ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่!

บทที่ 2: ข้ออ้างที่ไร้ผล 2... 1... “เจ้าไม่รักข้าแล้วหรือ!” นางหลับตาปี๋ ตะโกนถามออกไปสุดเสียง ท่ามกลางความเงียบสงัดของคุกใต้ดิน คำถามนั้นดังก้องกังวานและพุ่งทะลุทะลวงเข้าไปในหัวใจของคนฟังอย่างจัง ขวับ! กึก! คมดาบที่อาบย้อมด้วยจิตสังหารชะงักค้าง ห่างจากลำคอระหงไปเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด! ข้าวหอมค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้สั่นเทาไปด้วยความโกรธเกลียดของเขา “รักอย่างนั้นหรือ...” ไป๋หู่หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ช่างขมขื่นและร้าวราน นัยน์ตาของเขาแดงก่ำขณะจ้องมองสตรีตรงหน้า “เจ้ากล้ามาถามหาความรัก ทั้งที่เจ้าเป็นคนทำลายมันลงกับมือตัวเองอย่างนั้นรึ!” เขาตวาดลั่น คมดาบในมือสั่นไหว “เจ้าหลอกข้าไปที่ค่ายกลมาร... ผลักข้าเข้าไปในกองทัพปีศาจเพื่อให้พวกมันรุมฉีกทึ้งข้า! ข้าต้องตัดแขนตัวเองทิ้งเพื่อเอาชีวิตรอดออกมาจากนรกที่เจ้าสร้างขึ้น! ตลอดสามเดือนที่ข้าต้องทนทรมานกับพิษมาร... เจ้ายังกล้าเอ่ยคำว่ารักออกมาจากปากของเจ้าอีกหรือ!” ข้าวหอมน้ำตาร่วงเผาะ นางรู้สึกเจ็บปวดแทนและสงสารบุรุษตรงหน้าจับใจ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาอย่างน่าเวทนา “ไป๋หู่... ข้าอธิบายได้ ข้าไม่ได้ต

บทที่ 4: ปานดอกบัวกับพยัคฆ์สิ้นฤทธิ์ภายในคุกน้ำใต้ดินอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบผิวน้ำดังเปาะแปะ สลับกับเสียงลมหายใจที่พยายามประคองสติของหญิงสาวผู้ถูกจองจำ ข้าวหอมหลับตาพริ้ม เอนศีรษะพิงกำแพงหินเย็นเยียบ นางโคจรพลังจากสกิลติดตัว [เพลิงวิญญาณโอสถ] ให้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเพื่อรักษาระดับพลังชีวิต (HP)เวลานี้ สัญลักษณ์รูปดอกบัวเพลิงสีทองอร่ามเรืองรองอยู่กลางหน้าผากมน แสงสีทองสุกสว่างนั้นช่วยขับไล่ความมืดมิดและไอน้ำอันหนาวเหน็บให้เจือจางลง ในขณะที่สติของนางกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังสะท้อนก้องลงมาจากบันไดหินไป๋หู่ก้าวลงมาด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจของเขาหอบพร่า บาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ขวากำเริบหนักจนเลือดสีคล้ำซึมทะลุผ้าพันแผลออกมาเป็นวงกว้าง เขาไม่อาจข่มตาหลับลงได้ ความโกรธแค้นและความปวดร้าวสุมแน่นอยู่ในอกจนต้องลงมาดูให้เห็นกับตา... ว่าสตรีแพศยาที่ทำลายชีวิตเขา กำลังทนทุกข์ทรมานหนาวตายอยู่ในน้ำครำอย่างที่ควรจะเป็นหรือไม่!ทว่า ทันทีที่สายตาของแม่ทัพหนุ่มปะทะเข้ากับร่างบางกลางคุกน้ำ ร่างกายสูงใหญ่ก็พลันชะงักงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน!ท่ามกลางไอน้ำ

