LOGINShare
บทที่ 8
Latest chapter
ฉันเลิกแบ่งความรักให้เท่ากัน บทที่ 9
ปัจฉิมบท — เอเดรียนผมเกลียดระบบจับคู่พันธะสัญญาชะมัดผมเกลียดความคิดที่ว่าระบบอัลกอริทึมจะสามารถมาตัดสินเรื่องส่วนตัวอย่างเรื่องความผูกพันของหัวใจ แล้วทึกทักเรียกสิ่งนั้นว่าโชคชะตา คีแรนเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน ดังนั้นเมื่อสำนักงานทะเบียนแจ้งผลจับคู่พวกเรากับมนุษย์สาวคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อน พวกเราจึงตัดสินใจยื่นเรื่องอุทธรณ์ร่วมกันและคาดหวังว่ามันจะได้ผลทว่ามันกลับล้มเหลวไม่เป็นท่าสิ่งเดียวที่พอจะทำให้สถานการณ์นี้น่าอึดอัดน้อยลงคือเงื่อนไขปีทดลองใช้ชีวิตร่วมกัน แค่หนึ่งปีเท่านั้น และหลังจากนั้นพวกเราก็จะสามารถแยกย้ายกันไปเติบโตได้อย่างอิสระและสะอาดหมดจดแต่แล้วจู่ ๆ ไลลา เบนเน็ต ก็เดินเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ของพวกเราพร้อมกับถือแก้วกาแฟเข้ามาด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับเธอเป็นเจ้าของบ้าน และหลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีสิ่งใดดำเนินไปอย่างเรียบง่ายอีกเลยในตอนแรกเธอมีท่าทีเอียงอายและระมัดระวังตัวมาก ทว่าในบางครั้งบางคราวเธอกลับระเบิดความกล้าหาญในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด เช่นการเดินดุ่ม ๆ เข้ามาช่วยเช็ดคราบเลือดออกจากข้อนิ้วมือที่แตก หรือการช่วยกดผ้าพันแผลลงบนปากแผลฉกร
ฉันเลิกแบ่งความรักให้เท่ากัน บทที่ 8
วันพุธมาเยือนพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาเป็นละอองบางเบากว่ารถของเราจะแล่นมาจอดที่หน้าสำนักงานทะเบียนพันธะสัญญา บันไดหินก็เปียกชุ่มจนกลายเป็นสีเข้มด้วยหยาดน้ำฝนแล้ว เอเดรียนก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เขาเดินอ้อมมาฝั่งที่ฉันนั่งและเปิดประตูให้ก่อนที่ฉันจะทันเอื้อมมือไปจับซะด้วยซ้ำ วินาทีที่ฉันก้าวขาลงจากรถ เขาคอยประคองฉันให้เดินเข้ามาใต้ร่มกันสาดอย่างใกล้ชิด พลางใช้หลังมือปัดละอองความชื้นออกจากแขนเสื้อให้เบา ๆจากหางตา ฉันเหลือบเห็นคีแรนก้าวเท้าตรงมาทางพวกเราสองสามก้าว โดยในมือของเขาถือร่มคันหนึ่งไว้จากนั้นเขาก็ชะงักหยุดนิ่งไปคืนนั้นที่ฉันบอกเขาว่าต้องการจะยุติความสัมพันธ์ ในตอนแรกเขาปฏิเสธที่จะเชื่อคำพูดของฉัน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำแทบจะในทันที และเอาแต่พร่ำเรียกชื่อฉันซ้ำ ๆ เขาเอื้อมมือมาต้องการจะคว้าตัวฉันไว้ ทว่าฉันกลับสะดุ้งหลบโดยสัญชาตญาณ และแววตาของเขาหลังจากเห็นท่าทีแบบนั้นของฉัน มันก็ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำนานเกินกว่าที่ฉันต้องการ เอเดรียนเดินเข้ามาในห้องหลังจากนั้นไม่กี่อึดใจแล้วลากตัวเขาเข้าไปในห้องข้าง ๆ ฉันไม่เคยรับรู้เลยว่าพวกเขาพูดคุยอะไรกันในนั้นแต่อย่
