บทที่ 2

หลังจากค่ำคืนนั้น ฉันแทบไม่ได้นอนเลย

ความอับอายขายหน้าฝังลึกซึ้งอยู่ใต้ผิวหนังของฉันนานหลายวัน ฉันพยายามหลบหน้าพวกเขาทั้งคู่ทุกครั้งที่มีโอกาส

พอเพื่อนสนิทของฉันรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอก็โกรธจัดจนควันออกหู

ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ นิ้วมือคอยม้วนบิดปลายแขนเสื้อคาร์ดิแกนไปมา พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “มันจบลงแล้วล่ะ ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว หลังจากนี้ฉันจะรักษาระยะห่างจากเขา ถ้าฉันไม่เอาตัวเข้าไปใกล้ชิด เขาก็จะไม่มีโอกาสได้ผลักไสฉันออกไปให้เจ็บตัวอีก”

สถานการณ์ที่แย่ที่สุดมันก็เรียบง่ายไม่มีอะไรซับซ้อน

พวกเราแค่รักษาความสัมพันธ์ตามมารยาท และทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อกันและกันก็พอ

ระดับความเข้ากันได้ของฉันกับพวกเขามันสูงมากพอที่จะทำให้ฉันเป็นเพียงคนเดียวที่จะช่วยปลอบประโลมเยียวยาพวกเขาให้สงบลงได้ในช่วงติดสัด และในขณะเดียวกัน ชีวิตที่พวกเขาได้สร้างขึ้นมา—ทั้งฐานะทางสังคม ความมั่งคั่งร่ำรวย และสังคมไฮโซที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่—ก็ช่วยมอบความมั่นคงในชีวิตให้แก่ฉันในแบบที่ฉันไม่มีวันไขว่คว้ามาได้ด้วยตัวคนเดียว

บางทีเรื่องราวทั้งหมดมันอาจจะเป็นเพียงแค่นี้เอง

การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

เพื่อนของฉันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดถามว่า “แล้วหลังจากนี้จะเอาไงต่อล่ะ เธอยังจะตื่นมาชงกาแฟให้พวกเขาทั้งคู่ในทุกเช้าเหมือนเดิมอยู่ไหม”

ฉันนิ่งคิดไตร่ตรอง

“ก็คงทำแหละ” ฉันบอก

การรักษาความสัมพันธ์อันดีตามมารยาทยังคงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับฉันอยู่

เธอแสดงท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “แต่ถ้าเธอยังคงมอบสิ่งของที่เหมือนกันเป๊ะ ๆ ให้แก่พวกเขาทั้งสองคนอยู่แบบนี้ มันยุติธรรมแล้วจริง ๆ เหรอ”

ยุติธรรมงั้นเหรอ

เป็นเพราะเอเดรียนและคีแรนเป็นฝาแฝดกัน ประกอบกับระดับความเข้ากันได้ของฉันกับพวกเขาทั้งคู่มันสูงลิบลิ่วผิดปกติ เจ้าหน้าที่ให้คำปรึกษาของสำนักงานทะเบียนจึงได้กำชับกับฉันเรื่องนี้มาตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว

ความสมดุลคือสิ่งสำคัญที่สุด

ในความสัมพันธ์ระบบจับคู่แบบพวกเรา ความยุติธรรมคือทุกสิ่งทุกอย่าง

ห้ามแสดงอาการลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชังเด็ดขาด ห้ามสร้างความสั่นคลอนระส่ายกระสับให้เกิดขึ้นในบ้าน และห้ามทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้สึกว่าตัวเองถูกละเลยมองข้าม มิฉะนั้นสายสัมพันธ์ทั้งหมดอาจจะบิดเบี้ยวและพังทลายลงได้

ซึ่งฉันก็ยึดมั่นในคำเตือนนั้นอย่างจริงใจมาโดยตลอด

ข้าวของทุกอย่างจึงต้องจัดเตรียมไว้เป็นคู่เสมอ

กาแฟสองแก้วในทุกเช้า ของขวัญสองชิ้นในวันเทศกาล แม้กระทั่งตอนที่ฉันจัดเตรียมกล่องอาหารให้แก่พวกเขา ฉันก็คอยแบ่งสรรปันส่วนทุกอย่างอย่างเท่าเทียมกันเป๊ะ ๆ จนถึงรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ

ฉันทำทั้งหมดนั้นมาโดยตลอด

แล้วแบบนี้มันจะไม่ยุติธรรมได้อย่างไรกัน

เมื่อเห็นสีหน้ามึนตงงุนงงของฉัน เพื่อนสนิทก็โน้มตัวเข้ามาใกล้

“ค่ำคืนนั้น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “คีแรนคือคนที่ทำตัวระยำใส่เธอใช่ไหมล่ะ เอเดรียนไม่ได้ทำซะหน่อย”

