LOGIN"ตอนแรกตั้งใจว่าจะแก้งานให้เสร็จแล้วนอน... ไฉนลอยมาอยู่ในร่างอนุผู้โดนเมินได้เล่า! แต่ในเมื่อท่านอ๋องหล่อแซ่บ เปย์หนัก แถมยังคลั่งรักแบบไม่มีเหตุผลขนาดนี้... ก้มหัวให้ใครน่ะเหรอ? ไม่มีทาง!
View Moreแสงเทียนริบหรี่ภายในห้องนอนประดับหรูหราสะท้อนเงารางร่างของชายหญิงบนเตียงกว้าง กลิ่นหอมอบอวลของกำยานดอกเหมยผสมผสานกับกลิ่นไอเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของจวน ทำให้ความรู้สึกพร่ามัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
เมื่อ ‘ซูหว่านเอ๋อร์’ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่เพดานห้องนอนในโลกยุคปัจจุบัน แต่เป็นความหนักอึ้งที่ทับถมอยู่บนเรือนร่าง ความเงียบสงบรอบตัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณลำคอระหง ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ชินอ๋องเซียวหานเย่’ แม่ทัพผู้เกรียงไกรและเย็นชาแห่งแผ่นดิน บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรกลับฉายแววความปรารถนาอันลึกซึ้ง ดวงตาคมกริบทอดมองลงมาอย่างสับสนทว่าเต็มไปด้วยความหลงใหล "อือ..." หว่านเอ๋อร์ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาหยักได้รูปพรมจูบอย่างหนักหน่วงลงบนผิวหงส์ตรงซอกคอ จมูกโด่งบดเบียดซุกไซ้ตามแนวลำคออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกแปลกใหม่และแรงกดดันจากคนตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นระสับ นี่มันเรื่องอะไรกัน... ฉันมาอยู่ที่ไหน! ความทรงจำต่างมิติทะลักเข้ามาเพียงชั่วครู่ ร่างนี้คือ 'ซูหว่านเอ๋อร์' อนุภรรยาผู้แสนเรียบร้อยที่เพิ่งถูกส่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่กี่วัน และชายผู้กำลังสยบเธอไว้ใต้ร่างนี้ก็คือสามีผู้สูงศักดิ์นั่นเอง "ท่านอ๋อง... ปล่อย... ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ" หว่านเอ๋อร์พยายามยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเซียวหานเย่ออก แรงดิ้นรนอันน้อยนิดของสตรีในร่างใหม่ไม่อาจสู้แรงกายของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามได้เลยแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะ รวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยหรือ?" เซียวหานเย่ผละริมฝีปากออกจากซอกคอเล็กน้อย ดวงตาคมลึกสบประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจของเธอ นัยน์ตาของเขามีรอยยิ้มพรายอันอันตราย "หว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นอนุของข้า คืนนี้เป็นหน้าที่ของเจ้า เหตุใดจึงต้องดิ้นรนถึงเพียงนี้?" "ข้า... ข้ายังไม่พร้อม เจ้าค่ะ!" เธอเค้นเสียงตอบ พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม "ไม่พร้อม?" เสียงทุ้มต่ำหัวเราะหึในลำคอ ความขัดขืนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนของสตรีที่เคยเอาแต่เจียมเนื้อเจียมตัว กลับยิ่งจุดไฟในกายของอ๋องหนุ่มให้โหมกระหน่ำ "กิริยาพยศเช่นนี้... แปลกตานัก