บทที่ 6

ข้างหูคล้ายมีผู้ใดเรียกขานชื่อเล่นของข้าอยู่ไม่ขาด น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความอดกลั้น

ข้าไม่ได้ยินคำเรียกขานนี้มาเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว

ท่ามกลางความเลือนราง ข้ามองเห็นฉลองพระองค์ชุดมังกรสีดำ ข้าคว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้ บนมือเต็มไปด้วยเลือด ร่ำไห้พลางเอ่ยเรียก “เสด็จพ่อ…”

ข้าคล้ายกับได้ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ

เสด็จพ่อประทับอยู่ในห้องทรงพระอักษร ทรงพระสรวลพลางอุ้มข้าขึ้นนั่งบนตัก เสด็จพี่รัชทายาทที่อยู่ด้านข้างก็จงใจท่องตำราผิด หยอกล้อข้าจนหัวเราะตัวงอ

เสด็จแม่ยกขนมกุ้ยฮวาเดินเข้ามา เอ่ยตำหนิพวกเขาทั้งสองคนอย่างไม่จริงจังว่าช่างไม่สำรวมเอาเสียเลย

ยามนั้นเมืองฉางอันยังคงคึกคัก นอกกำแพงวังมีพ่อค้าขายน้ำตาลปั้น ปุยหลิวริมคูเมืองปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้ายามฤดูใบไม้ผลิมาเยือน

ข้าเองก็เคยมีครอบครัวที่แสนดีถึงเพียงนั้น

ทว่าต่อมา ทุกสิ่งล้วนถูกเหยียบย่ำแหลกสลายอยู่ใต้เกือกม้าเหล็กของอูจิ่ง

เสียงนั้นหยุดลงแล้ว

เมื่อข้าฟื้นคืนสติและรับรู้ความรู้สึกได้อีกครั้ง ภายในปากก็คือรสชาติขมฝาดที่คุ้นเคย

ข้าลืมตาขึ้น เห็นใบหน้าของอูจิ่งอยู่ใกล้ชิดยิ่งนัก เขากำลังใช้ปากป้อนยาให้ข้าด้วยตนเอง

เมื่อตั้งสติได้ ข้าก็เบือนหน้าหนีด้วยท่าทีต่อต้าน

อูจิ่งชะงักอึ้ง นิ้วมือที่ประคองชามยากำแน่นขึ้นหลายส่วน

“ฉินซู ในเมื่อเจ้าฟื้นแล้ว ก็จงดื่มยาเองเสีย!”

บนริมฝีปากของเขายังเปื้อนน้ำยาอยู่เล็กน้อย หว่างคิ้วสะกดกลั้นความหงุดหงิดเอาไว้

“เราเป็นคนป้อนเจ้าด้วยตัวเอง เจ้ายังกล้ารังเกียจอีกงั้นหรือ?”

ข้ามองเขา พลันรู้สึกน่าขันสิ้นดี

เมื่อก่อนข้าก็เคยเฝ้ารอให้เขาเข้าใกล้ข้าเช่นนี้ เคยเฝ้ารอว่ายามข้าเจ็บป่วย เขาจะลูบหน้าผากข้า แล้วเอ่ยถามสักคำว่าเจ็บหรือไม่

ยามนี้ในที่สุดเขาก็ยอมป้อนยาให้ข้าด้วยตนเองแล้ว

ทว่าก็เพียงเพราะเกรงว่าข้าจะตายเร็วเกินไป จนไม่อาจทนรับการทรมานจากเขาได้อีกก็เท่านั้น

ข้ายันตัวลุกขึ้น ดื่มยาจนหมดเกลี้ยงตามคำสั่งของเขา

ทว่าชั่วพริบตาต่อมา ข้าก็อาเจียนมันออกมาจนหมดเกลี้ยงพร้อมกับเลือดสีดำ ภายในนั้นยังมีตัวอ่อนแมลงตัวเล็กๆ รูปร่างแปลกประหลาดกำลังขยับตัวอยู่อีกสองสามตัว

สีหน้าของอูจิ่งแปรเปลี่ยนไปอย่างมาก เขามองข้า ในแววตามีความสับสน มีความตื่นตระหนก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวแล้วเค้นถามว่า “ฉินซู เจ้ากำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก?”

ภายนอกฟ้ามืดแล้ว ข้ารู้ว่าชะตาชีวิตของตนเองได้เดินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

ข้าเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ข้ากำลังจะตายแล้ว”

“ข้าไม่อนุญาต!”

อูจิ่งยังคิดจะนำซากศพของลูกมาข่มขู่ข้า ทว่าจู่ๆ เขากลับพูดไม่ออก

เขาเห็นข้ามีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ย้อมฟูกที่นอนจนเป็นสีแดงไปทั้งผืน

นอกหน้าต่าง กลีบดอกท้อปลิวเข้ามาตามสายลม

เขายังเห็นรอยแดงใต้คอเสื้อและปลายแขนเสื้อของข้า

รอยแดงพวกนั้นขึ้นแน่นขนัด ไล่ลามตามแนวลำคอลงมาจนถึงบริเวณหน้าอก

อูจิ่งยื่นมือหมายจะสัมผัสข้า ทว่าปลายนิ้วกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง “อันอัน?”

ข้าฟังไม่ชัดเสียแล้ว

สายตาที่สั่นเทาของเขาเลื่อนกลับมามองใบหน้าของข้า ก่อนจะพบว่าดวงตาคู่นั้นได้ปิดสนิทลงไปตลอดกาลแล้ว

แม้แต่คำลาก่อนสักประโยค ก็ไม่ได้เอ่ยกับเขา