ท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า

ท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า

last updateLast Updated : 2026-11-05
By:  SelenaCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
11Chapters
169views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ตอนแรกตั้งใจว่าจะแก้งานให้เสร็จแล้วนอน... ไฉนลอยมาอยู่ในร่างอนุผู้โดนเมินได้เล่า! แต่ในเมื่อท่านอ๋องหล่อแซ่บ เปย์หนัก แถมยังคลั่งรักแบบไม่มีเหตุผลขนาดนี้... ก้มหัวให้ใครน่ะเหรอ? ไม่มีทาง!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1

แสงเทียนริบหรี่ภายในห้องนอนประดับหรูหราสะท้อนเงารางร่างของชายหญิงบนเตียงกว้าง กลิ่นหอมอบอวลของกำยานดอกเหมยผสมผสานกับกลิ่นไอเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของจวน ทำให้ความรู้สึกพร่ามัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

เมื่อ ‘ซูหว่านเอ๋อร์’ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่เพดานห้องนอนในโลกยุคปัจจุบัน แต่เป็นความหนักอึ้งที่ทับถมอยู่บนเรือนร่าง ความเงียบสงบรอบตัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณลำคอระหง

ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ชินอ๋องเซียวหานเย่’ แม่ทัพผู้เกรียงไกรและเย็นชาแห่งแผ่นดิน บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรกลับฉายแววความปรารถนาอันลึกซึ้ง ดวงตาคมกริบทอดมองลงมาอย่างสับสนทว่าเต็มไปด้วยความหลงใหล

"อือ..."

หว่านเอ๋อร์ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาหยักได้รูปพรมจูบอย่างหนักหน่วงลงบนผิวหงส์ตรงซอกคอ จมูกโด่งบดเบียดซุกไซ้ตามแนวลำคออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกแปลกใหม่และแรงกดดันจากคนตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นระสับ

นี่มันเรื่องอะไรกัน... ฉันมาอยู่ที่ไหน!

ความทรงจำต่างมิติทะลักเข้ามาเพียงชั่วครู่ ร่างนี้คือ 'ซูหว่านเอ๋อร์' อนุภรรยาผู้แสนเรียบร้อยที่เพิ่งถูกส่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่กี่วัน และชายผู้กำลังสยบเธอไว้ใต้ร่างนี้ก็คือสามีผู้สูงศักดิ์นั่นเอง

"ท่านอ๋อง... ปล่อย... ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ"

หว่านเอ๋อร์พยายามยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเซียวหานเย่ออก แรงดิ้นรนอันน้อยนิดของสตรีในร่างใหม่ไม่อาจสู้แรงกายของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามได้เลยแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะ รวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย

"ปล่อยหรือ?"

เซียวหานเย่ผละริมฝีปากออกจากซอกคอเล็กน้อย ดวงตาคมลึกสบประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจของเธอ นัยน์ตาของเขามีรอยยิ้มพรายอันอันตราย

"หว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นอนุของข้า คืนนี้เป็นหน้าที่ของเจ้า เหตุใดจึงต้องดิ้นรนถึงเพียงนี้?"

"ข้า... ข้ายังไม่พร้อม เจ้าค่ะ!"

เธอเค้นเสียงตอบ พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม

"ไม่พร้อม?"

เสียงทุ้มต่ำหัวเราะหึในลำคอ ความขัดขืนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนของสตรีที่เคยเอาแต่เจียมเนื้อเจียมตัว กลับยิ่งจุดไฟในกายของอ๋องหนุ่มให้โหมกระหน่ำ

"กิริยาพยศเช่นนี้... แปลกตานัก แต่มันยิ่งทำให้ข้าอยากสยบเจ้า"

ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง เซียวหานเย่ก้มลงครอบครองริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม จูบของเขาทั้งหนักหน่วง ละมุนละไม และดุดันในคราวเดียวกัน ลิ้นหนาแทรกซึมลึกล้ำเข้าไปตักตักความหวานจากริมฝีปากของเธอ ลิ้มรสความสดชื่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

หว่านเอ๋อร์ครางประท้วงในคอ ทว่าสัมผัสอันชาญฉลาดและเร่าร้อนของชายหนุ่มกลับทำให้ร่างกายของร่างนี้ตอบสนองไปโดยสัญชาตญาณ แขนขวาที่เคยพยายามดันออกเริ่มอ่อนแรง ร่างกายแลดูอ่อนระทวยอยู่ภายใต้พันธนาการอันแสนหวาน

นิ้วเรียวยาวของเซียวหานเย่ปลดอาภรณ์ชั้นนอกและชั้นในของเธอออกอย่างเชี่ยวชาญ ผ้าแพรเนื้อดีหลุดลอยออกจากเรือนร่าง นำพาความเย็นเยือกของอากาศในห้องมาสัมผัสผิวเนียนละเอียด แต่เพียงครู่เดียว ความเย็นนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามผิวกาย

"ท่านอ๋อง... อ๊ะ..."