แต่มันยิ่งทำให้ข้าอยากสยบเจ้า" ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง เซียวหานเย่ก้มลงครอบครองริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม จูบของเขาทั้งหนักหน่วง ละมุนละไม และดุดันในคราวเดียวกัน ลิ้นหนาแทรกซึมลึกล้ำเข้าไปตักตักความหวานจากริมฝีปากของเธอ ลิ้มรสความสดชื่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน หว่านเอ๋อร์ครางประท้วงในคอ ทว่าสัมผัสอันชาญฉลาดและเร่าร้อนของชายหนุ่มกลับทำให้ร่างกายของร่างนี้ตอบสนองไปโดยสัญชาตญาณ แขนขวาที่เคยพยายามดันออกเริ่มอ่อนแรง ร่างกายแลดูอ่อนระทวยอยู่ภายใต้พันธนาการอันแสนหวาน นิ้วเรียวยาวของเซียวหานเย่ปลดอาภรณ์ชั้นนอกและชั้นในของเธอออกอย่างเชี่ยวชาญ ผ้าแพรเนื้อดีหลุดลอยออกจากเรือนร่าง นำพาความเย็นเยือกของอากาศในห้องมาสัมผัสผิวเนียนละเอียด แต่เพียงครู่เดียว ความเย็นนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามผิวกาย "ท่านอ๋อง... อ๊ะ..." เสียงหวานร้องหลุดออกมาเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสเข้ากับเอวคอดกิ่ว ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ ทุกการสัมผัสทิ้งรอยความรู้สึกวาบหวามไว้จนหว่านเอ๋อร์ต้องเกร็งตัว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "จำไว้ หว่านเอ๋อร์... เจ้าเป็นของข้า ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้า" เซียวหานเย่กระซิบข้างหูเรียวระหง เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความเสน่หาและอำนาจสยบ ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากลงมาเลียรดแผ่วเบาที่ติ่งหู สร้างความยั่วเย้าจนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นสูดหายใจลึก ความขัดขืนในตอนแรกเริ่มละลายหายไปกับกระแสความร้อนรุ่มที่เข้าปกคลุม เซียวหานเย่ค่อยๆ แทรกสอดความอบอุ่นลึกล้ำเข้าหาเธออย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ความรู้สึกตึงแน่นและวาบหวามถาโถมเข้าใส่หว่านเอ๋อร์จนเธอต้องหลับตาลงแน่น มือเล็กๆ ที่หลุดจากการเกาะกุมเลื่อนไปไขว่คว้าแผ่นหลังหนาแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว "อื้อ... ท่านอ๋อง..." "เรียกว่าหานเย่..." เขากระซิบสั่งอย่างเอาแต่ใจ พร้อมกับเริ่มจังหวะขับเคลื่อนอันแสนจองหองและเร่าร้อน "เรียกชื่อข้า หว่านเอ๋อร์" "หาน... หานเย่..." เสียงหวานพึมพำเรียกชื่อเขาตามคำสั่ง น้ำเสียงพร่าสั่นระริก ยิ่งกระตุ้นให้ชินอ๋องหนุ่มขับเคลื่อนความปรารถนาอย่างลึกซึ้งและต่อเนื่อง เสียงลมหายใจสอดประสานกับจังหวะรักที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ท่ามกลางบรรยากาศไออุ่นเตียงงาม เซียวหานเย่มอบความรักและความลุ่มหลงให้อนุสาวอย่างที่ไม่เคยมอบให้สตรีใดมาก่อน ในสายตาของเขา นางก็แค่สตรีที่จู่ๆ ก็พยศและขัดขืนจนทำให้ความปรารถนาในกายเขาโหมกระหน่ำขึ้นกว่าเดิม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเสน่หาและหลงใหล