ฉันพยักหน้ารับคำ

เขาไม่ได้ทำเพียงแค่นั่งนิ่งเฉยดูดาย แต่เขาถึงขั้นประเคนหมัดใส่หน้าคีแรนเพื่อปกป้องฉันด้วยซ้ำ

และหลังจากนั้น—

สายตาของฉันเลื่อนลงมองรอยแดงที่เริ่มจางลงตรงบริเวณน่องขาของตัวเอง

เอเดรียนคุกเข่าลงตรงหน้าพร้อมกับถือกล่องปฐมพยาบาลมาช่วยทำแผลไฟลวกให้ราวกับว่ามันเป็นเรื่องสำคัญหนาหนา ก่อนที่เขาจะเดินจากไป เขาได้ยัดช็อกโกแลตทรัฟเฟิลรสเข้มข้นที่ห่ออย่างดีจากกระเป๋าเสื้อโค้ตใส่มือของฉัน เขาช่วยซับน้ำตา บอกให้ฉันรีบนอนพักผ่อน และพูดคำขอโทษแทนพฤติกรรมงี่เง่าของน้องชายในเวลาต่อมา

ทั้ง ๆ ที่เรื่องราวทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความผิดของเขาเลยสักนิด

คีแรนต่างหากคือคนที่ลงมือทำร้ายจิตใจฉัน

เพื่อนสนิทจ้องมองใบหน้าของฉันนิ่งก่อนจะพูดว่า “นั่นแหละคือประเด็น พวกเขาแสดงพฤติกรรมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่กลับได้รับผลตอบแทนที่เท่ากัน ได้รับความดูแลเอาใจใส่เหมือนกัน และได้รับของขวัญชิ้นเท่ากัน ถ้าหากเอเดรียนเป็นคนเดียวที่ดีกับเธอ แล้วการที่เธอปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนกันเป๊ะ ๆ แบบนี้ มันจะไม่เป็นการใจร้ายและไม่ยุติธรรมต่อเอเดรียนไปหน่อยเหรอ”

ฉันอ้าปากต้องการจะโต้แย้ง

ทว่ากลับไม่มีคำพูดใด ๆ เล็ดลอดออกมาได้เลย

ในค่ำคืนนั้น ฉันนอนไม่หลับอีกตามเคย

สมองเอาแต่หวนคิดถึงเหตุการณ์หนึ่งในอดีตสมัยที่ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านอุปถัมภ์

มีอยู่ช่วงฤดูหนาวปีหนึ่ง คุณครูประจำชั้นอยู่เคลียร์ห้องเรียนจนมืดค่ำก่อนจะถึงวันหยุดยาว ในขณะที่เด็กคนอื่น ๆ พากันวิ่งเล่นส่งเสียงดังอยู่ตรงโถงทางเดิน ฉันกลับเลือกที่จะอยู่ช่วยคุณครูจัดเรียงหนังสือ เช็ดทำความสะอาดชั้นวาง และช่วยยกกล่องของไปเก็บในห้องเก็บอุปกรณ์จนแขนล้าไปหมด

ในเวลาต่อมา เด็กทุกคนในห้องต่างก็ได้รับของรางวัลเหมือนกันหมด เป็นถุงกระดาษที่อัดแน่นไปด้วยขนมขบเคี้ยวและของเล่นชิ้นเล็ก ๆ สำหรับวันหยุด

ถุงของฉันมีหน้าตาและของข้างในเหมือนกับของคนอื่นเป๊ะ ๆ แม้กระทั่งเด็กผู้ชายที่เอาแต่วิ่งเล่นกวนเมืองตลอดทั้งบ่ายโดยไม่คิดจะหยิบจับช่วยงานเลยสักนิดก็ได้รับมันเช่นกัน

ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกจากห้อง คุณครูก็เรียกให้ฉันหยุด

จากนั้นเธอก็ส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ พลางยัดการ์ดของขวัญสำหรับซื้อหนังสือเล่มเล็ก ๆ ใส่มือของฉันแล้วบอกว่า “ถุงขนมพวกนั้นครูแจกให้เด็กทุกคนจ้ะ แต่การ์ดใบนี้ครูตั้งใจให้เธอแค่คนเดียวนะ”

ฉันยังจำความรู้สึกตอนที่ยืนจ้องมองแผ่นการ์ดในฝ่ามือตัวเองได้ดี

คุณครูยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเสริมว่า “เด็กที่คอยช่วยเหลือและทำตัวดี ควรค่าแก่การได้รับสิ่งตอบแทนพิเศษเพิ่มเติมนิดหน่อยจ้ะ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าความยุติธรรมที่แท้จริง”

