ANMELDENทะลุมิติเข้ามาในเกมฮาเร็มทั้งที แทนที่จะได้เสวยสุขกับสี่สามีสุดหล่อ... แต่ระบบดันโดนแฮกจนค่าความสัมพันธ์ติดลบ! จาก สามีคลั่งรัก เลยกลายเป็น เจ้ากรรมนายเวร ที่จ้องจะเอาชีวิตข้าแทนเสียอย่างนั้น! ข้าวหอม เกมเมอร์สาวสายเปย์ ต้องมารับบท เฟิ่งหลิน สตรีโอสถสวรรค์ผู้มีสกิลรักษาขั้นเทพ ภารกิจกอบกู้ฮาเร็มและทวงคืนสี่ดวงใจแห่งแดนสวรรค์จึงเริ่มต้นขึ้น! พยัคฆ์ขาวจอมดุร้าย จิ้งจอกเก้าหางสุดเจ้าเล่ห์ มังกรดำแสนเย็นชา และหมาป่าทมิฬผู้คลุ้มคลั่ง... นางต้องงัดทุกกลเม็ดมารยาหญิงบวกกับไอเทมสุดกาวจาก [ระบบกอบกู้ฮาเร็ม] เพื่อเยียวยาบาดแผลให้พวกเขา ทว่า... ยิ่งรักษาก็ยิ่งเปลืองเนื้อเปลืองตัว แถมระบบยังขยันแจก ยาห้ามครรภ์สวรรค์ มาให้อีก! เตรียมพบกับภารกิจง้อสามีที่ทั้งฟิน ทั้งฮา และเร่าร้อนจนต้องจิกหมอน!
Mehr anzeigen“ข้าวหอม” หญิงสาวชาวไทยวัยยี่สิบห้าปี ผู้ใช้ชีวิตวัยทำงานหมดไปกับความเหน็ดเหนื่อย สิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตวิญญาณอันแห้งแล้งของเธอได้ คือเครื่องเล่นเกม VR ตรงหน้า
หลังจากขับเคี่ยวกับทีมสนับสนุนของเกม “ศึกรักแดนสวรรค์” อยู่นานถึงสามเดือนเต็ม ในที่สุดเธอก็ทวงบัญชีเกมสุดที่รักกลับคืนมาได้สำเร็จ! ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา บัญชีของเธอถูกแฮกเกอร์ปริศนาขโมยไปสวมรอย ข้าวหอมกินไม่ได้นอนไม่หลับ กระวนกระวายแทบคลั่ง เพราะในไอดีนั้นมี “สามีเผ่าสัตว์” ระดับ SSR ครบทั้งสี่คน ชายหนุ่มที่เธอทุ่มเทเปย์เงิน เติมทรูไม่อั้น และอดหลับอดนอนฟาร์มไอเทมเพื่อปั้นค่าความประทับใจจนแตะ 100% เต็ม
“ฮันนี่จ๋า... ภรรยาคนนี้กลับมาหาแล้วนะ!”
ข้าวหอมสวมแว่นตา VR เอนตัวลงบนเบาะด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทันทีที่ระบบเชื่อมต่อ ภาพหน้าจออินเทอร์เฟซที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นพร้อมชื่อตัวละคร [เฟิ่งหลิน] แต่สิ่งที่ทำให้รอยยิ้มหวานชะงักค้าง คือแถบหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งรัวกระหน่ำจนแสบตา
[แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์กับ 'ไป๋หู่' ดิ่งลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]
[แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์กับ 'จิ่วเหวย' ดิ่งลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]
[แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์กับ 'เฮยหลง' ดิ่งลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]
[แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์กับ 'อิ่งหลาง' ดิ่งลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]
“เดี๋ยว... นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!?”
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ข้าวหอมลนลานเปิดดูประวัติการกระทำของบัญชีย้อนหลังสามเดือน ทันทีที่สายตากวาดผ่านตัวอักษร ลมหายใจของเธอก็พลันสะดุดกึก
ไอ้แฮกเกอร์สารเลวมันทำลายทุกอย่างในนามของเธอ!