จนกระทั่งทั้งสองร่วมเดินทางไปถึงจุดหมายแห่งความปรารถนาอันสูงสุดพร้อมกัน ร่างบางของหว่านเอ๋อร์หอบหายใจเหนื่อยอ่อนอยู่บนอกแกร่งของชินอ๋องหนุ่ม แขนใหญ่ของเขากอดรัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ดวงตาคมมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกหลงใหลในกิริยาแปลกใหม่ของอนุสาวคนเดิม ขณะที่หว่านเอ๋อร์ทำได้เพียงซบหน้าลงกับอกอุ่นด้วยความอ่อนแรง... รับรู้ได้ทันทีว่าแม้เขาจะไม่รู้ว่าเธอคือวิญญาณดวงใหม่ แต่ชีวิตในร่างอนุจวนอ๋องแห่งนี้ จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อย่างก้าวกลับเข้าสู่ภายในห้องหออันกว้างใหญ่ เซียวหานเย่ก็วางร่างบางของหว่านเอ๋อร์ลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างแผ่วเบาทะนุถนอม ชายหนุ่มหมุนกายเตรียมสั่งบ่าวรับใช้ด้านนอกให้ไปตระเตรียมยาทาและผ้าประคบด้วยสีหน้าเครียดขรึมและห่วงใยจับใจทว่าทันทีที่แผ่นหลังหนาหันกลับไป ริมฝีปากบางที่เคยสั่นระริกคล้ายจะร้องไห้เมื่อครู่ก็ค่อย ๆ แย้มยิ้มหวานกริ่ม นัยน์ตาคู่สวยพร่างพราวไปด้วยประกายความฉลาดเกมโกงอย่างผู้ชนะ หว่านเอ๋อร์ยื่นมือน้อยไปคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้ พลางกระตุกเบา ๆ สองสามที“ท่านอ๋องเจ้าคะ... ไม่ต้องลำบากสั่งยาหรอกเจ้าค่ะ”น้ำเสียงของนางยามนี้ไร้ซึ่งความสั่นคลอนหรือความเจ็บปวดใด ๆ โดยสิ้นเชิงเซียวหานเย่ชะงักกึก ชายหนุ่มหันกลับมามองสตรีบนเตียงด้วยความฉงน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้านวลเนียนที่ไร้ซึ่งรอยแดงหรือรอยบวมปูมแม้แต่น้อย ก่อนจะขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน“เจ้า... ไม่ได้โดนตบหรือ”หว่านเอ๋อร์ยักคิ้วให้เขาอย่างยียวน เอนกายพิงหมอนขวานด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์“ก็แน่อยู่แล้วสิเจ้าคะ! ข้าหรือจะยอมให้ใครมาลงไม้ลงมือตบหน้าข้าฟรี ๆ ข้าก็แค่แกล้งทำท่าเหมือนถูกตบ แล้วทิ้งตัวลงไปนอนร้องไห้ให้ดูน่าสงสารท
ผ่านพ้นคืนวันอันหวานฉ่ำในเทศกาลชีซีไปได้เพียงไม่กี่วัน ความสุขสงบภายในเรือนพักของหว่านเอ๋อร์ก็ถูกสั่นคลอนยามเช้าที่เซียวหานเย่ต้องเสด็จออกไปจัดการราชการนอกจวน พระชายาและอนุรองหลิวหรูเยียนก็ฉวยโอกาสนี้นำขบวนสาวใช้ตรงมายังเรือนของนางทันที ทั้งสองประทับนั่งบนเก้าอี้ ใช้สายตาเหยียดหยามทอดมองหว่านเอ๋อร์ พลางส่งวาจาถากถาง ดูถูกความเป็นเพียงหญิงอนุไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างไม่รักษาน้ำใจในตอนแรก หว่านเอ๋อร์ก้มหน้าสงบปากสงบคำตามกิริยาที่อนุทั่วไปควรกระทำ ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดเปรียบเปรยที่ยิ่งพูดก็ยิ่งล้ำเส้น ประกอบกับสัญชาตญาณของหญิงสาวที่มาจากโลกยุคปัจจุบัน มันทำให้ความคิดของนางเปลี่ยนไปในทันทีขืนยอมก้มหัวให้ในวันนี้ วันข้างหน้าพวกนางก็คงได้ใจ แล้วกลับมาข่มเหงเหยียบย่ำกันไม่เว้นแต่ละวันแน่... อยากสู้ก็เข้ามา! ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า!หว่านเอ๋อร์ยืดตัวตรง ค่อย ๆ ยืนขึ้นช้า ๆ ด้วยท่าทางสุขุม สายตาที่เคยอ่อนน้อมเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย ทว่าแฝงรอยยิ้มแพรวพราวและเหนือกว่าอย่างเปิดเผย นางย่นระยะห่างเข้าไปหาทั้งสองคนเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแจ่มชัด"พระชายา อนุรอง... พวกท่านอุตส
