สืบคดีร้ายพ่ายรัก

“พราวมีรถตามพี่มา เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ กรี๊ดดดด”

“เฮือก.....” หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่ทำให้เธอต้องตื่นกลางดึกทุกคืนมาเป็นเวลา 3 เดือนแล้วเป็นฝันร้ายที่เธออยากให้มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น เพราะความจริงที่เธอต้องเจอมันเจ็บปวดเกินจะรับไหว

พราวฟ้า หญิงสาววัย 24 ปี ที่มีใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตานั่งเหม่อมองกรอบรูปของพี่สาวที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอด้วยใบหน้าเศร้าหมอง พี่สาวที่เป็นทั้งพ่อและแม่เป็นทุกอย่างในชีวิตของเธอ ดวงตากลมโตสีดำขลับที่เคยสดใสบัดนี้มีแต่หยดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอสูญเสียพี่สาวไปเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว ซึ่งตำรวจปิดคดีพี่สาวของเธอไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่พี่สาวของเธอเสียชีวิตได้แค่ 1 เดือน โดยระบุสาเหตุการเสียชีวิตคืออุบัติเหตุ ซึ่งเธอไม่เชื่อว่าจะเป็นอุบัติเหตุแต่ก็ไม่มีหลักฐานที่เพียงพอจะมัดตัวคนผิดได้

“พี่แพรต้องไม่ตายฟรี พราวสัญญา” เธอเอ่ยบอกกับรูปภาพของพี่สาวซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เป็นตัวแทนของคนที่รักที่สุดที่เธอมีอยู่

ครอบครัวของเธอมีกันแค่สองคนพี่น้อง พ่อของเธอเสียชีวิตด้วยโรคร้ายตั้งแต่เธออายุได้ 14 ปี พี่แพร หรือแพรไหม อายุ 16 ปี ส่วนแม่ของพวกเธอนั้นทิ้งพวกเธอไปมีครอบครัวใหม่ตั้งแต่พราวฟ้าอายุแค่เพียง 5 ขวบ แพรไหมสู้ดิ้นรนปากกัดตีนถีบส่งเสียให้น้องสาวได้เรียนสูง ๆ ด้วยความยากลำบาก พอถึงวันที่พราวฟ้าเรียนจบ และเริ่มทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ในกรุงเทพฯ หญิงสาวคาดหวังเป็นอย่างมากที่จะให้พี่สาวของเธอทำงานให้น้อยลง นับจากนี้เป็นต้นไปเธอจะขอเป็นคนเลี้ยงดูพี่สาวของเธอบ้าง

พราวฟ้านึกถึงหลายครั้งที่พี่สาวของเธอมักจะพูดหว่านล้อมให้เธอกลับมาหางานทำที่เชียงราย

“พราว เรียนจบแล้วกลับมาทำงานที่บ้านเราเถอะนะ พี่คิดถึงพราว”

“พราวก็คิดถึงพี่แพรค่ะ แต่พราวขอทำงานเก็บเงินที่กรุงเทพฯ สัก 2-3 ปีก่อนนะคะ จะได้มีเงินไปลงทุนทำร้านใหม่” แต่ด้วยความดื้อรั้นของเธออยากทำงานสัก 2-3 ปีเพื่อเก็บเงินสักก้อนก่อนจะย้ายกลับมาอยู่กับพี่สาวสุดที่รักของเธอ

“พี่ตามใจพราวนะ แต่ถ้ามีเวลาก็กลับมาหาพี่บ้างนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่แพร งั้นทุกวันหยุดยาวพราวจะกลับไปนอนกอดพี่นะคะ” เพราะตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยพราวฟ้าก็ไม่ค่อยได้กลับไปเยี่ยมแพรไหมเท่าไร จะกลับก็ช่วงปิดเทอมใหญ่เท่านั้นเพราะเธอไม่อยากให้พี่แพรต้องเปลืองเงินจ่ายค่าเดินทางให้เธอ แล้วยิ่งช่วงปีสุดท้ายก่อนจบเธอเรียนหนักมากจึงไม่มีเวลากลับไปหาพี่แพร แต่เธอกับพี่สาวก็คุยโทรศัพท์กันเกือบทุกวันอยู่แล้ว