มันหลอกให้ ‘ไป๋หู่’ แม่ทัพพยัคฆ์ขาวไปติดกับดักข้าศึกจนสูญเสียแขนขวา มันขโมยตบะปราณวิญญาณครึ่งหนึ่งของ ‘จิ่วเหวย’ ไปขายเลหลัง มันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของ ‘เฮยหลง’ ต่อหน้าธารกำนัล และบงการให้ ‘อิ่งหลาง’ ไปลอบสังหารครอบครัวบุญธรรมของตัวเอง!
เกมจีบหนุ่มมีระบบพังตับขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!? ชัดเจนว่าไอ้คนขโมยไอดีจงใจใช้บั๊ก พังระบบ และปั่นหัว NPC จนบรรดาสามีของเธอหลุดคาร์แร็กเตอร์กลายเป็นคนละคน
“ไอ้ชาติหมาเอ๊ย! แกทำอะไรกับสามีฉันเนี่ย!”
ข้าวหอมสบถลั่น น้ำตาแห่งความโกรธแค้นและสงสารรื้นคลอเบ้า เธอรีบกดปุ่ม [เข้าสู่โลกเสมือน] ทันที คิดในใจว่าจะต้องเข้าไปกอบกู้สถานการณ์ ขนไอเทมฮีลใจระดับอัลตร้าแรร์ทั้งหมดออกมาง้อ ดันเกจความสัมพันธ์กลับมาเป็นบวกให้ได้
ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่มยืนยัน หน้าจอกลับกะพริบแสงสีแดงก่ำ เสียงไซเรนแจ้งเตือนข้อผิดพลาดดังแหลมแสบแก้วหู ก่อนที่กระแสไฟฟ้าแรงสูงจะแล่นปราดจากตัวเครื่องเข้าสู่สมองของเธอโดยตรง!
เปรี๊ยะ!
ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นปราดจนสติของข้าวหอมดับวูบลงในพริบตา
. . .
สัมผัสแรกที่ฟื้นคืนมาคือความเย็นเยียบ... เป็นความเย็นเฉียบของพื้นหินขรุขระ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นจนชวนคลื่นเหียน
ข้าวหอมปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าคือรองเท้าศึกหุ้มเกราะเกล็ดโลหะเปรอะเปื้อนคราบเลือดดำคล้ำ เมื่อเลื่อนสายตาขึ้นมองสูง ร่างของชายหนุ่มสูงใหญ่ในชุดเกราะศึกที่แตกหักยับเยินก็ปรากฏแก่สายตา
ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น คือแขนเสื้อเกราะข้างขวาของเขาที่ขาดวิ่น ปล่อยชายผ้าสะบัดว่างเปล่า ไร้ซึ่งท่อนแขน มีเพียงผ้าพันแผลลวก ๆ ที่เปรอะคราบเลือดแห้งกรัง ขณะที่มือซ้ายข้างเดียวที่เหลืออยู่กำลังกำด้ามดาบเล่มเขื่องไว้แน่น
เรือนผมสีขาวพิสุทธิ์ลู่ลงปรกใบหน้าหล่อเหลาที่เปรอะเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาสีอำพันคู่นั้นไม่ได้มีแววอ่อนโยนดั่งวันวานอีกต่อไป แต่วาวโรจน์ไปด้วยไอสังหารเข้มข้นที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลกเป็นผุยผง
เขาคือ ไป๋หู่... แม่ทัพพยัคฆ์ขาว สามีคนแรกที่เธอเทใจจีบจนได้ครองรัก!
“ในที่สุดเจ้าก็ลืมตาขึ้นมาเสียที... เฟิ่งหลิน”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ ปลายดาบคมกริบถูกกดลงบนลำคอระหงของเธอทันที ความเย็นเยียบของคมโลหะบาดลึกจนหยดเลือดสีชาดซึมผ่านผิวเนื้อ
ข้าวหอมตัวสั่นเทิ้มจนฟันกระทบกัน นี่ไม่ใช่ความรู้สึกจากเกม VR แน่ ๆ กลิ่นคาวเลือดที่แตะจมูก ความเจ็บแปลบที่คอ และแรงกดดันมหาศาลจากชายตรงหน้า... มันสมจริงเกินไป!
