ログインปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
เหยียนซือเหยียนเห็นว่าอี้ชิงมาแล้วนางจึงเอ่ยว่า“เซียวยี พอแล้ว”“เจ้าค่ะ”เซียวยีรับคำก่อนจะรีบก้าวเข้ามายืนเคียงข้างเหยียนซือเหยียนด้วยสีหน้าสะใจเมื่อเจ้านายของตนเองมา สตรีสูงวัยนางนั้นก็คุกเข่าร่ำไห้ฟ้องร้องทันใด“คุณหนูอี้ได้โปรดช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ บ่าวถูกรังแก พวกนางตบบ่าว ตีบ่าว บ่าวไม่ยอมนะเ
บทที่ 23 ผู้กุมอำนาจในจวนเหยียนซือเหยียนรออี้ชิงได้พักใหญ่แล้วดูเหมือนว่าอี้ชิงจะดึงเวลาไม่ยอมออกมาพบเพื่อหวังกลั่นแกล้งให้เหยียนซือเหยียนกระวนกระวายทว่าเหยียนซือเหยียนก็ยังคงรอด้วยความอดทน นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานตัวกลาง มือเรียวบางยกจอกชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายใจ ท่ามกลางสายตาของบ่าวรับใช้ในเรือน
บทที่ 29 เผลอไผลมือหนาคว้าข้อมือนางไว้แล้วกระตุกดึงให้นางล้มลงบนเตียง ร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวตามไป กักนางไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว“หานหานท่านทำสิ่งใด ปล่อยข้านะ”“ทำไม ไม่อยากเป็นภรรยาที่ดีหรือ กฎข้อแรกของการเป็นภรรยาที่ดีคือปรนนิบัติเรื่องบนเตียงให้สามีพึงพอใจ”“กฎตดหมา[1] น่ะสิ ข้าไม่ทำเด็ดขาด ท่านก็
“หานหานข้าเพิ่งมาถึงแท้ ๆ เหตุใดท่านจะทิ้งข้าแล้วเล่า อยู่กับข้าอีกสักหน่อยมิได้หรือ กินข้าวด้วยกันก่อนค่อยไปนะเจ้าคะ”ไป๋จิ้งหานขมวดคิ้ว สายตาคมกริบเหลือบมองมือเล็กที่กอบกุมปลายแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปเอ่ยเสียงเบาลอดไรฟัน“ปล่อย”นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบาพอกัน สายตาสองคู่ปะท