            พราวฟ้าเรียนจบการตลาดในมหาวิทยาลัยชื่อดัง ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 2 ทำให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่เธอไปฝึกงานทาบทามให้เธอทำงานด้วยโดยให้เงินเดือนสูงลิบ นี่จึงเป็นโอกาสที่ดีที่เธอจะได้เก็บเงินและทำตามความฝัน

เธอมีความฝันอยากเปิดร้านอาหารเพราะเธอชื่นชอบการทำอาหารเป็นอย่างมากคู่กับการขยายคาเฟ่ของพี่สาวให้ใหญ่ยิ่งขึ้นเพื่อจัดโซนให้นักท่องเที่ยวได้มีมุมถ่ายรูปกันมากขึ้น จะได้ช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวเข้าคาเฟ่ของพี่สาวของเธอด้วย  แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทดแทนบุญคุณพี่สาวผู้เป็นครอบครัวคนสุดท้ายของเธอก็มาด่วนจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

ย้อนกลับไป 3 เดือนที่แล้ว

พราวฟ้าไปสัมมนาดูงานของบริษัทที่ต่างประเทศ ระหว่างที่เธอกำลังเดินทางกลับที่พักก็มีสายของพี่แพรโทรเข้ามา เธอรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากเพราะเวลาที่ไทยก็ดึกมากแล้วทำไมพี่แพรถึงยังไม่นอนอีก คิดว่าคงมีมีเรื่องด่วนแน่ ๆ หญิงสาวจึงรีบกดรับสายทันที

“ฮัลโหลพี่แพร ยังไม่นอนเหรอคะ”

“ฮึก...พราวแฟนพี่เขาทำธุรกิจผิดกฎหมาย ฮึก...พี่เพิ่งขอเลิกกับเขา ฮึก...” เสียงพี่สาวของเธอเอ่ยบอกสลับกับเสียงสะอึกสะอื้น

“พี่แพรไปมีแฟนตอนไหน ทำไมพราวไม่รู้เลย แล้วธุรกิจผิดกฎหมายอะไรกัน” หญิงสาวแทบตั้งตัวไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งรับรู้ เธอไม่รู้ว่าจะตกใจเรื่องไหนก่อนดี

“พี่เพิ่งตัดสินใจคบกับเขา เขาเป็นเจ้าของไร่ชาที่เชียงราย พี่แอบไปได้ยินเขาคุยเรื่องการขนไม้เถื่อนออกนอกประเทศ พี่หนีออกมาแล้วโทรไปบอกเลิกเขาแต่เขาไม่ยอม พี่กลัวเขาฆ่าพี่อะพราวฮึก...” เธอสัมผัสถึงน้ำเสียงของพี่สาวเธอทั้งเสียใจและหวาดกลัวไปในเวลาเดียวกัน เธอก็เป็นห่วงแพรไหมใจจะขาดแล้วเช่นกัน

“นี่พี่อยู่ที่ไหนไปแจ้งตำรวจหรือยัง”

“แจ้งไม่ได้หรอกพราวเขาเป็นผู้มีอิทธิพลของจังหวัดนี้ แต่พี่มีคนที่จะปกป้องพี่ได้ พี่จะขอความช่วยเหลือจากเขา”

“แล้วพี่อยู่ไหน อยู่ที่ที่ปลอดภัยหรือยัง เดี๋ยวพราวจะรีบกลับไปหาพี่นะ” เธอกระวนกระวายใจมากที่สุดในชีวิต เธอกลัวว่าจะต้องสูญเสียพี่สาวอันเป็นที่รักของเธอไป

“พี่กำลังกลับไปที่คาเฟ่อะ ร้านมีปัญหาพี่ต้องรีบกลับไปดู”

“พี่ต้องระวังตัวนะคะ เราคุยกันไปเรื่อย ๆ จนพี่ถึงคาเฟ่เลยนะคะ” เธอไม่รู้ว่าจะช่วยพี่สาวยังไงดีอยากจะบินกลับไปหาคืนนี้เลยก็ทำไม่ได้ มันต้องใช้เวลาในการจัดเตรียมเอกสาร

“พราวมีรถตามพี่มา เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ กรี๊ดดดด” และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้คุยกับพี่สาวของเธอ