Short
ฉันพ้นผิดด้วยระบบพิจารณาคดีจากความทรงจำ

ฉันพ้นผิดด้วยระบบพิจารณาคดีจากความทรงจำ

By:  คนแหวกแนวCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
4.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพื่อเอาหัวใจของฉันไปช่วยชีวิตน้องสาวบุญธรรม ฉันถูกพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองฟ้องจนต้องขึ้นศาล ผู้พิพากษาใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดดึงความทรงจำของพวกเราออก เพื่อให้คณะลูกขุนทั้งหนึ่งร้อยคนช่วยกันตัดสิน หากการฟ้องร้องสำเร็จ อวัยวะของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่ พ่อแม่ของฉันคิดว่าฉันไม่มีทางกล้าขึ้นศาล เพราะสำหรับพวกเขา ฉันเป็นที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด แต่เมื่อความทรงจำของฉันปรากฏขึ้นในชั้นศาล ทุกคนก็พากันร้องไห้! ......

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“우리 이혼하자. 재산 정리는 당신이 원하는 대로 할게.”

“이혼한 뒤에는 우리 사이에 더는 어떤...”

침대 끝에 앉은 윤단미는 머릿속으로 준비한 말을 다시 되짚고 있었다.

그때 욕실 문이 달칵 열리는 소리가 났다.

단미는 몸을 굳혔다가 무의식적으로 자리에서 일어나 욕실 쪽을 바라봤다.

2초 뒤, 문이 완전히 열렸다.

키가 크고 잘생긴 남자가 허리에 달랑 수건 한 장만 두른 채 걸어 나왔다.

은은한 침실 조명 아래, 덜 마른 머리카락 끝에서 물방울 하나가 떨어졌다.

반듯한 턱선을 타고 내려간 물방울은 선명하게 갈라진 복근 위에 맺혔다.

지호건이 점점 가까워지자 단미는 퍼뜩 정신을 차렸다. 깊게 숨을 들이쉰 뒤, 머릿속에서 수십 번이나 다듬었던 말을 차근차근 꺼내려 했다.

“우리...”

단미가 말을 끝내기도 전에 호건이 그녀를 품 안으로 끌어당겼다. 곧이어 큰 손으로 그녀의 뒤통수를 감싸 쥔 채 고개를 숙여 입술을 덮었다.

“읏...”

남은 말은 뜨거운 키스에 막혔다.

단미가 호건의 맨가슴을 밀어내려 했지만, 호건은 허리를 단단히 감아쥐고 깊게 입을 맞추며 침대 쪽으로 이끌었다.

호건은 평소 차분하고 감정을 쉽게 드러내지 않는 사람이었다.

다만 침대 위에서는 달랐다.

억눌러 둔 열기가 한꺼번에 터져 나오는 사람처럼 거침없었다.

지금도 그랬다. 단미를 침대 위로 눕힌 채 입술을 놓지 않으면서, 다른 손으로는 익숙하고 능숙하게 단미가 입은 잠옷의 허리끈을 풀었다.

“잠깐...”

단미는 겨우 입술을 피하며 숨을 몰아쉬었다.

“나 할 말 있어.”

호건의 움직임이 멎었다. 뜨겁고 가쁜 숨이 가까운 거리에서 얽혔다.

단미를 내려다보는 검은 눈에는 욕망이 짙게 번져 있었다.

“끝나고 해.”

낮게 가라앉은 목소리가 떨어지자 호건은 다시 단미의 입술을 물었다.

단미가 웅얼거리며 꺼내려던 말까지 모조리 삼켜 버리듯 깊고 집요했다.

숨이 흐트러진 단미는 머릿속까지 희미해지는 기분에 눈을 감았다.

단단한 가슴팍을 밀어내며 다시 말하려 했지만, 호건은 오히려 두 손목을 붙잡아 양옆으로 눌렀다.

이 순간 호건은 늘 말이 적었다. 대신 행동으로 밀어붙였다.

