Short
หล่นสัญญา

หล่นสัญญา

By:  มูลี่Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในคืนวันที่ผมสารภาพรักกับแฟนสาว เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอบอกว่าเธอเห็นอนาคต และอยากจะทำสัญญากับผม ผมถามเธอว่าทำไม? เธอทำเพียงแค่พูดว่า “ฉันจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าในอนาคตตัวเองเสียใจมาก เสียใจเหลือเกิน อาโน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องให้โอกาสฉันสามครั้งได้ไหม” ด้วยความที่ผมรักชูเฉียวเอ๋อร์มาก ผมจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ในเวลาต่อมา ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในตอนที่เธอกำลังสวีทหวานชื่นกับผู้ช่วยชายของเธอ ผมถึงได้รู้ว่านี่คือเหตุผลทำไม เพราะในวินาทีที่ผมเซ็นชื่อลงบนใบหย่า ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง นั่นคือเสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปี เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดว่า “อาโน คุณเคยสัญญาไว้กับฉันแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าจะให้โอกาสฉันสามครั้ง”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

September 3, 2013

I pause and stare at the mess in my bedroom. Man, is it so hard to unpack. My suitcases are on the bed, clothes bursting out of them. My books, which I unearthed from their boxes a while ago, are scattered on the floor along with my school things. I start piling them on top of each other, counting them as I do. A hundred and three books in different sizes, all pertaining to English literature. I wonder if I would be able to use them here at Hector Park High School, where I would be a Freshman this year. Most of its students are Korean or half-Korean like me so I highly doubt they take English Lit that seriously.

But that was the least of my worries.

What really twists my stomach is the thought of seeing them again. The boys. My childhood friends.

I just don't know how they'll react. It's been a long time. Though I miss them, I even wish for them to secretly hope they won't recognize me, if only for my sanity. 

I stare at my reflection in the mirror. I look so different than I did back then. I've grown a foot taller and my skin is paler now. The red hair that I kept short as a kid is now darker and falls past my shoulders down to my waist. I also feel completely and irrevocably different inside, and more than my appearance, I think it would be the main reason why I would be a stranger to them now.  

Sighing, I stop glaring at myself and finish stacking my books carefully on the floor, for now, as I'm still waiting on the shelves I ordered online to be delivered. My diaries go into the locked ornate box beside me. I'm currently on my fifth journal, which is also close to being used up, thanks to my incessant writing. Finally, I turn to my clothes, folding them and putting them inside the built-in cabinet facing my bed. Satisfied with my progress in tidying up, my eyes catch the time on my wristwatch. It's almost seven pm. Time to stop worrying and get dinner. 

I make my way to the restaurant nearest my dorm and quickly order as I get to the table. As usual, I pore over my journal and start penning my latest entry, determined to recount every bit of my boring life, hoping the act itself can make it more interesting. I think of my therapist, who is a firm advocate of word vomiting on pages of paper. She will be so proud of me. 

I have written a full three pages of text before the waitress goes back to me. "Here's your order, Ma'am." 

I smile politely at her, nodding my head. 

She returns the smile, puts down the steak I ordered on the table, and goes back to work.  I slowly start eating, forcing the food down my throat despite it making me want to puke. I guess I still don't have my appetite. 

"Quit it, Brad." an annoyed voice says not far beside me.

I tense, the familiarity of it sending a chill down my spine. I turn and stare, realizing how much I missed that voice. 

Sebastian.

The sight of him almost makes me want to stand up, call out his name, and hug him. But I hold back, citing the changes in him instead. He's taller now, and although I can only see one side of his face, I can tell how defined his features have become, his cheeks no longer as chubby as I remember them. I always knew he was going to be handsome, just like I did our other friends. Their families...our families were known to have good genes, all children of actors and businessmen whose looks became the foundation of their success. The boys clearly inherited them. The people around me told me I got my mother's beauty, too, but I don't really see it. As far as I'm concerned, I'm the odd one out. 

Taking my eyes off Sebastian, who hadn't noticed my ogling (thank God), I study the person in front of him. 