เสียงหวานร้องหลุดออกมาเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสเข้ากับเอวคอดกิ่ว ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ ทุกการสัมผัสทิ้งรอยความรู้สึกวาบหวามไว้จนหว่านเอ๋อร์ต้องเกร็งตัว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"จำไว้ หว่านเอ๋อร์... เจ้าเป็นของข้า ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้า"

เซียวหานเย่กระซิบข้างหูเรียวระหง เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความเสน่หาและอำนาจสยบ ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากลงมาเลียรดแผ่วเบาที่ติ่งหู สร้างความยั่วเย้าจนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นสูดหายใจลึก

ความขัดขืนในตอนแรกเริ่มละลายหายไปกับกระแสความร้อนรุ่มที่เข้าปกคลุม เซียวหานเย่ค่อยๆ แทรกสอดความอบอุ่นลึกล้ำเข้าหาเธออย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ความรู้สึกตึงแน่นและวาบหวามถาโถมเข้าใส่หว่านเอ๋อร์จนเธอต้องหลับตาลงแน่น มือเล็กๆ ที่หลุดจากการเกาะกุมเลื่อนไปไขว่คว้าแผ่นหลังหนาแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว

"อื้อ... ท่านอ๋อง..."

"เรียกว่าหานเย่..."

เขากระซิบสั่งอย่างเอาแต่ใจ พร้อมกับเริ่มจังหวะขับเคลื่อนอันแสนจองหองและเร่าร้อน

"เรียกชื่อข้า หว่านเอ๋อร์"

"หาน... หานเย่..."

เสียงหวานพึมพำเรียกชื่อเขาตามคำสั่ง น้ำเสียงพร่าสั่นระริก ยิ่งกระตุ้นให้ชินอ๋องหนุ่มขับเคลื่อนความปรารถนาอย่างลึกซึ้งและต่อเนื่อง เสียงลมหายใจสอดประสานกับจังหวะรักที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ท่ามกลางบรรยากาศไออุ่นเตียงงาม

เซียวหานเย่มอบความรักและความลุ่มหลงให้อนุสาวอย่างที่ไม่เคยมอบให้สตรีใดมาก่อน ในสายตาของเขา นางก็แค่สตรีที่จู่ๆ ก็พยศและขัดขืนจนทำให้ความปรารถนาในกายเขาโหมกระหน่ำขึ้นกว่าเดิม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเสน่หาและหลงใหล จนกระทั่งทั้งสองร่วมเดินทางไปถึงจุดหมายแห่งความปรารถนาอันสูงสุดพร้อมกัน

ร่างบางของหว่านเอ๋อร์หอบหายใจเหนื่อยอ่อนอยู่บนอกแกร่งของชินอ๋องหนุ่ม แขนใหญ่ของเขากอดรัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ดวงตาคมมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกหลงใหลในกิริยาแปลกใหม่ของอนุสาวคนเดิม