낮은 조명 아래, 침대 위에서 겹친 두 사람 주위로 뜨거운 숨결과 짙은 기류가 번졌다.

...

자정을 훌쩍 넘기고서야 길었던 정사가 끝났다.

밤새 시달린 단미는 기운이 다 빠졌다.

평소라면 이대로 호건의 넓은 품에 파고들어 잠들었을 터였다.

하지만 오늘은 그럴 수 없었다.

아직 이혼 이야기를 꺼내지 못했다.

머릿속에서 준비했던 문장은 이미 엉망이 됐지만, 그래도 말해야 했다.

“나...”

단미는 호건의 가슴에 댄 손으로 밀어내려 했다. 격렬한 정사 뒤라 온몸에 힘이 풀려, 그 힘은 밀어내기보다는 가볍게 건드리는 수준에 가까웠다.

은은한 빛 아래 단미가 눈을 들었다.

눈에는 붉은 기운이 남아 있었고, 촉촉한 눈동자는 아직 열기가 가시지 않아 흐릿하게 빛났다.

숨을 고르며 꺼내는 목소리마저 자신도 모르게 부드럽고 달았다.

“나 하고 싶은데... 당신이랑...”

‘당신이랑 이혼하고 싶어.’

그 말을 끝까지 꺼내기도 전에 호건이 몸을 뒤집어 다시 단미 위를 덮었다.

“오늘은 꽤 적극적이네?”

호건이 귓불을 가볍게 깨물며 낮게 웃었다. 잠긴 목소리에는 은근한 뜻과 함께, 기분이 좋아진 사람 특유의 장난기가 배어 있었다.

아직 정신이 멍한 단미는 눈만 크게 떴다.

‘뭐라는 거야?’

무슨 뜻인지 이해하기도 전에 키스가 귓가에서 뺨으로 옮겨왔다.

“나랑 또 하고 싶어?”

“그럼 해줄게.”

호건은 한 손으로 가느다란 허리를 끌어당겼다. 말이 끝나자마자 입술을 깊게 겹쳤다.

윤단미는 눈을 동그랗게 떴다.

‘뭘 해준다는 건데?’

‘내가 원한 게 그거라고?’

‘대체 머릿속에 뭐가 든 거야?’

‘누가 이걸 원한다고 했어?’

“나... 그게 아니라...”

입술 사이로 겨우 흘러나온 설명은 호건의 열기에 다시 묻혔다. 뜨겁고 강한 기세가 단미를 빈틈없이 감쌌다.

단미는 오래 버티지 못한 채 다시 시작된 격렬한 밤 속으로 끌려 들어갔다.

그날 밤은 끝이 길었다.

...

다음 날, 단미가 눈을 떴을 때는 이미 정오였다.

그녀는 온몸이 뻐근한 상태로 침대에서 일어났다. 예상대로 방 안에는 호건의 모습이 보이지 않았다.

강울시를 대표하는 대기업 JF그룹의 대표 호건은 누구도 부정하지 못할 일 중독자였다.

결혼한 2년 동안 두 사람이 제대로 마주하는 시간은 밤뿐인 날이 많았다. 낮에는 함께할 시간이 거의 없었다.

이른 출근과 늦은 퇴근, 잦은 출장은 호건의 일상이었다.

단미는 협탁 위 핸드폰을 집어 시간을 보려다 호건이 남긴 메시지를 발견했다.

[오늘 홍주시로 출장 간다. 사흘 뒤에 돌아와.]

‘어쩐지 어젯밤 유난히 급하더라.’

말할 틈도 주지 않고 몰아붙인 이유가 있었다.

단미는 생리 때문에 일주일 가까이 호건과 거리를 뒀던 탓이라고 생각했었다.

오늘부터 출장이 예정되어 있었다.

호건은 출장을 앞둔 전날이면 유난히 집요했다. 며칠치 몫을 한꺼번에 미리 채워 두려는 사람처럼 단미를 쉽게 놓아주지 않았다.