Brandon, or Brad, as we call him.

I want to run to him, too, and tuck him under my arm. But of course, he is now much taller than me, and I don't think that would be appropriate now that we're grown. Brad was the clown of the group, the one who always told the most annoying yet adorable jokes, and judging by the way he grins at Seb's scolding, I can immediately tell that hadn't changed. I also notice his heavily lined eyes, which made me cringe. What in the hell made him think that was a good idea? Has he gone completely mad since I left? 

"Then quit thinking about  her." Brad is saying. They still haven't noticed me. 

"I am not." Seb sounds defensive. I almost smile, remembering the first time we all started having love lives. It became the bulk of our conversations really quickly, and I'm guessing not much has changed since then. 

"Sure you are, and it is not cool, Seb. This is the stage where you look for another girl. Jesus, it's been three weeks already." Brad replies, "Have a bit of fun." 

"A normal person with a heart doesn't move on that quickly, Brandon. Sometimes, it even takes a year. We were together for three years. How do you expect me to react?"  Seb says, scrunching his forehead. 

Brad thinks about this for a minute. "Well, yeah, man. But you need to thrive, bro, or you'll drown. I'm just concerned about you, you know. If you keep thinking about her, you'll miss out on a lot of things. Just look at that girl on the table beside us."

I choke on my drink rather ungracefully at what Brad said. Damn it. So they noticed me. Quickly, I hide behind my hair, grateful for its volume. I feel their eyes on me and my cheeks heat. I try to keep my grip on my fork and continue to eat, thanking the gods that they hadn't recognized me. I don't think I'm ready for that yet, and the boys would have a heart attack once they take a good look at me. I absolutely can't let them see right now, the way I am. 

Especially not him. David. Thank God Dave isn't here with them. I don't know if I could keep the tiniest bit of calm if he's here with them right now.

It seems like a million years, but I finally feel their eyes leave me. I let out the breath that I've been holding as I hear Brad yelp, presumably from Seb whacking him in the head for making a stranger uncomfortable. After that, they do not mention me anymore in their conversation, and I honestly do not know if I should feel relieved or disappointed. Nevertheless, I keep my eyes down. 

Moments later, I hear Brad excuse himself from the table, and with my heart in my throat, I dare to surreptitiously glance in their direction again. 

What the hell? 

Seb's eyes.  When did he start looking at me again? Why haven't I noticed it?

His head is inclined and his eyebrows are met in the middle as if he's trying to piece together a puzzle in front of him. My panic goes up a notch as we stare at each other, unmoving. Before he recognizes me, I gather my senses and hastily put down my spoon and fork, clattering them on the plate ungracefully. Leaving some cash on the table, I scramble out of the restaurant as if it has just been set on fire. And the entire time, I sense Seb's eyes on me.

Examining me. Testing me. As if I were a witness on a stand, lying through my teeth. 

Typical Seb. 

I walk all the way back to my dorm, calming the pounding in my heart as I remember those eyes. I was about to open my door when I notice my empty hands.

I stop, almost falling into the pavement.

Shit.

My diary.

I left my diary there.  