ฉันเลิกแบ่งความรักให้เท่ากัน บทที่ 7
หลังจากทำความสะอาดบาดแผลให้เอเดรียนเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เดินไปล้างมือระหว่างทางเดินกลับ ฉันเดินผ่านห้องของคีแรนและสังเกตเห็นว่าประตูห้องยังคงแง้มเปิดอยู่เล็กน้อยเขานั่งอยู่ตรงจุดเดิมที่ถูกพยุงมาทิ้งไว้หลังจากการปะทะ แผ่นหลังพิงผนังข้างหนึ่ง ชันเข่าขึ้นมา และก้มหน้าลง ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเท่านั้นเขายังไม่ได้จัดการทำความสะอาดเนื้อตัวเลยมีคราบเลือดติดอยู่บนคอเสื้อ รอยฟกช้ำลากยาวตามพวงแก้ม และแผลแตกตรงข้อนิ้วมือที่ดูแย่ลงกว่าเดิม ปกติแล้วคีแรนเป็นคนที่ใส่ใจเรื่องรูปลักษณ์ของตัวเองมากเกินกว่าจะปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสภาพอุจาดตาแบบนี้ได้นานแต่ตอนนี้เขากลับเอานั่งนิ่งจ้องมองพื้น ราวกับความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่ได้ระคายผิวเลยสักนิดฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานเกินความจำเป็นจากนั้นจึงเดินกลับไปหยิบยาฆ่าเชื้อและผ้าพันแผลที่เหลือมาวางทิ้งไว้ให้ที่หน้าประตูห้องของเขาบางทีฉันอาจจะเป็นคนใจอ่อนมากจนเกินไปจริง ๆฉันไม่อยากยอมรับเลย ทว่าภาพที่เห็นเขานั่งจมอยู่กับความมืดมิดเพียงลำพังกลับทำให้รู้สึกหน่วง ๆ ในอกอย่างบอกไม่ถูกฉันถอยฉากหลบไปต
ฉันเลิกแบ่งความรักให้เท่ากัน บทที่ 6
ในมื้อค่ำคืนนั้น ฉันสังเกตเห็นความผิดปกติของเอเดรียนได้แทบจะในทันทีเขาดูเหนื่อยล้า แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฉันคือห่อกระดาษขนาดเล็กที่เขาวางไว้ข้างจานและไม่แตะต้องมันเลยนับตั้งแต่ร่วมนั่งโต๊ะข้างในนั้นคือแก้วเซรามิกที่ฉันตั้งใจทำผลงานชิ้นนี้ให้แก่เขา ซึ่งตอนนี้มันแตกออกเป็นเศษเสี้ยวทว่าถูกเก็บรวบรวมไว้อย่างเรียบร้อยรอยแตกนั้นไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ ดูเหมือนมีใครบางคนตั้งใจขว้างมันลงพื้นอย่างแรงจากอีกฝั่งของโต๊ะ คีแรนหัวเราะในลำคอเบา ๆ“อืม” เขาพูดพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “คิดว่าฉันคงไม่ใช่คนเดียวที่มองว่ามันดูตลกสิ้นดี”ฉันแทบไม่ได้ยินเสียงของเขาเลยสิ่งเดียวที่ฉันคิดในตอนนั้นคือเอเดรียนโดนเศษบาดหรือเปล่าฉันเอื้อมมือไปอีกฝั่งของโต๊ะทันที ทว่าเอเดรียนกลับคว้าข้อมือของฉันไว้เบา ๆ ก่อนที่ฉันจะได้สำรวจมือของเขา“ฉันไม่เป็นไร” เขาพูด “ตอนเกิดเรื่องฉันไม่ได้อยู่ด้วย”ฉันมองหน้าเขา“พวกเราถูกเรียกตัวด่วนกะทันหัน” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันทิ้งมันไว้ในห้องทำงานก่อนจะออกไป พอออกปฏิบัติงานเสร็จกลับมา ก็พบมันอยู่ในสภาพนี้แล้ว”คีแรนเดาะลิ้นส่
ฉันเลิกแบ่งความรักให้เท่ากัน บทที่ 5
สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องอยู่ที่แก้วเซรามิกใบนั้นอีกต่อไปแล้วแต่มันกำลังจับจ้องนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเอเดรียนต่างหากมองความจริงที่ว่าเอเดรียนยอมถือขยะชิ้นนั้นมาร่วมนั่งโต๊ะอาหาร และมองความจริงที่ว่าพี่ชายของเขากำลังยกมันขึ้นดื่มใช้งานจริง ๆ“แล้วไอ้รอยเปื้อนนั่นมันคือกวนประสาทรูปอะไรไม่ทราบ” เขาพูดถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางพยักพะเผยเผยคางไปทางรูปรอยเปื้อนสีเหลืองทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้อายม้วนจนอยากแทรกแผ่นดินหนี เอเดรียนก็ชิงพูดปากตอบคำถามแทนฉันในทันที“รูปพระจันทร์เสี้ยว”คีแรนพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ “นั่นน่ะเหรอพระจันทร์”“มันก็ใช่สิ ถ้าหากแกไม่ได้สมองทึบจนเกินไปน่ะนะ”บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในทันควันเสียงหัวเราะขบขันหายไป รวมถึงกระแสความผ่อนคลายเมื่อครู่ก็เช่นกันคีแรนทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ทว่าท่าทางการขยับกายของเขามันกลับดูแข็งทื่อและฝืนธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด“อ้อ เออ” เขาพูด “งานฝีมือทำด้วยตัวเองซะด้วยสิ แบบนี้ค่อยฟังดูมีคุณค่าขึ้นมาหน่อย”เขาตั้งใจจะใช้น้ำเสียงประชดประชันประชดประชันเพื่อเยาะเย้ยทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับฟ้งดูไม่เป็นแบบนั้นเลยสักนิดเอ
ฉันเลิกแบ่งความรักให้เท่ากัน บทที่ 4
ฉันค่อย ๆ ย่องพาตัวเองกลับเข้าห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็นอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานห้องนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดที่แท้คีแรนก็วางแผนการทั้งหมดนี้เอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะเขาไม่ได้นึกรักนึกชอบในตัวฉันเลยสักนิด ทั้งนิสัยใจคอ ตัวตนของฉันในชีวิตของเขา หรือแม้กระทั่งความคิดที่ต้องมาผูกมัดใช้ชีวิตร่วมกับฉันไปตลอดกาล ผู้ชายประเภทเขาให้ความสำคัญกับเรื่องศักดิ์ศรี หน้าตาในสังคม และการเป็นผู้ชนะอยู่เหนือคนอื่นมากจนเกินไป การถูกระบบจับคู่ให้มาลงเอยกับผู้หญิงแบบฉันจึงกลายเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่เขาไม่สามารถบิดเบือนให้กลายเป็นชัยชนะอันน่าภาคภูมิใจได้ทว่าหากเขาเป็นฝ่ายชิงพูดปากบอกเลิกก่อน ชาวบ้านชาวช่องก็คงจะเอาไปนินทากันสนุกปาก การที่อมนุษย์สายพันธุ์สัตว์ป่าเป็นฝ่ายสะบัดตูดทิ้งขว้างมนุษย์ธรรมดา ๆ มันไม่มีวันดูดีในสายตาสังคมอยู่แล้ว และเขาจะกลายเป็นคนเดียวที่ถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้ใจดำที่เขี่ยฉันทิ้งอย่างไม่ใยดีดังนั้นเขาจึงไม่มีวันยอมเป็นคนพูดคำคำนั้นก่อนเด็ดขาดในตอนแรก แผนการของเขาคงจะเรียบง่ายไม่มีอะไรซับซ้อน: ปล่อยให้เอเดรียนคอยทำหน้าที่รับมือทำความดีเพื่อควบคุมให้อารมณ์