ยามที่ดวงตะวันหลบเร้น และแสงโคมไฟจากเทศกาลชีซีเบาบางลง ร่างสองร่างก็พากันกลับมาถึงเรือนหออันอบอุ่น ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนยามค่ำคืนกลับไม่ได้เงียบสงบลงตามเวลา... เพราะไฟแห่งความสยิวและความเย้ายวนที่จุดไว้ตั้งแต่กลางวัน บัดนี้ถูกโหมกระพือขึ้นอีกครั้งด้วยความหวานฉ่ำจากเทศกาลแห่งความรักหว่านเอ๋อร์เพิ่งจะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบา เสร็จแล้วก็เดินระเห็จมานั่งลงที่หน้าคันฉ่อง รอยยิ้มหวานระยับยังคงประดับอยู่บนกรอบหน้านวล ยามนึกถึงภาพโคมไฟรูปหัวใจที่ลอยเคว้งอยู่บนท้องฟ้าทว่ายังไม่ทันจะได้หยิบหยกจับปิ่น แขนแข็งแกร่งอันคุ้นเคยก็สวมกอดเข้าที่เอวคอดกิ่วจากทางด้านหลัง เซียวหานเย่เกยคางลงบนไหล่มน กลิ่นอายกายหอมกรุ่นและอุณหภูมิร้อนผ่าวจากอกหนาแนบชิดติดแผ่นหลังบาง นัยน์ตาคมทอดมองสตรีในกระจกผ่านรอยยิ้มพึงใจ“ท่านอ๋อง...”หว่านเอ๋อร์เอี้ยวหน้ากลับไปมอง สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาแกล้งแนบจูบลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า “จะ... จะทำอะไรเจ้าคะ ข้ากำลังจะนอนแล้วนะ”“นอนหรือ?”ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู นัยน์ตาทอดมองนางอย่างวิจิตร“เจ้าบอกรักข้ากลางงานเทศกาล ชีซีเขียนสัญลักษณ์หั
ครั้นจังหวะการหายใจของทั้งสองเริ่มกลับคืนสู่ความสงบ เซียวหานเย่กลับยังมิได้ถอนตัวตนอันอบอุ่นออกจากช่องทางรักของหญิงสาวเรือนกายหนาเอนหลังพิงเข้ากับพนักเตียงไม้ภายในศาลา แขนแข็งแกร่งตระกองกอดเอวคอดบางของหว่านเอ๋อร์ที่ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนตักไว้แน่นหนา ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม ขณะที่อีกข้างค่อย ๆ บรรจงปาดหยาดเหงื่อพร่างพราวบริเวณขมับของนางออกให้อย่างอ่อนโยน“ลุกไหวหรือไม่”เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มหว่านเอ๋อร์ยังคงซบใบหน้าหวานลงกับแผงอกกว้าง ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยสิ่งใดในทันที ร่างกายบางยังคงอ่อนแรงระส่ำระสาย และมีความร้อนระอุขุนเข้มตกค้างอยู่เบื้องล่างเซียวหานเย่หัวเราะแผ่วเบาในลำคอด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มค่อย ๆ ประคองอุ้มร่างนางลงจากตักอย่างระมัดระวัง พลางจัดแจงอาภรณ์หลุดลุ่ยให้อย่างเบามือ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกมาปกคลุมเรือนกายของนางไว้มิให้ต้องลม“ไป”เขาเอ่ยสั้น ๆ น้ำเสียงทรงอำนาจแฝงความหนักแน่น“ไปไหนเพคะ?”หว่านเอ๋อร์ช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความฉงน“ห้องของข้า”ไร้ซึ่งโอกาสให้เอ่ยโต้แย้ง แขนแข็งแรงของเซียวหานเย่ก็











