บทที่ 379

เจียงซู่รู้สึกแขนขาอ่อนแรงจนสั่นสะท้าน เบื้องหน้ามืดดับลงฉับพลัน ในหูมีเสียงอื้ออึงดังสนั่น ทว่าเธอยังคงได้ยินคำคาดคั้นจากโจวซือเหย่ เพียงแต่เธอไม่มีเรี่ยวแรงพอ และไม่อยากจะตอบคำถามใด ๆ ของเขาเลย

เมื่อมองร่างของเจียงซู่ที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด แววตาของโจวซือเหย่ก็ฉายแววซับซ้อน

เขาไม่ได้เดินจากไป แต่กลับเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ จากนั้นก็รวบตัวเจียงซู่ที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชิ้นอุ้มลงไปในนั้น ตัวเขาเองก็ก้าวตามลงไปด้วย

เรี่ยวแรงที่เคยฝืนระเบิดออกมาครั้งสุดท้ายถูกใช้ไปจนหมดสิ้น ตอนนี้เจียงซู่ไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน เธอได้แต่ปล่อยให้ร่างกายจมลงในน้ำอุ่น ยอมให้โจวซือเหย่จัดการกับร่างของเธอตามใจชอบ

ครั้นเมื่อโจวซือเหย่ชำระล้างตัวให้เธอเสร็จ เขาก็พบว่าเจียงซู่ลมหายใจสม่ำเสมอและหลับใหลไปเสียแล้ว

การประท้วงด้วยการอดอาหารเข้าสู่วันที่สาม และโจวซือเหย่ก็เป็นฝ่ายยุติมันลงเพียงลำพัง

โจวซือเหย่ผลักประตูห้องนอนสาวเท้าก้าวเข้ามา “ไปกินข้าว”

เจียงซู่ทำเป็นหูทวนลม เธอไม่แม้แต่จะชายตาแลเขาด้วยซ้ำ สายตายังคงจับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง

โจวซือเหย่อุ้มร่างเธอลงมาแล้ววางเธอลงบนเก้าอี้ทานข้าว แววตาขอ