บทที่ 393

หัวใจของอวี้เจินกระตุกวูบ เธอพยายามรักษาสีหน้าให้ดูสุขุมที่สุดขณะเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นกับคุณผู้หญิงโจวหรือเปล่าคะ?”

โจวซือเหย่ชูมีดปอกผลไม้เล่มในมือเล่มนั้นขึ้นมา “ก่อนที่คุณจะมา เธอแค่เดินละเมอ แต่ตอนนี้เธอเริ่มละเมอทำร้ายตัวเองแล้ว ทำไมอาการถึงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้?”

อวี้เจินเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะอธิบายอย่างตรงไปตรงมา “คุณผู้ชายโจวคะ โรคซึมเศร้าไม่ใช่สิ่งที่จะรักษาให้หายได้ในเวลาอันสั้น เพราะฉะนั้น การจะหวังให้เห็นผลทันตานั้นเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ อีกอย่าง สภาพแวดล้อมที่คุณมอบให้เธอในตอนนี้มันไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับการเยียวยาเลย หากอยากให้การรักษามีประสิทธิภาพ ทั้งสภาพแวดล้อมและตัวยา คุณผู้หญิงโจวจำเป็นต้องได้รับทั้งสองอย่างค่ะ”

“อย่างแรกคุณให้เธอไม่ได้ ส่วนอย่างหลังคุณผู้หญิงโจวก็ไม่ให้ความร่วมมือ ถ้าคุณอยากให้คุณผู้หญิงโจวกลับมาแข็งแรงจริง ๆ คุณจำเป็นต้องให้ความร่วมมือด้วยค่ะ”

โจวซือเหย่ถามกลับ “คุณอยากให้ผมร่วมมือยังไง?”

อวี้เจินตอบ “อันดับแรก ให้คุณผู้หญิงโจวย้ายออกไปอยู่ที่อื่นค่ะ”

สิ้นคำพูดนั้น ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลายวินาทีต่อมา โจวซือเหย่จึงเอ่ยข