เข้าสู่ระบบ“แต่ผมก็ยังมองว่าลูกยังเด็กอยู่ดีนะครับ นี่ลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” คำแก้ตัวของคู่ชีวิตทำให้ฟางซินส่งยิ้มคล้ายอ่อนอกอ่อนใจ วันคืนเปลี่ยนผัน จนกระทั่งคนทั้งคู่ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน แม้จะเป็นอย่างนี้ทว่าร่างกายของมู่เฉินกลับยังคงแข็งแรงแม้ว่าเขาจะมีอายุมากกว่าภรรยารักถึงสิบปีเต็ม
หน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งภายในนั้นได้มีตัวอักษรงดงามเรียบเรียงเอาไว้อย่างงดงามเป็นระเบียบ ลมจากทางหน้าต่างหอบใหญ่ได้พลิกหน้ากระดาษหลายหน้านั้นขึ้น จนทำให้หญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้กำลังสาละวนอยู่กับการนำสิ่งของมากมายออกจากกล่องต้องรีบลุกขึ้นมาหยิบสมุดเล่มดังกล่าว “เฮ้อ! ดีนะที่ไม่เส
ฟางซินนั่งลงเอาศีรษะของตนซบลงบนตักของหญิงชราอย่างเศร้าสร้อยแม้ว่าเธอในตอนนี้จะไร้ซึ่งพลังแห่งจิตวิญญาณแต่เธอรู้ดีว่าหญิงชราจะสื่อถึงอะไร ปีก่อน ๆ อาจารย์ปู่ใหญ่กับเจิ้งลู่ก็ทยอยล้มหายจากไปกันทีละคนตามสังขารมาบัดนี้ย่าผู้ชราก็ยังมาพูดแบบนี้อีกแม้ว่าหล่อนจะทราบดีว่าเรื่องเช่นนี้ย่อมต้องเกิ
สวัสดีครับ ผมคือกู้ซินเซิงหรือคนในครอบครัวมักจะเรียกว่าเสี่ยวเซิง ผมหาใช่ลูกหลานตระกูลกู้อย่างแท้จริงไม่แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับผมเลยในเรื่องของความรักและความกตัญญูที่ผมมีต่อคนในครอบครัวนี้ ทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันที่พี่สาวคนดีของผมได้ช่วยให้รอดจากความตายตั้งแต่ครั้งยังเป็น
“หล่อนท้องได้สิบสัปดาห์แล้วมากกว่าเป่าเป้ยเล็กน้อยไปฝากท้องพร้อมกันเถอะ” ใบหน้าของคนภายในห้องโถงต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากเป่าเป้ยตั้งครรภ์มู่เฉินคอยดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดีเช่นเดียวกับบรรดาพี่ชายของหญิงสาว เพราะหลังจากฟางซินตั้งครรภ์จู่หว่านเองก็กำลังตั้งครรภ์กับเมิ่งกวา
“พ่อบุญธรรมรีบเลยครับ ผมช่วยอุ้มดีไหม” เจียอินแทบจะทำตามที่พูดเมื่อเห็นว่าพ่อผู้ชรายังนั่งคล้ายไม่ทุกข์ร้อนอยู่ที่เดิม “เฮ้อ! แกนี่นะโตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวไม่มีสติอีก ดูเจ้าตัวเขายังไม่ร้อนใจขนาดแกเลย หล่อนต้องเดินเข้ามาหาฉันสิ แกลืมแล้วเหรอว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว” เหตุที่อู๋เหยียนไม่รู้
แม่เซียวพ่อเซียวมองสภาพร่างกายของลูกชายแล้วก็พากันถอนใจอย่างโล่งอก สองตาของชุนเทียนกวาดมองภายในห้องโถงบ้านหลังขนาดกลางด้วยความรู้สึกคิดถึง “ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเลยนะครับ” เด็กหนุ่มพูดขึ้นหลังจากวางสิ่งของมากมายลงบนโต๊ะ หม่าหยวนยังคงตาแดงมีน้ำตาเอ่อคลอหน่วยอยู่ด้านใน “แม่ครับ
“ผมว่าลูกของเราอาจจะสบายจริงตามที่เขียนมาบอกก็ได้” ชายวัยกลางคนพับหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือลงกล่าวปลอบใจทั้งลูกและภรรยา ทั้ง ๆ ที่ภายในอกก็รู้สึกกังวลไม่ต่างกัน ภายในหมู่บ้านสือเหยียนในตอนนี้ทุกครัวเรือนต่างพากันซุกตัวผิงไฟกันอยู่แต่ในบ้านเนื่องจากสภาพอากาศอันหนาวเย็น “หนาวจัง
บริเวณสถานีรถไฟของตัวอำเภอในตอนนี้ต่างเต็มไปด้วยผู้คนซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นยุวปัญญาชนผู้จากบ้านมาไกลทั้งชายหญิง “เสี่ยวเทียน โชคดีนะ ขอให้หลานเดินทางปลอดภัย” กู้อี้กล่าวอวยพรเด็กหนุ่มผู้ที่ตนรักประดุจลูกหลาน “ครับ อาอี้รีบกลับบ้านเถอะอากาศข้างนอกหนาว อยู่นาน ๆ ไม่ดี” ชุนเทียนก
“แล้วพี่เหมยไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ” ฟางซินถามออกมาอย่างเป็นห่วงเรื่องเงินสำหรับเธอนั่นเรื่องเล็กหากเทียบกับชีวิตคนโดยเฉพาะหญิงสาวที่ดีกับตนคนนั้น “ไม่เป็นอะไรโชคดีที่สินค้าขายออกไปหมดก่อนที่คนพวกนั้นจะไปค้นห้อง” “อะไรนะคะ! ค้นห้องเลยอย่างนั้นหรืออย่างนี้แสดงว่าจะต้องมีคนแจ้งไปอย







