บทที่ 1: ล็อกอินปุ๊บ... สามี(เก่า)จะสับคอปั๊บ!

“ข้าวหอม” หญิงสาวชาวไทยวัยยี่สิบห้าปี ผู้ใช้ชีวิตวัยทำงานไปกับความเหนื่อยล้า และมีเพียงสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจของเธอได้คือเครื่องเล่นเกม VR เสมือนจริงตรงหน้า

หลังจากใช้เวลาต่อสู้กับทีมสนับสนุนของเกม “ศึกรักแดนสวรรค์” มานานถึงสามเดือนเต็ม ในที่สุดเธอก็ได้บัญชีเกมสุดที่รักกลับคืนมา! สามเดือนที่ผ่านมา บัญชีของเธอถูกแฮกเกอร์ปริศนาขโมยไปสวมรอย ข้าวหอมกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพราะในบัญชีนั้นมี “สามีเผ่าสัตว์” ระดับ SSR ทั้งสี่คนที่เธอทุ่มเทเปย์เงิน เติมทรู และฟาร์มไอเทมเพื่อปั้นค่าความประทับใจจนเต็ม 100%

“ฮันนี่จ๋า... ภรรยาคนนี้กลับมาหาแล้วนะ!”

ข้าวหอมสวมแว่นตา VR และเอนตัวลงบนเบาะด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทันทีที่ระบบเชื่อมต่อ ภาพหน้าจออินเตอร์เฟซที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับชื่อตัวละคร [เฟิ่งหลิน] แต่สิ่งที่ทำให้รอยยิ้มของเธอค้างเติ่ง คือแถบสถานะการแจ้งเตือนสีแดงเถือกที่เด้งขึ้นมารัวๆ จนแสบตา

[แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ 'ไป๋หู่' ลดลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]

[แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ 'จิ่วเหวย' ลดลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]

[แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ 'เฮยหลง' ลดลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]

[แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ 'อิ่งหลาง' ลดลงสู่ระดับวิกฤต (-999)]

“เดี๋ยว... นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!?”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ข้าวหอมรีบเปิดดูประวัติการกระทำของบัญชีในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา แล้วเธอก็ต้องแทบหยุดหายใจ ตัวอักษรมากมายบรรยายถึงสิ่งที่ไอ้แฮกเกอร์สารเลวคนนั้นทำไว้ในนามของเธอ

มันหลอกให้ 'ไป๋หู่' แม่ทัพพยัคฆ์ขาวไปติดกับดักข้าศึกจนสูญเสียแขนขวา มันขโมยปราณวิญญาณครึ่งหนึ่งของ 'จิ่วเหวย' ไปขาย มันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของ 'เฮยหลง' ต่อหน้าธารกำนัล และมันสั่งให้ 'อิ่งหลาง' ไปลอบสังหารครอบครัวบุญธรรมของตัวเอง!

ข้าวหอมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสนปนตกตะลึง เดี๋ยวนะ... เกมจีบหนุ่มมันมีฟังก์ชันให้ทำเรื่องระยำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ปกติเกมแนวนี้จะมีเส้นเรื่องตายตัว ตัวละครอาจจะมีปมดราม่าบ้าง แต่นั่นก็เพื่อดำเนินเรื่องตามที่ระบบตั้งสคริปต์ไว้ ทว่าสิ่งที่ไอ้แฮกเกอร์ทำ มันไม่ใช่การทำเควส แต่มันคือการจงใจบั๊ก พังระบบ และปั่นหัว NPC จนตัวละครสามีของเธอหลุดคาร์แรคเตอร์ไปหมด!

“ไอ้ชาติหมาเอ๊ย! แกทำอะไรกับสามีฉันเนี่ย!”

ข้าวหอมสบถลั่น น้ำตาแห่งความโกรธและสงสารรื้นขึ้นมา เธอรีบกดปุ่ม [เข้าสู่โลกเสมือน] ทันที หวังจะรีบเข้าไปกอบกู้สถานการณ์และใช้ไอเทมฟื้นฟูระดับแรร์ทั้งหมดที่มีเพื่อดันเกจความสัมพันธ์ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปุ่มยืนยัน หน้าจอ VR กลับกระพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนแจ้งเตือนข้อผิดพลาดดังลั่นทะลุแก้วหู กระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นปราดจากเครื่องเล่นเข้าสู่สมองของเธอโดยตรง!

วาบ!

ความเจ็บปวดพุ่งปรี๊ดจนสติของข้าวหอมดับวูบไป

. . .

ความรู้สึกแรกที่กลับมาคือความเย็นเฉียบ... เป็นความเย็นเยียบของพื้นหินแข็งๆ ขรุขระ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กลอยแตะจมูกชวนให้สะอิดสะเอียน

ข้าวหอมพยายามลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือปลายรองเท้าศึกหุ้มเกราะเกล็ดโลหะที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เมื่อไล่สายตาขึ้นไป เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะที่แตกหัก เรือนผมสีขาวพิสุทธิ์ลู่ลงปรกใบหน้าที่หล่อเหลา ทว่าดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่แทบจะบีบคอเธอให้ตายได้ในเสี้ยววินาที

เขาคือ ไป๋หู่... แม่ทัพพยัคฆ์ขาว สามีคนแรกที่เธอจีบติด!

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นขึ้นมาสักที... เฟิ่งหลิน” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับปลายดาบเล่มเขื่องที่จ่อลงมาตรงลำคอระหงของเธอ ความเย็นของโลหะบาดผิวจนเลือดสีสดซึมออกมา

ข้าวหอมตัวสั่นเทา นี่ไม่ใช่ความรู้สึกจากการเล่นเกม VR มันสมจริงเกินไป! ทั้งความเจ็บปวด กลิ่นคาวเลือด และไอสังหารมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า

“ปะ... ไป๋หู่? ขะ... ข้าไม่ได้ทำนะ!” เธอพยายามเค้นเสียงออกมา แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนว่าชายตรงหน้าพร้อมจะตัดหัวเธอทิ้งทุกเมื่อ

“ไม่ได้ทำ? เจ้าจะบอกว่าไม่ได้ทำเรื่องที่เจ้าผลักข้าลงไปในค่ายกลมาร หรือเรื่องที่เจ้าหัวเราะเยาะตอนที่ข้าต้องตัดแขนตัวเองทิ้งเพื่อหนีรอดมาล่ะ?” ไป๋หู่เหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาของเขาไม่มีความรักหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเคียดแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก

กริ๊ก!

[ระบบกอบกู้ฮาเร็ม เริ่มต้นการทำงาน]  สถานะปัจจุบัน: ทะลุมิติเสร็จสมบูรณ์

เป้าหมายตรงหน้า: ไป๋หู่ (ค่าความแค้น: 99.9%)

คำเตือนระดับอันตราย: สีแดง (คุณกำลังจะถูกสังหารในอีก 5 วินาที)

ภารกิจฉุกเฉิน: เอาชีวิตรอดจากคมดาบของแม่ทัพพยัคฆ์ขาว

บทลงโทษหากทำล้มเหลว: วิญญาณดับสูญในโลกนี้ และเสียชีวิตในโลกจริง

ข้อความโฮโลแกรมสีฟ้าเด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับเสียงนับถอยหลังในหัว

5... 4... 3...

ข้าวหอมเบิกตากว้าง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้แค่ล็อกอินเข้าเกม แต่เธอหลุดเข้ามาในโลกนี้จริงๆ และถ้าเธอตายตอนนี้... เธอจะตายจริงๆ!

“เดี๋ยวก่อน! ข้าไม่ใช่เฟิ่งหลินคนนั้น! ข้าคือ...”

2... 1...

ไป๋หู่ง้างดาบขึ้นสูง ประกายแสงสะท้อนคมมีดสว่างวาบในความมืด พร้อมที่จะบั่นคอสตรีที่เขารักและเกลียดที่สุดในชีวิตให้ขาดสะบั้น!