단미는 더 생각하지 않고 곧바로 전화를 걸었다.

연결음은 길지 않았다. 익숙하게 차갑고 낮은 목소리가 들려왔다.

[일어났어?]

단미의 손끝이 살짝 오므라들었다.

“응.”

잠깐 정적이 흘렀다. 단미는 숨을 고른 뒤 말했다.

“지금 통화 괜찮아? 할 말 있어.”

[무슨 일인데?]

“나...”

막 입을 열려던 때, 수화기 너머로 여자의 목소리가 들렸다.

[나 먼저 수영복 갈아입고 올게. 이따 수영장에서 봐!]

그 목소리를 듣자 머릿속이 울리는 듯했다. 단미의 몸이 뻣뻣하게 굳었다.

주채림의 목소리였다.

‘그럼 주채림이랑 같이 홍주시에 간 거야?’

‘수영복을 갈아입고, 수영장에서 만난다고?’

‘출장이라며?’

전화기 너머가 몇 초간 조용해진 뒤, 호건의 목소리가 다시 들렸다.

[지금 처리할 일이 있어. 할 말 있으면 돌아가서 듣지. 먼저 끊을게.]

호건이 먼저 통화를 끊었다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
บนแท่นพิจารณาคดี มีหน้าจอขนาดใหญ่ยาวหลายเมตรวางอยู่ พร้อมกันข้อความที่แสดงแบบเรียลไทม์“เป็นคนแรกเลยที่กล้าขึ้นมายืนบนแท่นพิจารณาคดี!”“อาชญากรพวกนี้จะยอมรับก็ต่อเมื่อมีหลักฐานมัดตัว”“ใกล้ได้ดูเรื่องสนุกแล้ว”ก่อนจะเริ่มการพิจารณาคดี ผู้พิพากษาได้ประกาศคำเตือนสุดท้ายให้ฉัน“จำเลย คุณทราบขั้นตอนการพิจารณาคดี เข้าใจผลลัพธ์ที่จะตามมา และตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าจะเข้าร่วมการพิจารณาคดี?”หากพิจารณาคดีออกมาและพบว่าฉันมีความผิดจริง ฉันจะถูกการุณยฆาตทันที อวัยวะทั้งหมดในร่างกายของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่เมื่อถึงตอนนั้น หัวใจของฉันก็จะถูกนำไปช่วยชีวิตซูเสี่ยวเสี่ยวบนที่นั่งโจทก์ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันมองมาด้วยความรังเกียจพวกเขามั่นใจมากว่าจะต้องชนะการพิจารณาคดีครั้งนี้ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา พวกเขากลับเอาแต่ทำร้ายฉันซ้ำๆ เกลียดชังและรังแกฉันมาตลอดสิบปีสุดท้าย พวกเขายังคิดจะเอาหัวใจของฉันไปอีกฉันแอบสงสัยอยู่หลายครั้งเลยนะ ว่าซูเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ข้างพวกเขามากกว่าที่เป็นลูกสาวแท้ๆน่าเสียดายที่ซูเสี่ยวเสี่ยวสวมแว่นกันแดดและหน้ากาก ฉันเลยมองไม่เห็นสีหน้าขอ
Read more
บทที่ 2
แต่พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจเลยสักครั้งไม่นานแม่ก็ใช้เส้นสายหางานในโรงงานแห่งหนึ่งให้ฉัน บอกให้ฉันไปทำงานหาเงิน"ตั้งใจทำงานให้ดีๆ ล่ะ ส่งเงินกลับบ้านให้ตรงเวลาด้วย เสี่ยวเสี่ยวเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายแล้ว ค่าใช้จ่ายเยอะมาก"ทุกคำพูดของแม่พูดถึงแต่ซูเสี่ยวเสี่ยว ไม่สนใจฉันที่หน้าซีดและเพิ่งมีประจำเดือนครั้งแรกจนกางเกงเปื้อนเลือดแดงฉานแม้แต่น้อยงานในโรงงานเหนื่อยมาก แต่ที่นั่นมีห้องสมุดที่เต็มไปด้วยตำราและหนังสือเก่าๆ ที่ชำรุดในเวลาพัก