ความทรงจำในครั้งนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจของฉันมาอย่างยาวนาน

สำนักงานทะเบียนเคยพร่ำสอนฉันว่าความยุติธรรมคือการแบ่งสรรทุกอย่างให้เท่ากัน

ทว่าคุณครูในวันนั้นกลับสั่งสอนฉันในสิ่งที่เป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม

บางทีความยุติธรรมอาจไม่ได้หมายถึงการมอบสิ่งของที่เหมือนกันให้แก่ทุกคน

แต่มันคือการมอบสิ่งที่ดีกว่าให้แก่คนที่ปฏิบัติกับเราดีกว่าต่างหากล่ะ

พอรุ่งเช้า ฉันก็ตระหนักได้แล้วว่าชุดความคิดแบบไหนที่มันดูสมเหตุสมผลสำหรับฉันมากกว่ากัน

การงดชงกาแฟให้มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ในตอนกลางคืน ยามที่พวกเรามานั่งรวมตัวกันในห้องนั่งเล่น ฉันเลิกนั่งตรงเบาะกลางโซฟาอีกต่อไป แต่เปลี่ยนมานั่งเบียดใกล้กับเอเดรียนแทน เพื่อจงใจสร้างระยะห่างที่เด่นชัดระหว่างตัวฉันกับคีแรน

ในตอนเช้า ฉันเลิกจัดเตรียมแก้วกาแฟให้คีแรนโดยสิ้นเชิง หากเอเดรียนเดินเข้ามาในห้องครัว ฉันจะเลื่อนแก้วกาแฟไปให้เขาพลางส่งยิ้มหวานพิมพ์ใจให้แก่เขาเพียงคนเดียว

หากมีคำถามหรือข้อสงสัยใด ๆ ฉันจะเลือกพูดถามเอเดรียน หากต้องเดินทางไปไหนมาไหนด้วยกัน ฉันจะคอยเดินปักหลักอยู่ข้างกายเอเดรียนเสมอ

ในมื้ออาหารค่ำ หากมีอาหารเหลืออยู่เพียงชิ้นสุดท้าย—ไม่ว่าจะเป็นขนมปังกระเทียมชิ้นสุดท้าย สเต็กชิ้นที่ดีที่สุด หรือมันบดช้อนสุดท้าย—ฉันจะตักมันไปวางไว้ในจานของเอเดรียนทันที

ในตอนแรก พฤติกรรมเหล่านี้มันทำให้ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายใจไม่น้อย

เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเฝ้าเพียรพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาความสมดุลมาโดยตลอด การละทิ้งกฎเกณฑ์เหล่านั้นจึงให้ความรู้สึกที่น่ากลัว ราวกับกำลังก้าวขาตกจากที่แคบและสูงชัน

ทว่าในเวลาต่อมาไม่นาน ฉันก็ตระหนักได้ว่าผลลัพธ์ที่ตามมามันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เคยหวังระแวงไว้เลยสักนิด

เอเดรียนอาจจะเป็นคนพูดน้อย ทว่าเขาไม่เคยทำตัวแย่ ๆ เพื่อหยามเกียรติฉันเลยสักครั้ง

หากฉันวางแก้วกาแฟไว้ข้างตัวเขาในตอนเช้า เขาจะพูดคำขอบคุณในทันทีและพูดถามไถ่ว่าเมื่อคืนฉันนอนหลับสบายดีไหม หากต้องเดินทางไปไหนด้วยกัน เขาจะคอยชะลอฝีเท้าลงเพื่อให้ก้าวเดินไปพร้อมกับฉันและคอยถามว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมไหม ยามที่ฉันเข้าครัวทำอาหาร เขาจะตั้งใจชิมทุกเมนูและพูดปากชมเชยด้วยความซื่อสัตย์และจริงใจ

และเมื่อฉันเลิกเอาตัวเองเข้าไปวอแวพัวพันกับคีแรน ความเจ็บปวดในใจหลาย ๆ เรื่องก็พลอยมลายหายไปด้วยเช่นกัน

ไม่ต้องไปยืนอ้อยอิ่งตรงมุมชงกาแฟเพื่อเฝ้ารอคอยสัญญาณว่าเขาจะรับรู้ถึงความตั้งใจที่ฉันทำของอร่อยให้ทานอีกต่อไป