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
“ท่านประธานเฉิน ผมคิดว่าคนใจกว้างอย่างคุณ คงจะปล่อยให้ผมกับชูเฉียวเอ๋อร์รักกันดี ๆ ใช่ไหมครับ”ข้อความนี้ถูกส่งมาจาก ฉินเฟิง ผู้ช่วยชายของชูเฉียวเอ๋อร์บนหน้าจอโทรศัพท์นอกจากประโยคนี้แล้ว ที่เหลือก็เป็นวิดีโอและรูปถ่ายทั้งหมดภาพการโอบกอดกันอย่างเร่าร้อนภายใต้หอไอเฟลภาพความหวานชื่นหน้าภาพเขียนฝาผนังในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ที่หนักกว่านั้นคือภาพเปลือยกายบนหาดทรายที่มัลดีฟส์ กระทั่งภาพการมีความสุขกันอย่างเต็มที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ก็ยังมีจนถึงวินาทีนี้ ผมถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ชูเฉียวเอ๋อร์คนนี้ไม่ใช่ชูเฉียวเอ๋อร์ที่ผมเคยรักอีกต่อไปแล้วเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มีอะไร เพื่อความฝันด้านการแสดงของเธอ ผมทำงานงกๆ ตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่น เงินที่หามาได้ทั้งหมดถูกนำไปใช้กับการแสดงของเธอ ใช้ไปกับการพาเธอวิ่งรอกตามกองถ่าย ตลอดเจ็ดปีมานี้ ผมเหนื่อยจนหลับคาขบวนรถไฟใต้ดินตอนกลับบ้าน และดื่มเหล้าจนกระเพาะเลือดออกในงานสังสรรค์กว่าจะค่อยๆ สร้างบริษัทขึ้นมาได้ขนาดนี้ และชูเฉียวเอ๋อร์ก็โด่งดังไปทั่วสารทิศ กลายเป็นนางเอกระดับตัวแม่ที่มีแต่คนคอยติดตามสิ่งที่พวกเราเคยเฝ้าฝันไว้ด้วย
Read more
บทที่ 2
สภาพการจราจรโดยรอบตึกหนาแน่นมาก รถติดหนักอย่างที่สุดจนกระทั่งผมมาถึงห้องทำงานชั้นบนสุดที่เป็นของชูเฉียวเอ๋อร์ ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ก็ดังขึ้น“เฉินนั่ว ฉันเตือนคุณแล้วนะ ให้ปรากฏตัวต่อหน้าฉันภายในสามสิบนาที แต่นี่...”“อืม”ผมขัดจังหวะเธอด้วยท่าทีเฉยเมย ก่อนจะหันไปนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่สนใจขณะนี้ฉินเฟิง ผู้ช่วยคนสนิทของชูเฉียวเอ๋อร์ก็อยู่ในห้องทำงานด้วย เขาก้มหน้าขอบตาแดงก่ำ มือขวาคอยกุมข้อมือซ้ายของตัวเองไว้ท่าทีที่เย็นชาของผมดูเหมือนจะกระตุ้นอารมณ์ของชูเฉียวเอ๋อร์ เธอตบโต๊ะเสียงดังสนั่น“เฉินนั่ว นี่คุณเป็นคนแบบไหนกันแน่! จนป่านนี้คุณก็ยังไม่ยอมรับผิดอีกเหรอ?”แต่ผมยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ฉินเฟิงก็พูดขึ้นมาเสียก่อน“พี่ชูเฉียวเอ๋อร์ ไม่เป็นไรครับ แค่นาฬิกาเรือนเดียว ผมไม่โทษพี่เฉินนั่วหรอกครับ”สิ้นเสียงของฉินเฟิง ชูเฉียวเอ๋อร์กลับยิ่งโกรธจัด แต่เธอกลับพยายามกดความโกรธเอาไว้ แล้วพูดกับฉินเฟิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไม่โทษเขาอะไรกัน เขาใจแคบถึงขนาดแย่งของขวัญวันเกิดที่ฉันให้นายไป นายวางใจเถอะ ฉันไม่เข้าข้างเขาหรอก”พูดจบเธอหันหัวมา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นดุด
Read more
บทที่ 3
ผมพูดจบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปทันทีแต่ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีกลับพุ่งเข้ามากอดแขนผมไว้โดยไม่ทันตั้งตัว“อาโน อาโน อย่าเลยนะ เราเอาเจ้านาฬิกาเรือนนั้นกลับมาเถอะนะ ได้ไหม มันเป็นเรือนที่ฉันให้คุณนะ”เธอมีขอบตาที่แดงก่ำ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความระวัง เหมือนกลัวผมจะโกรธผมมองใบหน้าสวยใสที่ไร้เครื่องสำอางนั้น ใจผมก็อ่อนลงทันที“ได้สิ แต่นี่ถือเป็นโอกาสครั้งที่สองแล้วนะ คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะใช้มัน?”ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีพยักหน้าอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวผมลูบศีรษะของเธอเบาๆ แล้วเดินย้อนกลับไปที่หน้าลิฟต์เมื่อผลักประตูห้องทำงานเข้าไปอีกครั้ง ใครจะไปคิดว่าจะได้เห็นภาพที่ทำให้ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีถึงกับระเบิดอารมณ์ออกมาผมเห็นฉินเฟิงกำลังโอบกอดชูเฉียวเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน พร้อมกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างอยู่ข้างหูเธออย่างสนิทสนมพอเห็นผมผลักประตูเข้ามา ทั้งสองก็รีบผลักออกจากกันทันที“เฉินนั่ว คุณหัดไม่มีมารยาทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่! ไม่รู้เหรอว่าเข้าห้องทำงานคนอื่นต้องเคาะประตูก่อน?”ผมชายตามองเธออย่างเฉยเมย แล้วเดินตรงไปตรงห
Read more
บทที่ 4
ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปีหลั่งน้ำตาออกมาอีกหยดหนึ่ง“ดังนั้นในคืนวันพรุ่งนี้ เธอจะต้องเสียใจ”แต่พวกเราไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยยี่สิบเจ็ดปีจะปรากฏตัวที่ชายหาดจริงๆแต่เธอไม่ได้มาเพื่อตามนัดของเรา“เฉินนั่ว คุณแอบสะกดรอยตามฉันจนถึงที่นี่เลยเหรอ ดี ดีมาก!”ชายหาดที่เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะใช้เป็นที่ขอแต่งงาน ตอนนี้ถูกประดับประดาไปด้วยกุหลาบเต็มไปหมด ด้านหลังกุหลาบยังมีดอกไม้ไฟหลากหลายรูปแบบเตรียมไว้และท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้คือชูเฉียวเอ๋อร์วัยยี่สิบเจ็ดปี ต่อให้เห็นผมอยู่ตรงหน้า เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย“โอกาสสามครั้งใช้หมดแล้วนะ ชูเฉียวเอ๋อร์”ผมพึมพำเบาๆ ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีข้างกายผมเขย่าแขนผมอย่างหมดหวัง“อาโน อาโน อย่าทำแบบนี้เลยนะ บางทีเธออาจจะเตรียมไว้ให้คุณก็ได้ เราเข้าไปดูกันก่อนดีไหม”เสียงของเธอในวัยสิบเก้าปีแทบจะเหมือนการอ้อนวอนในขณะที่เสียงของเธอในวัยยี่สิบเจ็ดปีกลับเย็นชา“เฉินนั่ว คุณมานี่!”ผมหันไปมองชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหา“เฉินนั่ว! คุณยังจะเอาอะไรอีก คุณเอานาฬิกาของฉินเฟิงไป ฉันว่าฉันไ
Read more
บทที่ 5
ผมเหลือบมองคนทั้งสองอย่างเฉยเมย แล้วหันหลังเตรียมจะจากไปชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปข้องเกี่ยวกับคนทั้งสองอีกต่อไปแต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ก็ดังขึ้น“อาโน อย่า อย่าไปเลยนะ”อาจเพราะคำเรียกพิเศษนี้ยังมีความหมายในใจผมอยู่บ้าง ผมจึงอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อพอเห็นผมหยุดเดิน ชูเฉียวเอ๋อร์ก็เผยสีหน้าดีใจ“อาโน ฉันขอโทษ ฉันลืมไปแล้ว ฉันจะรีบให้คนไปเตรียมใหม่เดี๋ยวนี้ ดีไหม?”