ฉันมักจะวิ่งไปอ่านหนังสือและศึกษาเล่าเรียนด้วยตัวเองในโรงงานมีพนักงานที่เคยเรียนมัธยมปลาย เห็นฉันยังเด็กและมีใจรักในการเรียน พวกเขาเต็มใจสอนและช่วยเหลือฉัน แถมยังพยายามช่วยติดต่อโรงเรียนมัธยมปลายให้ฉันด้วยฉันส่งเงินเดือนส่วนใหญ่กลับบ้าน เก็บไว้นิดหน่อยด้วยความหวังว่าจะได้เรียนต่อแต่วันนั้น ฉันล้มป่วยและมีไข้สูง ทำให้ส่งเงินกลับไปให้ที่บ้านช้า พ่อกับแม่บุกมาถึงที่โรงงานเพื่อด่าทอและทุบตีฉันเพื่อนร่วมงานพยายามช่วยกันห้าม ท่ามกลางความชุลมุนนั้น เงินที่ฉันซ่อนเอาไว้ในหนังสือก็ร่วงออกมาพ่อเตะท้องฉันอย่างแรง"อีลูกชั่วกล้าซ่อนเงิน กูจะตีมึงให้ตายเลย!
Read more
บทที่ 3
เหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง มีเพียงข้อความที่เคลื่อนที่อยู่บนหน้าจอเท่านั้น"ไม่ใช่คนแล้ว! คนที่ควรโดนตัดสินคดีคือพ่อแม่ของเธอมากกว่า!”"เธอใช่ลูกแท้ๆ ของพวกเขาจริงเหรอ ขนาดศัตรูยังไม่ทำขนาดนี้เลยมั้ง!”ผู้พิพากษาเอ่ยขึ้น“คณะลูกขุน โปรดลงคะแนนเสียงตัดสินด้วย สามารถตัดสินให้พ้นความผิดโดยตรง หรือตัดสินให้พ้นผิดเฉพาะข้อกล่าวหานี้ก็ได้ ข้อกล่าวหาที่เหลือยังคงมีมูล คณะลูกขุนยังสามารถตัดสินว่ามีความผิดได้”สามสิบสามเสียง ตัดสินให้ฉันพ้นผิดโดยตรง......"อืม...ถึงสภาพความเป็นอยู่ของเธอในครอบครัวจะย่ำแย่มาก แต่หลังจากนั้นเธออาจจะกลับไปเอาคืนก็ได้”"ใช่ จะอ่อนแอและแสนดีแบบนี้ตลอดไปเลยเหรอ? ฉันว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่างแน่ๆ"ต่อมาคือข้อหาที่สองที่พ่อแม่กล่าวหาฉัน"ขโมยเงินสินสอดหนึ่งล้านบาทและหลบหนีไป ไม่ส่งข่าวคราว ทำให้พ่อแม่ต้องแบกรับหนี้ก้อนโต"ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง"อย่างที่คิดเลย เธอยังก่อวีรกรรมอย่างอื่นเอาไว้ด้วย!”"หนึ่งล้านบาท ถ้าไม่ใช่ญาติกัน นี่เข้าข่ายฉ้อโกงติดคุกได้เลยนะ!"พอเห็นว่าแนวโน้มความคิดเห็นเปลี่ยนไป พ่อก็ยืดหลังนั่งตรงอีกครั้งฉันมองไปที
Read more
บทที่ 4
หนึ่งล้านบาทมิน่าล่ะถึงได้โทรเรียกฉันกลับมากะทันหันแบบนี้ฉันรู้สึกขำขึ้นมาทันที ชี้ไปที่ซูเสี่ยวเสี่ยวที่เอาแต่นั่งเงียบตลอดเวลา แล้วพูดกับลุงจางพร้อมรอยยิ้ม"ดูเธอสิคะ ทั้งสวยทั้งการศึกษาดี เหมาะสมกับคุณมากเลยนะ”"เพี้ยะ!"แม่ตบหน้าฉันอย่างแรง เล็บยาวของเธอข่วนแก้มฉันจนเลือดซิบ“แกพูดแบบนี้ได้ยังไง นังคนเลี้ยงไม่เชื่อง!”