บทที่ 6: คัตซีนลับที่กลายเป็นจริงแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องลูกกรงเหล็กแคบๆ ลงมากระทบพื้นหินในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบคิ้วเข้มของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ไป๋หู่กะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเบาสบายอย่างประหลาด ความเจ็บปวดทรมานราวกับถูกไฟนรกแผดเผาที่หัวไหล่ขวามลายหายไปจนสิ้น เมื่อก้มลงมองก็พบว่าบาดแผลฉกรรจ์สมานตัวปิดสนิทจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นสีจาง ไม่มีร่องรอยของเลือดสีดำคล้ำหรือพิษมารหลงเหลืออยู่อีกเลยทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงยิ่งกว่าการรอดพ้นจากความตาย คือความอบอุ่นที่ซุกซบอยู่แนบแผงอกไป๋หู่หลุบสายตาลงมองร่างบางในชุดอาภรณ์ผ้าไหมเปียกชื้น หญิงสาวกำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนซ้ายของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายคาง ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวจากการใช้พลังวิญญาณเกินขีดจำกัดบัดนี้ดูผ่อนคลายลง สัญลักษณ์ดอกบัวเพลิงโอสถที่กลางหน้าผากไม่ได้เปล่งแสงสีทองอีกแล้ว ทว่ามันยังคงประทับอยู่เป็นลวดลายดอกบัวสีชาดงดงามราวกับจิตรกรตวัดพู่กันวาดไว้ บ่งบอกว่าปราณวิญญาณของนางฟื้นคืนมาอย่างสมบูรณ์นัยน์ตาสีอำพันที่เคยแ

บทที่ 8: ลูกอ้อนของพยัคฆ์ร้ายเสียงน้ำในอ่างไม้กระเพื่อมไหวสาดกระเซ็น ลมหายใจร้อนระอุของคนสองคนสอดประสานกันจนแทบแยกไม่ออก รสจูบดุดันที่เริ่มต้นด้วยความหึงหวง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องและเว้าวอน ปลายลิ้นร้อนของไป๋หู่กวาดต้อนชิมความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับคนรอนแรมในทะเลทรายที่เพิ่งพบบ่อน้ำทิพย์บริสุทธิ์“อื้อ...”ข้าวหอมครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ สองมือเล็กที่เคยวางสะเปะสะปะเปลี่ยนมาดันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากร้อนผ่าวจึงเลื่อนไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นของนางแทน“ป... ไป๋หู่ หยุดก่อน...” ข้าวหอมหอบหายใจฮัก พวงแก้มใสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู “ทหารยามยังเฝ้าอยู่ข้างนอก... อีกอย่าง ข้ายังอาบน้ำให้ท่านไม่เสร็จเลยนะ”นางพยายามเรียกสติ แม้ในเกมจะเคยเห็นคัตซีนวาบหวามมาบ้าง แต่พอต้องมาสัมผัสเนื้อแนบเนื้อในโลกความจริง ที่มีทั้งอุณหภูมิร้อนผ่าวและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงเช่นนี้ เกมเมอร์สาวก็อดที่จะขวยเขินจนทำตัวไม่ถูกไม่ได้เมื่อถูกขัดใจ แม่ทัพพยัคฆ์ขาวก็ชะงักการกระทำ เขายอมผละใบหน้าออกมา แต่นัยน์ตาสีอำพ

บทที่ 10: เสียงคัดค้านจากผู้ภักดีบรรยากาศภายในห้องโถงบัญชาการของค่ายพยัคฆ์ขาวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหนักอึ้งราวกับมีเมฆดำทะมึนลอยปกคลุมไป๋หู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักในตำแหน่งประธาน แม้บัดนี้เขาจะเหลือแขนซ้ายเพียงข้างเดียว สวมเพียงชุดคลุมลำลองสีเข้ม ทว่ากลิ่นอายความน่าเกรงขามและอำนาจของแม่ทัพพยัคฆ์ก็ยังคงแผ่ซ่าน กดทับผู้ใต้บังคับบัญชาจนแทบหายใจไม่ออกเบื้องหน้าของเขาคือ มู่เฉิง และ ต้าไห่ สองรองแม่ทัพคู่ใจที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานับร้อยสมรภูมิ บัดนี้ยอดขุนพลทั้งสองกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน หลังจากที่ได้ยินแผนการล่าสุดจากปากผู้เป็นนาย“ท่านแม่ทัพ! ยอดเขาเหมันต์นิรันดร์เป็นเขตแดนลี้ลับที่อันตรายยิ่งนัก เต็มไปด้วยสัตว์อสูรและพายุหิมะกลืนวิญญาณ เหตุใดท่านจึงต้องเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นอีกขอรับ!” มู่เฉิง รองแม่ทัพฝ่ายซ้ายเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ข้าไม่ได้จะเอาชีวิตไปทิ้ง แต่ข้าจะไปเอา เมล็ดบัวหิมะเก้าสวรรค์ มาสร้างแขนขวาของข้าขึ้นมาใหม่ต่างหาก” ไป๋หู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาสีอำพันทอประกายเด็ดเดี่ยว “เฟิ่งหลินบอกข้