บทที่ 72

เมื่อตื่นขึ้นมา เจียงซู่รู้สึกคอแห้งผากและปวดหัวมาก

“ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว”

สิ่งที่เธอเห็นเป็นอันดับแรกคือใบหน้าของเว่ยชิงหางที่เต็มไปด้วยความกังวล

เจียงซู่กระพริบตาและตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ “คุณเป็นคนช่วยฉันไว้เหรอ?”

เว่ยชิงหาง “คุณทำให้ผมตกใจแทบแย่ ถ้าผมมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว คุณก็คงจะเสียชีวิตที่นั่นแล้ว”

พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วของเจียงซู่ก็เหมือนถูกสูบเลือดออกไปจนหมดสิ้น

ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอยังโอบกอดไว้ก็พังทลายลงในที่สุด ภาพเงาที่เธอจินตนาการไว้ก่อนจะหมดสติ สุดท้ายก็ไม่ใช่โจวซือเหย่

เจียงซู่พูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “รุ่นพี่ ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้”

เว่ยชิงหางถามว่า “คุณรู้สึกยังไงบ้าง?”

เจียงซู่ขมวดคิ้ว “ปวดหัวค่ะ”

เว่ยชิงหาง “หัวคุณแตก หมอต้องเย็บหลายเข็มเลย”

เมื่อนึกถึงขวดที่แตกและสถานการณ์ที่วุ่นวายตอนนั้น เจียงซู่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นฝีมือของคนหรือเป็นอุบัติเหตุ

แต่เรื่องไฟไหม้เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเด็กซนบ้านไหน เล่นไฟพิเรนทร์จนเผลอทำไฟไหม้ กลัวจนไม่กล้าบอกผู้ใหญ่ หนีออกไปแล้วแถมยัง

ปิดประตูห้องไว้ ทำให้ไฟไหม้ห้องจนทะลุ

เมื่อฟื้นตัวแล้ว เ