พวกเขาตะโกนสุดเสียง ราวกับว่าฉันเป็นคนที่ขายลูกสาวเสียเองที่แท้พวกเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นขุมนรกฉันวิ่งหนีออกมาจากบ้านในสภาพโซซัดโซเซ ร้องไห้เหมือนจะขาดใจฉันไม่หลงเหลือความผูกพันธ์กับครอบครัวแห่งนี้อีกแล้วไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ถูกลุงจางโทรมาก่อกวนและส่งข้อความข่มขู่ เรียกร้องให้คืนเงินสินสอดหนึ่งล้านบาท ไม่งั้นจะฆ่าทั้งครอบครัวฉันทั้งหมดฉันตอบอย่างเย็นชา "งั้นก็ทำสิ"ต่อมาการทวงเงินก็เปลี่ยนเป็นการคุกคามทางเพศ ฉันทนไม่ไหวเลยเปลี่ยนงาน ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ จึงหลุดพ้นจากลุงจางได้ในที่สุด รวมถึงคนในครอบครัวด้วยตอนที่ฉันคิดว่ากำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ก็ดันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น......"ถุย ไร้ยางอาย พ่อแม่ที่ขายลูกสาวกินแบบนี้สมควรตาย"
Read more
บทที่ 5
ฉันถึงกับสงสัยว่าพวกเขาเป็นพ่อแม่ของฉันจริงหรือไม่การพบกันครั้งที่สองของฉันกับซูเสี่ยวเสี่ยว คือตอนที่ฉันอายุสิบขวบในวันตรุษจีน ครอบครัวของซูเสี่ยวเสี่ยวมาเยี่ยมบ้านเรา พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายตกลงจะไปเที่ยวที่เมือง A ซึ่งมีชื่อเสียงเนื่องจากพ่อแม่ของฉันติดธุระด่วน พ่อแม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวจึงพาฉันขึ้นรถไปก่อนระหว่างทาง พวกเขาทะเลาะกันอีกครั้ง แล้วก็เงียบใส่กัน ไม่พูดจากัน ไม่แม้แต่จะมองหน้ากันฉันกับซูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง รู้สึกกลัวบรรยากาศอึมครึมในรถจนไม่กล้าพูดอะไรซูเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือไปดึงแขนแม่ของเธอที่นั่งข้างคนขับ พูดเบาๆ ว่า "แม่คะ อย่าโกรธเลยนะ"แม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวกำลังโมโห จึงสะบัดมือออกแต่เธอออกแรงมากเกินไป และซูเสี่ยวเสี่ยวก็ดึงมือกลับกะทันหัน มือของแม่เธอจึงไปฟาดโดนหน้าพ่อที่กำลังขับรถอยู่พ่อของซูเสี่ยวเสี่ยวโกรธจัด กระโจนเข้าใส่แม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวราวกับสิงโตที่กางกรงเล็บโจมตี ตบหน้าแม่ของซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างแรงในจังหวะที่เขาปล่อยมือจากพวงมาลัยรถ ก็มีก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งลงมาจากบนเขาพอดีกว่าเขาจะสังเกตเห็นก็สายเกินไปแล้ว ได้แต่บังคับพวงมาลัยตามสัญ
Read more
บทที่ 6