“อาโน ฉันผิดไปแล้ว ให้อภัยฉันเถอะนะ”แต่คำพูดเหล่านี้ของชูเฉียวเอ๋อร์กลับทำให้ผมรู้สึกตลกมากกว่า เพราะขนาดตอนที่เธอกำลังขอโทษ เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากฉินเฟิงเลยหรืออาจจะเป็นเพราะเธอสังเกตเห็นสายตาของผม เธอถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวแล้วรีบปล่อยมือฉินเฟิงทันทีชูเฉียวเอ๋อร์ตั้งท่าจะวิ่งตามมา แต่ไม่รู้ว่าฉินเฟิงดึงตัวเธอไว้แล้วพูดอะไรเข้า เธอถึงได้หยุดฝีเท้าลงผมไม่สนแล้วว่าชูเฉียวเอ๋อร์จะพูดอะไรหรือทำอะไร เพราะวินาทีที่ชูเฉียวเอ๋อร์วัยสิบเก้าปีเลือนหายไป ผมกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปพอกลับมาถึงบ้าน ผมก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบน
Read more
บทที่ 6
ชูเฉียวเอ๋อร์ที่หัวหมุนติ้วด้วยฤทธิ์สุราตัดสินใจทุบประตูห้อง“เฉินนั่ว เปิดประตูสิ ฉันกลับมาแล้ว”“เฉินนั่ว ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในบ้าน”“เฉินนั่ว ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด เปิดประตูก่อนเถอะนะ”“เฉินนั่ว คุณจะเอาอะไรอีก ฉันขอโทษเธอแล้วนะ”ชูเฉียวเอ๋อร์ยิ่งทุบประตูก็ยิ่งโมโห ความมึนเมาเริ่มจางหายไปไม่น้อยสงสัยคงจะทุบจนเหนื่อย เธอจึงนึกขึ้นได้แล้วเปิดโทรศัพท์ดู ไม่นานเธอก็หาประวัติแชทที่ผมเคยส่งรหัสผ่านให้เธอเจอแต่เมื่อเธอกดรหัสผ่านที่ถูกต้องเข้าไป ร่างกายเธอก็สร่างเมาขึ้นมาทันทีเพราะรหัสผ่านก็ยังคงผิดอยู่ดีเธอถึงได้รู้ตัวว่าผมเปลี่ยนรหัสผ่านไปแล้วชูเฉียวเอ๋อร์ที่เริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติรีบโทรหาผมทันที“ขออภัยค่ะ เลขหมายที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”ไม่ว่าจะตะโกนหรือโทรศัพท์ก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายชูเฉียวเอ๋อร์ถึงขั้นทุบกระจกคฤหาสน์แล้วปีนเข้าไป“เฉินนั่ว คุณอย่าให้มากเกินไปนะ”เธอพุ่งตัวขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสองด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่กลับไม่พบร่องรอยของผม ในไม่ช้าสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับใบหย่าที่ผมเซ็นทิ้งไว้วินาทีที่เห็นใบหย่า ชูเฉียวเอ๋อร์ยืนแทบไม่อยู่ เซถอ
Read more
บทที่ 7
“ฉินเฟิง ที่นี่คือที่ไหนกัน?”ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะกลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์คนบ้าที่อยู่ตรงหน้า“ฮ่าๆๆ เฉินนั่ว แกมันคนฉลาด นี่แกดูไม่ออกจริงๆ เหรอ?”แน่นอนว่าผมดูออก แต่ตอนนี้การพยายามทำให้ฉินเฟิงสงบลงคือหนทางที่ถูกต้องที่สุดผมยังไม่ทันคิดว่าจะพูดอะไรออกไป คนที่อยู่ข้างกายเขาก็พูดภาษาจีนที่ฟังดูตะกุกตะกักขึ้นมา“หัวหน้า เร็ว ๆ หน่อย ฆ่าเลยเถอะ ลานสกี เดี๋ยวมีคนเจอ เกิดเรื่อง ไม่ดี”แต่คำพูดนี้เหมือนจะทำให้ฉินเฟิงโกรธจัด“หุบปาก! ฉันให้เงินพวกแกไปตั้งเท่าไหร่ แล้วลานสกีนี้ก็กว้างขนาดนี้ หายไปสักคนจะเป็นไรไป?”ฉินเฟิงตวาด ก่อนจะตบลงบนหน้าผมอย่างแรงตามแรงนั้น เขาคว้าเส้นผมของผมไว้แน่น“เฉินนั่ว ไอ้สารเลว แกรู้อะไรไหมว่ากว่าฉันจะพิชิตใจยัยผู้หญิงแพศยาชูเฉียวเอ๋อร์นั่นได้ ฉันต้องทุ่มเทแค่ไหน?”“ฉันต้องก้มหัวแทบเท้า ล้างเท้าให้เธอ นวดให้ ทำตัวเป็นหมารับใช้ แม้แต่ชุดชั้นในของเธอ ฉันก็ยังต้องซักมือให้เอง”“หลายปีมานี้ ฉันทำตัวเหมือนเป็นทาสไม่ผิด”“สุดท้ายแค่เพราะแกคุกเข่าขอแต่งงาน ฉันก็โดนทิ้งแบบนี้!”“แต่ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่แกตาย ตายด้วยอุบัติเหตุในลานสก
