บทที่ 5

อูจิ่งหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วสะบัดข้าทิ้งอย่างแรง

“ความตายมันง่ายดายเกินไปสำหรับเจ้า ฉินซู เราอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่ เพื่อทนทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต!”

เขานำยาที่ต้มเสร็จแล้วมาอีกครั้ง กลิ่นทั้งขมทั้งเหม็นคาว

หลายปีมานี้ ข้าจดจำไม่ได้แล้วว่าดื่มมันลงไปกี่ชาม

เขากลัวว่าข้าจะเสียเลือดมากจนตายไปจริงๆ และก็ไม่อยากให้ข้าอยู่อย่างสุขสบาย

ข้าประคองชามยาไว้ แล้วดื่มรวดเดียวจนหมดต่อหน้าเขาอย่างรู้หน้าที่

แววตาของอูจิ่งลึกล้ำยากจะคาดเดา

เมื่อก่อนข้าเกลียดความขมที่สุด ยามที่เขายกยาชามนี้มาให้เป็นครั้งแรก ข้าปัดมันคว่ำไม่ยอมดื่ม ดื้อดึงยิ่งนัก

จนกระทั่งทุกครั้งหลังจากนั้น ล้วนเป็นอูจิ่งที่บีบปากข้าแล้วบังคับกรอกมันลงไป

“ฉินซู ขอเพียงเจ้าเชื่อฟังเช่นนี้ตลอดไป ข้าอาจจะพิจารณา...”

อูจิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เบือนหน้าไปทางอื่น

“ฝืนใจตั้งป้ายหลุมศพให้เด็กคนนั้นสักป้ายหนึ่ง”

ขนตาของข้าสั่นไหวเล็กน้อย นั่นก็เป็นบุตรของเขาเหมือนกันแท้ๆ

ทว่าแม้แต่การตั้งป้ายหลุมศพ ก็ยังกลายเป็นเรื่องฝืนใจเสียแล้ว

“วันนี้เจ้าจงคุกเข่าสำนึกผิดอยู่กลางลานเรือนเถิด ถือเป็นการลงโทษที่เจ้าทำให้หว่านเอ๋อร์ตกใจกลัวจนกระทบกระเทือนถึงครรภ์ก็แล้วกัน”

แดดยามบ่ายร้อนจัดแผดเผา แผ่นหินเขียวถูกแดดส่องจนร้อนระอุ

ข้าคุกเข่าอยู่กลางลานเรือน บาดแผลเก่าใต้หัวเข่าถูกเสียดสีจนเปิดออกอย่างรวดเร็ว เลือดค่อยๆ ซึมออกมาเกาะติดชายกระโปรง

ยามนางกำนัลเดินผ่านก็จงใจกวาดฝุ่นดินใส่ตัวข้า

มีคนหัวเราะเสียงเบา “ดูสภาพของนางตอนนี้สิ ไหนเลยจะยังมองเห็นเงาของหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอันในปีนั้นได้อีก”

“งามแล้วจะมีประโยชน์อันใด ยามนี้ฝ่าบาทปรายตามองนางเพียงปราดยังรังเกียจว่าสกปรกเสียด้วยซ้ำ”

ยามอู่สามเค่อ จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงหมาป่าหอนแว่วมา

ในงานเลี้ยงวันเกิดของเสิ่นหว่านเอ๋อร์เมื่อวันก่อน มีขุนพลเผ่าสัตว์ป่าผู้หนึ่งมอบลูกหมาป่าซีโจวให้นางตัวหนึ่ง

หมาป่าชื่นชอบกลิ่นคาวเลือดเป็นที่สุด

หัวใจของข้าหล่นวูบ ทว่าเพิ่งจะเงยหน้ามองไป

เงาร่างอันปราดเปรียวสายนั้นก็พุ่งตรงเข้ามาหาข้าแล้ว

ลูกหมาป่าตัวนั้นรูปร่างยังไม่โตเต็มวัย ทว่าฟันกลับแหลมคม ราวกับมีดเล่มเล็กๆ หลายเล่ม

ข้ายกมือขึ้นบังใบหน้าตามสัญชาตญาณ มันจึงกัดท่อนแขนของข้าอย่างแรง ฉีกเนื้อหนังออกไปชิ้นหนึ่ง

เลือดสาดกระเซ็น หยดร่วงหล่นบนกลีบดอกท้อ

นางกำนัลที่อยู่ด้านข้างกรีดร้องถอยร่น ทว่ากลับไม่มีใครก้าวเข้ามาดึงมันออกไปสักคน

จนกระทั่งเสิ่นหว่านเอ๋อร์แสร้งทำเป็นเพิ่งตามมาห้ามปราม ข้าก็ถูกกัดจนเนื้อหลุดแหว่งไปหลายชิ้นแล้ว

เสิ่นหว่านเอ๋อร์เรียกสัตว์เลี้ยงกลับไป แสร้งทำเป็นรู้สึกผิด “ฝ่าบาทเพิ่งจะสอนวิธีควบคุมสัตว์ให้แก่ข้า ยังฝึกฝนไม่ชำนาญ ถึงได้ทำร้ายน้องหญิงเข้า ข้านี่สมควรตายเสียจริง”

“พระนาง ท่านทรงสูงศักดิ์เป็นถึงฮองเฮา ไยต้องเอ่ยขอโทษบ่าวต่ำต้อยผู้หนึ่งด้วยเพคะ? ต่อให้นางถูกเดรัจฉานกัดกินจนไม่เหลือซาก ฝ่าบาทก็ไม่ทรงตำหนิท่านหรอกเพคะ”

นางกำนัลคนสนิทโกรธแค้นไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก

เสียงของพวกนางราวกับดังแว่วมาจากสถานที่อันแสนไกล

เบื้องหน้าของข้ามีแต่สีเลือด มองอะไรไม่เห็น ทั้งยังฟังไม่ชัดเจน

ข้านึกถึงเสด็จพ่อที่ในกาลก่อนก็สิ้นพระชนม์ในคมเขี้ยวหมาป่าเช่นเดียวกัน หมาป่าประจิมตัวเต็มวัยนั้นมีรูปร่างใหญ่โต มากพอจะกัดศีรษะคนให้ขาดสะบั้นได้

ร่างกายของข้ากำลังสั่นสะท้าน ทว่ากลับสัมผัสไม่ได้ถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

“ฉินซู? อันอัน อันอัน...”