Mag-log inปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
ที่แท้หยางอี้หงแอบลอบออกจากวันด้วยความช่วยเหลือของลี่กงกง เนื่องจากจูอ๋องเสียชีวิตนางเองต้องการมาเคารพศพ จึงอาศัยช่องว่างระหว่างที่กรมพิธีการนำของเซ่นไหว้มาที่จวนอ๋องให้หยางอี้หงปลอมกายออกมาพร้อมกับนางกำนัลเมื่อมาถึงที่นี่พบว่าจูชางหลางไม่อยู่ในโถงพิธี นางจึงคิดแอบมาพบบิดามารดา จนกระทั่งเห็นเหตุการ
หยางอี้หงยิ้มแล้วเอ่ยว่า“ชางหลางชาตินี้ไม่อาจครองคู่ ข้าไม่อาจลืมความทุกข์ได้ หากมีวาสนาได้พบชาติหน้าของให้อี้หงกับชางหลางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไร้ซึ่งความแค้น ปราศจากความทรมานเช่นนี้อีก หากเป็นเช่นนั้นข้าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับท่านอย่างสงบสุข หลังจากนี้ไปอี้หงหวังเพียงให้ชางหลางทำหน้าที่ฮ่องเ
ตกดึกคืนนั้นบังเอิญเกิดเรื่องร้ายแรง เมื่อจู่ ๆ ฮองเฮาเกิดเจ็บครรภ์ขึ้นมากะทันหัน หมอหลวงแทบจะทั้งสำนักถูกเรียกตัวไปถวายการรักษา ทว่าก็ไม่สามารถยับยั้งเรื่องเลวร้ายเอาไว้ได้ เมื่อฮองเฮาได้แท้งเด็กออกมาเรื่องเล่าลือไปถึงตำหนักของฮ่องเต้ หยางอี้หงเองก็ตกใจยิ่งนัก นางเพิ่งมีเรื่องกับฮองเฮาเมื่อตอนบ่าย
ในยามนั้นนั่นเองที่หยางอี้หงเงื้อฝ่ามือขึ้นมาแล้วฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของฉางหมิงฟู่ที่ลอยหน้าลอยตากล่าวหานางโดยไม่ยั้งมือถึงหยางอี้หงจะมีครรภ์แก่ใกล้คลอดทว่ากลับเคลื่อนไหวร่างกายคล่องแคล่วนักฉางหมิงฟู่กรีดร้องเสียงดังทั้งยกมือขึ้นมากุมแก้มตนเอง“นังสารเลว พวกเจ้า ๆ จับตัวมันไว้ จับตัวมัน”จี่จินเข้าข