Read more
บทที่ 8
แต่ผมยังคงกัดฟันอดทนอย่างสุดชีวิต ยิ่งถ่วงเวลาได้นานขึ้นเท่าไหร่ โอกาสที่ผมจะได้รับการช่วยเหลือก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นมีดเล่มนั้นแทงทะลุต้นแขนซ้ายของผมทีละแผล ผมไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ลำคอเริ่มส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดฉินเฟิงพยายามบีบคั้นให้ผมอ้อนวอนขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผมจะก้มหัวอ้อนวอนเขาไปทำไมกัน?แผลค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต้นแขนซ้ายของผมไร้ความรู้สึกสติสัมปชัญญะของผมเริ่มเลือนรางพอคิดถึงความเจ็บปวดอีกมากมายที่รอผมอยู่ ใจผมก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาใครจะไปคิดว่าจู่ๆ ฉินเฟิงกลับโยนมีดในมือทิ้งไป“น่าเบื่อจริงๆ ช่างเถอะ ฆ่าทิ้งเลยดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ประโยคนั้นทำให้หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มฉินเฟิงเลิกทรมานผมแล้ว คนตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก“พวกแก ลงมือซะ”ฉินเฟิงตบมือเบาๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือเหล่าชายฉกรรจ์เดินเข้ามาใกล้ และล้วงเอาบางอย่างออกมาจากในเสื้อผมหลับตาลงช้าๆ เตรียมพร้อมที่จะยอมรับความตายแต่ในวินาทีที่ผมหลับตาลงนั่นเองจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหน้าต่างแตกกระจายจากนั้นแรงสั่นสะเทือนมหาศาลและแสงสีขาวก็พุ
Read more
บทที่ 9
ผมหัวเราะจนเสียงแหบพร่า“ชูเฉียวเอ๋อร์ คุณรู้ไหม? ตอนที่ผมได้ยินประโยคนั้น ผมบอกกับตัวเองประโยคหนึ่ง คุณรู้ไหมว่าประโยคนั้นคืออะไร?”ชูเฉียวเอ๋อร์มองมาที่ผมอย่างเหม่อลอย ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง“อะ อะไรเหรอ?”ผมมองใบหน้าที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนของเธอแต่ในตอนนี้ ใบหน้านั้นกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต“ผมบอกว่า ผมไม่เคยเสียใจที่ได้เจอคุณ และผมยินดีที่จะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยชูเฉียวเอ๋อร์ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเป็นประกาย เหมือนจะดีใจมากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูด ผมก็พูดต่ออีกว่า“แต่โอกาสครั้งนี้ คุณใช้มันหมดไปแล้ว”“ขนาดตอนขอโทษ คุณก็ยังไม่เคยปล่อยมือจากฉินเฟิงเลย”“ตอนที่ผมกลับบ้านไปจนถึงตอนที่ออกจากบ้านไป มีเวลาตั้งสองชั่วโมง แล้วตัวคุณอยู่ที่ไหนกัน?”พูดจบผมก็กดกริ่งเรียกพยาบาลที่ข้างเตียงทันทีหลังจากพยาบาลเข้ามา ผมก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“รบกวนช่วยเชิญผู้หญิงคนนี้ออกจากห้องผู้ป่วยของผมด้วยครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไปแล้ว และคลิปวิดีโอนี้ รบกวนส่งให้ตำรวจแทนผมด้วย”“อานั่ว อย่าทำแบบนี้เล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status