“ปะ... ไป๋หู่? ฉะ... ข้าไม่ได้ทำนะ!”
เธอหลุดเสียงละล่ำละลัก สรรพนามเปลี่ยนไปตามสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด ทว่าเสียงที่เปล่งออกไปกลับหวานใสและแปลกหู ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ร่างกายเดิมของเธออีกต่อไป!
“ไม่ได้ทำงั้นรึ?” ไป๋หู่แสยะยิ้มเย็นชา แววตาของเขาไร้ซึ่งเยื่อใย มีเพียงเปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก “เจ้าจะบอกว่าไม่ได้หลอกล่อให้ข้าเดินเข้าค่ายกลมาร หรือไม่ได้ยืนหัวเราะสะใจตอนที่ข้าต้องตัดแขนขวาตัวเองทิ้งเพื่อคลานออกมาจากขุมนรกนั่นล่ะ!”
ติ๊ง!
[ระบบกอบกู้ฮาเร็ม เริ่มต้นการทำงาน]
สถานะ: ทะลุมิติเสร็จสมบูรณ์
เป้าหมายตรงหน้า: ไป๋หู่ (ระดับความแค้น: 100% / ค่าความสัมพันธ์: -999)
คำเตือนระดับอันตราย: สีแดงเข้ม (คุณจะถูกสังหารในอีก 5 วินาที)
ภารกิจฉุกเฉิน: เอาชีวิตรอดจากคมดาบของแม่ทัพพยัคฆ์ขาว
บทลงโทษหากล้มเหลว: วิญญาณดับสูญ และเสียชีวิตในโลกจริงทันที
หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมเสียงนับถอยหลังดังกังวานในโสตประสาท
5... 4... 3...
สมองของข้าวหอมประมวลผลด้วยความเร็วแสง เธอไม่ได้แค่ล็อกอินเข้าเกม แต่หลุดเข้ามาอยู่ในร่างของเฟิ่งหลินจริง ๆ และถ้าคมดาบนั้นฟันลงมา... เธอจะตายจริง!
“เดี๋ยวก่อน! ฟังข้าก่อน ข้าไม่ใช่เฟิ่งหลินคนนั้น! ข้าคือ...”
2... 1...
ไป๋หู่ไม่เปิดโอกาสให้คำแก้ตัวใดหลุดรอด มือซ้ายตวัดง้างดาบขึ้นสูง ประกายแสงสะท้อนคมอาวุธวาววาบในความมืด พร้อมที่จะบั่นลำคอสตรีที่เขารักสุดหัวใจและเกลียดเข้ากระดูกดำให้ขาดสะบั้นในดาบเดียว!
บทที่ 61 : กฎเหล็กจัดระเบียบฮาเร็มติ๊ง![ระบบแนะนำไอเทมเพื่อความสงบสุขของฮาเร็ม!]ไอเทม: 'ม้วนคัมภีร์พันธสัญญาหยกฟ้า (ตราประทับสามี)'คุณสมบัติ: ใช้บันทึกข้อตกลงและกฎระเบียบของฮาเร็ม หากผู้ลงนามคนใดฝ่าฝืน จะถูกสายฟ้าสวรรค์ลงทัณฑ์และสูญเสียสิทธิ์เข้าใกล้โฮสต์เป็นเวลา 1 เดือน!ราคา: 500 แต้มระบบต้องการสั่งซื้อหรือไม่? [ยืนยัน / ยกเลิก]‘ซื้อเลยสิยะ! คุ้มกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!’วิ้ง—!แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ม้วนคัมภีร์หยกสีขาวบริสุทธิ์ลอยละล่องลงมาวางอยู่บนตักของข้าวหอม หญิงสาวสะบัดแขนเสื้ออย่างเด็ดขาด ม้วนคัมภีร์คลี่ออกกลางอากาศ เปล่งอักขระสีทองอร่าม“ในเมื่อพวกท่านอยากเป็นสามีของข้ากันนัก... วันนี้เราจะมาตั้ง ‘ข้อตกลงจัดระเบียบฮาเร็ม’ กันให้เด็ดขาด!”ข้าวหอมปรายตามองสามหนุ่มที่ยืนนิ่งตะลึง“ทุกคนต้องลงนามในคัมภีร์นี้ หากใครกล้าฝ่าฝืนกฎ หรือลอบทำร้ายกันเองลับหลัง จะถูกสายฟ้าสวรรค์ลงโทษและริบสิทธิ์การเข้าใกล้ข้าไปเลยหนึ่งเดือนเต็ม!”คำประกาศิตของนางราวกับสายฟ้าฟาด สามมหาบุรุษต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ“กฎข้อที่หนึ่ง: เรื่องเวรการปรนนิบัติ!”