ไม่ต้องไปเดินเคียงข้างเขาในที่สาธารณะแล้วต้องมาเจอพฤติกรรมสาวเท้าเดินเร็ว ๆ เพื่อทิ้งฉันไว้ข้างหลังเพียงเพราะเขาเกลียดการถูกผู้คนพบเห็นว่ามากับฉันอีกต่อไป

ไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งเข้าครัวทำอาหารเป็นชั่วโมง ๆ เพียงเพื่อจะมาได้ยินคำบ่นกระปอดกระแปดจากปากเขาว่าอาหารรสจัดเกินไปจนแทบกลืนไม่ลงคออีกต่อไปแล้ว

เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่การใช้ชีวิตอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ให้ความรู้สึกที่ผ่อนคลายและอบอุ่นขึ้นมาก

ฉันแทบจะเอาตัวเข้าไปหลบอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังของเอเดรียน ราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ตื่นตระหนกวิ่งเข้าไปหาไออุ่น

และในช่วงเวลานั้น ฉันก็ปล่อยให้ตัวเองได้เสพสุขกับความสงบนี้อย่างเต็มที่

แต่อย่างนั้น บรรยากาศภายในอพาร์ตเมนต์ก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง

มีความตึงเครียดและกระแสความอึดอัดแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้น

มีมากกว่าหนึ่งครั้งที่ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องเขม็งมาทางแผ่นหลังของฉันราวกับจะแผดเผาให้เป็นเถ้า

ทว่าทุกครั้งที่ฉันหันกลับไปมอง คีแรนก็นั่งนิ่งทำสีหน้าเรียบเฉยจ้องมองจอโทรทัศน์อยู่ตรงนั้นตามปกติ

ในครั้งล่าสุดที่เกิดเรื่อง เขาจับได้คาหนังคาเขาว่าฉันกำลังแอบมองอยู่ จึงหันขวับมาถลึงตาใส่พลางเหยียดยิ้มเยาะ

“อะไร” เขาพูด “แอบมองอยู่ได้ อยากจะกลับมานั่งดูการแข่งขันการจับคู่กีฬาข้าง ๆ ฉันอีกรอบหรือไง”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงทึกทักเอาเองว่าคำพูดนั้นคือคำเชื้อเชิญ และคงจะรีบวิ่งตื๋อข้ามห้องไปนั่งลงข้างกายทันทีที่เขาเอามือตบเบาะข้างตัวเบา ๆ

แต่ในตอนนี้ ฉันทำเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธ

ฉันจะไม่ยอมเอาตัวเองไปทำเรื่องอับอายขายหน้าแบบนั้นอีกแล้วล่ะค่ะ

ในจังหวะนั้นเอง เอเดรียนก็เดินลงบันไดมาพร้อมกับไม้เทนนิสที่สะพายอยู่บนบ่าข้างหนึ่ง ฉันจึงรีบคว้าไม้เทนนิสของตัวเองแล้วเดินตามหลังเขาตรงไปยังประตูบ้านทันที

มันกลายเป็นกิจกรรมยามว่างชิ้นใหม่ของพวกเราสองคนไปแล้ว ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาเริ่มพาฉันเดินทางไปเล่นกีฬาที่สโมสรส่วนตัวแถบชานเมือง และพวกเราจะใช้เวลาอยู่บนคอร์ทเทนนิสด้วยกันนานหลายชั่วโมง

พวกเรายังก้าวเท้าพ้นโถงทางเดินไม่ทันไร ก็มีเสียงของแข็งกระแทกแตกกระจายดังลั่นมาจากเบื้องหลัง

ฉันรีบหันขวับกลับไปมองทันที

ในห้องนั่งเล่น คีแรนเพิ่งจะขว้างรีโมทลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งอย่างแรงจนมันแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ และไถลครูดไปกับพื้น

สายตาของเขาดูดุดันมืดมนและจับจ้องนิ่งไปยังฝ่ามือของเอเดรียนที่กำลังเกาะกุมข้อมือของฉันอยู่

จากนั้นเขาก็เหยียดยิ้มออกมา

มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความหวังดีเลยสักนิด

“ไม่เอาน่ะ พี่ชาย” เขาพูดเสียงเบา “พฤติกรรมแบบนี้มันดูน่าสมเพชสิ้นดีเลยว่ะ”

สายตาของเขาตวัดมามองฉันวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าเอเดรียนตามเดิม

“นี่แกคิดจะรับบทเป็นพระเอกขี่ม้าขาวคอยปกป้องเธอไปตลอดเลยหรือไง” เขาถาม “ทำท่าทีเหมือนแกนึกรักนึกเอ็นดูยัยคนซื่อบื้อน่าสมเพชคนนั้นจริง ๆ อย่างนั้นแหละ”