ท่ามกลางความชุลมุนนั้น เงินที่ฉันซ่อนเอาไว้ในหนังสือก็ร่วงออกมาพ่อเตะท้องฉันอย่างแรง"อีลูกชั่วกล้าซ่อนเงิน กูจะตีมึงให้ตายเลย!
Baca selengkapnya
บทที่ 3
เหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง มีเพียงข้อความที่เคลื่อนที่อยู่บนหน้าจอเท่านั้น"ไม่ใช่คนแล้ว! คนที่ควรโดนตัดสินคดีคือพ่อแม่ของเธอมากกว่า!”"เธอใช่ลูกแท้ๆ ของพวกเขาจริงเหรอ ขนาดศัตรูยังไม่ทำขนาดนี้เลยมั้ง!”ผู้พิพากษาเอ่ยขึ้น“คณะลูกขุน โปรดลงคะแนนเสียงตัดสินด้วย สามารถตัดสินให้พ้นความผิดโดยตรง หรือตัดสินให้พ้นผิดเฉพาะข้อกล่าวหานี้ก็ได้ ข้อกล่าวหาที่เหลือยังคงมีมูล คณะลูกขุนยังสามารถตัดสินว่ามีความผิดได้”สามสิบสามเสียง ตัดสินให้ฉันพ้นผิดโดยตรง......"อืม...ถึงสภาพความเป็นอยู่ของเธอในครอบครัวจะย่ำแย่มาก แต่หลังจากนั้นเธออาจจะกลับไปเอาคืนก็ได้”"ใช่ จะอ่อนแอและแสนดีแบบนี้ตลอดไปเลยเหรอ? ฉันว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่างแน่ๆ"ต่อมาคือข้อหาที่สองที่พ่อแม่กล่าวหาฉัน"ขโมยเงินสินสอดหนึ่งล้านบาทและหลบหนีไป ไม่ส่งข่าวคราว ทำให้พ่อแม่ต้องแบกรับหนี้ก้อนโต"ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง"อย่างที่คิดเลย เธอยังก่อวีรกรรมอย่างอื่นเอาไว้ด้วย!”"หนึ่งล้านบาท ถ้าไม่ใช่ญาติกัน นี่เข้าข่ายฉ้อโกงติดคุกได้เลยนะ!"พอเห็นว่าแนวโน้มความคิดเห็นเปลี่ยนไป พ่อก็ยืดหลังนั่งตรงอีกครั้งฉันมองไปที
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หนึ่งล้านบาทมิน่าล่ะถึงได้โทรเรียกฉันกลับมากะทันหันแบบนี้ฉันรู้สึกขำขึ้นมาทันที ชี้ไปที่ซูเสี่ยวเสี่ยวที่เอาแต่นั่งเงียบตลอดเวลา แล้วพูดกับลุงจางพร้อมรอยยิ้ม"ดูเธอสิคะ ทั้งสวยทั้งการศึกษาดี เหมาะสมกับคุณมากเลยนะ”"เพี้ยะ!"แม่ตบหน้าฉันอย่างแรง เล็บยาวของเธอข่วนแก้มฉันจนเลือดซิบ“แกพูดแบบนี้ได้ยังไง นังคนเลี้ยงไม่เชื่อง!”พวกเขาตะโกนสุดเสียง ราวกับว่าฉันเป็นคนที่ขายลูกสาวเสียเองที่แท้พวกเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นขุมนรกฉันวิ่งหนีออกมาจากบ้านในสภาพโซซัดโซเซ ร้องไห้เหมือนจะขาดใจฉันไม่หลงเหลือความผูกพันธ์กับครอบครัวแห่งนี้อีกแล้วไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ถูกลุงจางโทรมาก่อกวนและส่งข้อความข่มขู่ เรียกร้องให้คืนเงินสินสอดหนึ่งล้านบาท ไม่งั้นจะฆ่าทั้งครอบครัวฉันทั้งหมดฉันตอบอย่างเย็นชา "งั้นก็ทำสิ"ต่อมาการทวงเงินก็เปลี่ยนเป็นการคุกคามทางเพศ ฉันทนไม่ไหวเลยเปลี่ยนงาน ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ จึงหลุดพ้นจากลุงจางได้ในที่สุด รวมถึงคนในครอบครัวด้วยตอนที่ฉันคิดว่ากำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ก็ดันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น......"ถุย ไร้ยางอาย พ่อแม่ที่ขายลูกสาวกินแบบนี้สมควรตาย"
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ฉันถึงกับสงสัยว่าพวกเขาเป็นพ่อแม่ของฉันจริงหรือไม่การพบกันครั้งที่สองของฉันกับซูเสี่ยวเสี่ยว คือตอนที่ฉันอายุสิบขวบในวันตรุษจีน ครอบครัวของซูเสี่ยวเสี่ยวมาเยี่ยมบ้านเรา พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายตกลงจะไปเที่ยวที่เมือง A ซึ่งมีชื่อเสียงเนื่องจากพ่อแม่ของฉันติดธุระด่วน พ่อแม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวจึงพาฉันขึ้นรถไปก่อนระหว่างทาง พวกเขาทะเลาะกันอีกครั้ง แล้วก็เงียบใส่กัน ไม่พูดจากัน ไม่แม้แต่จะมองหน้ากันฉันกับซูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง รู้สึกกลัวบรรยากาศอึมครึมในรถจนไม่กล้าพูดอะไรซูเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือไปดึงแขนแม่ของเธอที่นั่งข้างคนขับ พูดเบาๆ ว่า "แม่คะ อย่าโกรธเลยนะ"แม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวกำลังโมโห จึงสะบัดมือออกแต่เธอออกแรงมากเกินไป และซูเสี่ยวเสี่ยวก็ดึงมือกลับกะทันหัน มือของแม่เธอจึงไปฟาดโดนหน้าพ่อที่กำลังขับรถอยู่พ่อของซูเสี่ยวเสี่ยวโกรธจัด กระโจนเข้าใส่แม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวราวกับสิงโตที่กางกรงเล็บโจมตี ตบหน้าแม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างแรงในจังหวะที่เขาปล่อยมือจากพวงมาลัยรถ ก็มีก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งลงมาจากบนเขาพอดีกว่าเขาจะสังเกตเห็นก็สายเกินไปแล้ว ได้แต่บังคับพวงมาลัยตามสัญ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
"ทุกอย่างของเธอเป็นของฉันแล้ว ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่ ทำไมไม่ตายไปสักที"ฉันค่อยๆ ตระหนักถึงความชั่วร้ายของซูเสี่ยวเสี่ยวฉันถอยออกห่างจากครอบครัว ไม่ใช่แค่เพราะพ่อแม่ แต่เพราะฉันไม่อยากแย่งชิงกับซูเสี่ยวเสี่ยวแม้แต่ความรักจากพ่อแม่แท้ๆ ยังถูกแย่งไป แล้วมีอะไรที่ซูเสี่ยวเสี่ยวจะแย่งไปไม่ได้อีกล่ะ?ฉันรู้จักประมาณตัวเอง แล้วก็ไม่อยากดิ้นรนโดยเปล่าประโยชน์แต่ถึงฉันจะไม่ได้ไปหาซูเสี่ยวเสี่ยว เธอก็เป็นฝ่ายมาหาฉันอยู่ดีเธอบอกฉันว่าการจับคลุมถุงชนรอบแรกล้มเหลว แต่พ่อก็ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆพวกเขาวางแผนครั้งที่สอง"ผู้ชายคนนี้น่ะ ทั้งแก่ทั้งขี้เหร่ ชอบเที่ยวผู้หญิงชอบเล่นการพนัน ยอมจ่ายค่าสินสอดตั้งหนึ่งล้านห้าแสนบาทเลยนะ ถ้าเธอมีลูกชาย จะได้เพิ่มอีกห้าแสน"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมซูเสี่ยวเสี่ยวถึงเกลียดฉันขนาดนี้พวกเราทะเลาะกันฉันถามเธอว่า "ซูเสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นบ้าหรือไง จะมาแก้แค้นอะไรกับฉัน? เธอรู้ดีกว่าฉันว่าพ่อแม่เธอตายยังไง!""พ่อแม่ฉันตายเพราะแก!" ซูเสี่ยวเสี่ยวอารมณ์พลุ่งพล่าน "แกควรตาย ทำไมแกถึงยังไม่ตายสักที!"เธอพุ่งเข้ามาจะทำร้ายฉันฉันหลบอย่างว่องไว แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็
Baca selengkapnya
บทที่ 7
พ่อตะโกนทันที "รีบพาคนหน้าไหว้หลังหลอกนี่ออกไปซะ เธอนั่นแหละที่สมควรถูกลงโทษ!"ฉันลุกขึ้นยืน "ท่านผู้พิพากษา ฉันขอให้มีการดึงความทรงจำของซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยค่ะ"ในห้องพิจารณาคดีเริ่มวุ่นวาย คณะลูกขุนกระซิบกระซาบกัน ข้อความบนหน้าจอไหลผ่านรัวเร็วจนแทบอ่านไม่ทันผู้พิพากษาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอนุญาตซูเสี่ยวเสี่ยวดิ้นรนขัดขืน แต่เธอไม่มีแรงต่อต้าน จำต้องสวมอุปกรณ์ดึงความทรงจำภาพเริ่มปรากฏบนจอทนายวางสัญญาฉบับหนึ่งตรงหน้าซูเสี่ยวเสี่ยว"พ่อแม่ของเธอต่างก็ทำประกันชีวิตไว้ โดยมีเธอเป็นผู้รับผลประโยชน์ เงินค่าสินไหมมีมูลค่าหลายสิบล้าน แต่เพราะเธออายุยังน้อย เงินเหล่านี้ต้องให้ผู้ปกครองคนใหม่เป็นผู้ดูแล""แต่พวกเขามีสิทธิ์แค่ดูแลเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์นำเงินออกมาใช้จนกว่าเธอจะบรรลุนิติภาวะ พอเธอโตแล้วก็จะสามารถจัดการเงินพวกนี้ได้อย่างอิสระ”ภาพเหตุการณ์เปลี่ยนไป ประตูเปิดออก พ่อและแม่ยืนอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าตกตะลึงยังไม่จางหาย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาแอบฟังอยู่นานแล้วภาพมืดสว่างสลับกัน ซูเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ที่ประตู มือจับสายกระเป๋านักเรียนแน่น กัดริมฝีปากลังเลคล้ายตัดสินใจไม่ถูก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status