บทที่ 60 : ศึกชิงเตียงยามเช้าแสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณทอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามายังห้องหอ ม่านผ้าไหมสีแดงมงคลพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ ส่งกลิ่นหอมสะอาดของกำยานไม้กฤษณาจาง ๆทว่าบรรยากาศอันแสนสงบสุขนั้น... ช่างสวนทางกับสภาพร่างกายของข้าวหอมโดยสิ้นเชิง!“อูย...”หญิงสาวส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ พลางพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับสะโพกเบา ๆ ความเจ็บปวดรวดร้าวที่บั้นเอวและแผ่นหลังก็แล่นแปลบขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงซบฟูกตามเดิม‘สภาพเอวของฉัน... แหลกสลายไม่มีชิ้นดี! พ่อหมาป่าคลั่งรักจัดเต็มทั้งคืน ชดเชยคืนวิวาห์จนเหมือนกลืนยาปลุกกำหนัดเข้าไปทั้งไห!’“ตื่นแล้วหรือ ยอดรักของข้า...”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ท่อนแขนกำยำของอิ่งหลางตวัดรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่ไร้รอยแผลเป็น อุณหภูมิจากผิวกายของเขายังคงอุ่นจัด พวงหางสีดำขลับปัดป่ายไปมาคลุมเรียวขาของนางอย่างหวงแหน ปลายจมูกโด่งคมก้มลงคลอเคลียซอกคอนวลที่มีรอยเขี้ยวเรืองแสงสีทอง สูดดมกลิ่นกายของนางอย่างหลงใหลราวกับหมาป่าตัวโตที่ติดกลิ่นเจ้าของข้าวหอมเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดัน บัดนี้กลับฉาบด้วยแววตาเปี่ยมรักอันอบอุ่น น
บทที่ 59 : พิธีผูกพันธะวิญญาณคู่แท้ข้าวหอมใจสั่นไหว นางเลื่อนมือขึ้นลูบสันกรามคมคาย สบตากับหมาป่าที่ยอมทิ้งเขี้ยวเล็บเพื่อสยบแทบเท้านาง“เช่นนั้น คืนนี้ท่านต้องเป็นเด็กดีนะ... ท่านพี่อิ่งหลาง”คำเรียกขานอันอ่อนหวานดั่งน้ำผึ้งหยาดหยดลงบนกองไฟแห่งความปรารถนา อิ่งหลางขบกรามแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม ชายหนุ่มโน้มกายลงมา มือหนาค่อย ๆ ปลดเปลื้องสายรัดเอวและอาภรณ์สีดำของนางออกอย่างเชื่องช้า ละเมียดละไมราวกับกำลังเปิดกล่องแก้วผลึกอันล้ำค่าอิ่งหลางโน้มตัวลงจูบตั้งแต่หน้าผากมน เปลือกตา ปลายจมูกรั้น ก่อนจะประกบปิดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่ม สัมผัสในครานี้ลึกซึ้ง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยการเว้าวอน เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำ ดื่มด่ำรสรักที่โหยหามาเนิ่นนาน“อืม... อิ่งหลาง...” ข้าวหอมครางแผ่วเมื่อลมหายใจเริ่มขาดห้วงราชันหมาป่าผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาลากจูบซุกไซ้ลงมาตามลำคอขาว ขบเม้มเบา ๆ ตรงรอยเขี้ยวตีตราสีทองที่เริ่มเปล่งแสงเรืองรอง สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ซ่อนอยู่ภายในเริ่มตื่นตัว ใบหูหมาป่าสีดำขลับผุดขึ้นบนเรือนผม พวงหางหนานุ่มฟูสีดำสนิทโบกสะบัดด้วยความต้องการอันรุนแร