"ทุกอย่างของเธอเป็นของฉันแล้ว ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่ ทำไมไม่ตายไปสักที"ฉันค่อยๆ ตระหนักถึงความชั่วร้ายของซูเสี่ยวเสี่ยวฉันถอยออกห่างจากครอบครัว ไม่ใช่แค่เพราะพ่อแม่ แต่เพราะฉันไม่อยากแย่งชิงกับซูเสี่ยวเสี่ยวแม้แต่ความรักจากพ่อแม่แท้ๆ ยังถูกแย่งไป แล้วมีอะไรที่ซูเสี่ยวเสี่ยวจะแย่งไปไม่ได้อีกล่ะ?ฉันรู้จักประมาณตัวเอง แล้วก็ไม่อยากดิ้นรนโดยเปล่าประโยชน์แต่ถึงฉันจะไม่ได้ไปหาซูเสี่ยวเสี่ยว เธอก็เป็นฝ่ายมาหาฉันอยู่ดีเธอบอกฉันว่าการจับคลุมถุงชนรอบแรกล้มเหลว แต่พ่อก็ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆพวกเขาวางแผนครั้งที่สอง"ผู้ชายคนนี้น่ะ ทั้งแก่ทั้งขี้เหร่ ชอบเที่ยวผู้หญิงชอบเล่นการพนัน ยอมจ่ายค่าสินสอดตั้งหนึ่งล้านห้าแสนบาทเลยนะ ถ้าเธอมีลูกชาย จะได้เพิ่มอีกห้าแสน"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมซูเสี่ยวเสี่ยวถึงเกลียดฉันขนาดนี้พวกเราทะเลาะกันฉันถามเธอว่า "ซูเสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นบ้าหรือไง จะมาแก้แค้นอะไรกับฉัน? เธอรู้ดีกว่าฉันว่าพ่อแม่เธอตายยังไง!""พ่อแม่ฉันตายเพราะแก!" ซูเสี่ยวเสี่ยวอารมณ์พลุ่งพล่าน "แกควรตาย ทำไมแกถึงยังไม่ตายสักที!"เธอพุ่งเข้ามาจะทำร้ายฉันฉันหลบอย่างว่องไว แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็
Read more
บทที่ 7
พ่อตะโกนทันที "รีบพาคนหน้าไหว้หลังหลอกนี่ออกไปซะ เธอนั่นแหละที่สมควรถูกลงโทษ!"ฉันลุกขึ้นยืน "ท่านผู้พิพากษา ฉันขอให้มีการดึงความทรงจำของซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยค่ะ"ในห้องพิจารณาคดีเริ่มวุ่นวาย คณะลูกขุนกระซิบกระซาบกัน ข้อความบนหน้าจอไหลผ่านรัวเร็วจนแทบอ่านไม่ทันผู้พิพากษาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอนุญาตซูเสี่ยวเสี่ยวดิ้นรนขัดขืน แต่เธอไม่มีแรงต่อต้าน จำต้องสวมอุปกรณ์ดึงความทรงจำภาพเริ่มปรากฏบนจอทนายวางสัญญาฉบับหนึ่งตรงหน้าซูเสี่ยวเสี่ยว"พ่อแม่ของเธอต่างก็ทำประกันชีวิตไว้ โดยมีเธอเป็นผู้รับผลประโยชน์ เงินค่าสินไหมมีมูลค่าหลายสิบล้าน แต่เพราะเธออายุยังน้อย เงินเหล่านี้ต้องให้ผู้ปกครองคนใหม่เป็นผู้ดูแล""แต่พวกเขามีสิทธิ์แค่ดูแลเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์นำเงินออกมาใช้จนกว่าเธอจะบรรลุนิติภาวะ พอเธอโตแล้วก็จะสามารถจัดการเงินพวกนี้ได้อย่างอิสระ”ภาพเหตุการณ์เปลี่ยนไป ประตูเปิดออก พ่อและแม่ยืนอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าตกตะลึงยังไม่จางหาย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาแอบฟังอยู่นานแล้วภาพมืดสว่างสลับกัน ซูเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ที่ประตู มือจับสายกระเป๋านักเรียนแน่น กัดริมฝีปากลังเลคล้ายตัดสินใจไม่ถูก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status