บทที่ 58 : คืนวิวาห์ที่แท้จริง“หยุดโวยวายกันได้แล้ว!”เสียงตวาดแหวของข้าวหอมดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ท่ามกลางเศษหินที่กำลังร่วงกราวลงมาจากเพดานหอประมูลจันทร์ดับ ควันดำตลบอบอวลพร้อมเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเหล่าองครักษ์แดนปีศาจนับร้อยที่กำลังกรูเข้ามาปิดล้อมทุกทิศทาง“พวกท่านจะมายืนเถียงเรื่องจัดคิวเตียงนอนกลางดงศัตรูให้โดนรุมสับหรืออย่างไร!”ข้าวหอมกวาดสายตาดุใส่แม่ทัพพยัคฆ์และประมุขจิ้งจอก ก่อนจะออกคำสั่งเด็ดขาด“จิ่วเหวย เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายเดี๋ยวนี้! ไป๋หู่ ฟันเปิดทางถอย! อิ่งหลางตัวร้อนจนควันออกขนาดนี้ ขืนชักช้าแม้แต่ก้าวเดียว แก่นหัวใจได้ระเบิดแน่!”เมื่อโดนภรรยาเอ็ดเข้าให้ สองมหาบุรุษต่างสะดุ้ง รีบกลืนถ้อยคำหึงหวงลงคอทันควัน“ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หมาเจ้าเล่ห์!”ไป๋หู่ตวัดดาบยักษ์อาบปราณสายฟ้าสีทอง คลื่นพลังฟาดฟันแหวกฝูงทหารปีศาจจนกระเด็นเปิดทางโล่ง ขณะที่จิ่วเหวยสะบัดพัดจีบสร้างม่านหมอกเพลิงพรางตาศัตรู แล้วกระทืบเท้าเปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายในเสี้ยววินาทีวูบ—!แสงสีครามสว่างวาบ กลืนร่างของคนทั้งสี่หายวับไปจากซากปรักหักพังของหอประมูล ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลเบื้องหลัง...ตุบ!แสงค่ายกลด
บทที่ 15: ความลับของโลกที่บิดเบี้ยวเจ็บ... เจ็บมากเลย...นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง ทว่าเมื่อข้าวหอมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ บนร่างกายเลยแม้แต่น้อย ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลัง ไม่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง มีเพียงความว่างเปล่าและสีขาวโพลนที่
บทที่ 6: คัตซีนลับที่กลายเป็นจริงแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องลูกกรงเหล็กแคบๆ ลงมากระทบพื้นหินในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบคิ้วเข้มของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ไป๋หู่กะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเบาสบายอย่างประหลาด ความเจ็บปวดท
บทที่ 5: ป้อนยาแนบชิดสิบนาที... เวลากำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง!ข้าวหอมกัดฟันกรอด พยายามใช้ไหล่บางพยุงร่างอันหนักอึ้งของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวเอาไว้ นางเพ่งสมาธิเรียก [ช่องเก็บของ] ขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวกดเลือกเข็มเงินเล่มเล็กออกมาอย่างรวดเร็วหญิงสาวไม่รอช้า นางขยับตัวดันร่างของไป๋หู่ให้พิงกำแพงหิน
บทที่ 4: ปานดอกบัวกับพยัคฆ์สิ้นฤทธิ์ภายในคุกน้ำใต้ดินอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบผิวน้ำดังเปาะแปะ สลับกับเสียงลมหายใจที่พยายามประคองสติของหญิงสาวผู้ถูกจองจำ ข้าวหอมหลับตาพริ้ม เอนศีรษะพิงกำแพงหินเย็นเยียบ นางโคจรพลังจากสกิลติดตัว [เพลิงวิญญาณโอสถ] ให้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเพื่อรักษาระดับพลัง


















Rezensionen