ขณะที่หว่านเอ๋อร์ทำได้เพียงซบหน้าลงกับอกอุ่นด้วยความอ่อนแรง... รับรู้ได้ทันทีว่าแม้เขาจะไม่รู้ว่าเธอคือวิญญาณดวงใหม่ แต่ชีวิตในร่างอนุจวนอ๋องแห่งนี้ จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
11 Chapters
ตอนที่ 1
แสงเทียนริบหรี่ภายในห้องนอนประดับหรูหราสะท้อนเงารางร่างของชายหญิงบนเตียงกว้าง กลิ่นหอมอบอวลของกำยานดอกเหมยผสมผสานกับกลิ่นไอเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของจวน ทำให้ความรู้สึกพร่ามัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเมื่อ ‘ซูหว่านเอ๋อร์’ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่เพดานห้องนอนในโลกยุคปัจจุบัน แต่เป็นความหนักอึ้งที่ทับถมอยู่บนเรือนร่าง ความเงียบสงบรอบตัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณลำคอระหงชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ชินอ๋องเซียวหานเย่’ แม่ทัพผู้เกรียงไกรและเย็นชาแห่งแผ่นดิน บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรกลับฉายแววความปรารถนาอันลึกซึ้ง ดวงตาคมกริบทอดมองลงมาอย่างสับสนทว่าเต็มไปด้วยความหลงใหล"อือ..."หว่านเอ๋อร์ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาหยักได้รูปพรมจูบอย่างหนักหน่วงลงบนผิวหงส์ตรงซอกคอ จมูกโด่งบดเบียดซุกไซ้ตามแนวลำคออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกแปลกใหม่และแรงกดดันจากคนตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นระสับนี่มันเรื่องอะไรกัน... ฉันมาอยู่ที่ไหน!ความทรงจำต่างมิติทะลักเข้ามาเพียงชั่วครู่ ร่างนี้คือ 'ซูหว่านเอ๋อร์' อนุภรรยาผู้แสนเรียบร้อยที่เพิ่งถูกส่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่กี่วัน
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more
ตอนที่ 2
วงแขนแกร่งยังคงตระกองกอดเอวบางไว้แน่น ใบหน้าคมซุกซบอยู่ตรงซอกคอ เสียงหายใจที่เคยหนักหน่วงค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะสม่ำเสมอสัญลักษณ์แห่งการหลับใหลซูหว่านเอ๋อร์นอนนิ่งเกร็ง กลั้นหายใจฟังเสียงนิ่งสะกิดอารมณ์นั้นทุกห้วงยามเขาหลับไปแล้ว… แต่หัวใจเธอกลับยิ่งสั่นระทึกด้วยความหวาดกลัวทุกคำพูด ทุกสัมผัส และทุกการตอบสนองของร่างกายล้วนเป็นชนวนเหตุให้เขาสงสัย หากวันใดเขาจับได้ว่าสตรีในอ้อมกอดไม่ใช่ ‘ซูหว่านเอ๋อร์’ คนเดิม… จุดจบจะเป็นเช่นไร เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการทางเดียวที่มีคือต้องหนีหญิงสาวรอคอยจนแน่ใจว่าเขาจมสู่ดิ่งพะวัง ค่อย ๆ คลายแรงกดที่ละนิ้ว ถอนแขนหนาออกจากเอวอย่างระมัดระวังที่สุด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเบาบางยิ่งกว่าลมหายใจ ยามเคลื่อนกายถอยห่าง ความอบอุ่นและสายธารรักสีขาวข้นที่คั่งค้างค่อย ๆ รื่นไหลเปรอะเปรื้อนตามเรียวขา หว่านเอ๋อร์กัดริมฝีปากแน่นสะกดกั้นเสียงอัปยศ มิให้เล็ดลอดออกมาแม้เพียงนิดเธอเลื้อยลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ คว้าเสื้อคลุมไหมสีเทามาคลุมกายอย่างลวก ๆ มุ่งตรงไปยังประตูบานเล็กด้านหลังห้องน้ำสรงบรรยากาศกลางดึกของจวนอ๋องเงียบสงัดจนน่ากลัว สองเท้าเปลือยเปล่าเริ่มก
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more
ตอนที่ 3
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามา ร่างบางบนเตียงถอนหายใจยาว ความบอบช้ำทั่วเรือนร่างทำให้การขยับตัวแต่ละครั้งเป็นไปด้วยความยากลำบากหว่านเอ๋อร์นอนมองเพดานด้วยดวงตาพร่ามัว เหตุการณ์เมื่อคืนฉายวนในหัวราวกับฝันร้าย… หรือไม่ก็ฝันเสียวซ่าน ความหนักหน่วงที่เขาฝากไว้ยังคงเด่นชัดทุกหยาดหยด‘การหนีไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย…เธอสรุปกับตัวเองในใจ ยิ่งดิ้นรนยิ่งเจ็บตัว ร่างกายนี้ไม่ได้แข็งแรงพอจะไปบุกป่าฝ่าดงที่ไหนได้ และผู้ชายคนนั้นก็กัดไม่ปล่อยเกินไป“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง”หว่านเอ๋อร์เอ่ยเรียกสาวใช้ประจำตัวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างของสาวใช้หน้าตาสะอาดสะอ้านที่รีบเข้ามาช่วยประคอง“เหม่ยซิงอยู่นี่แล้วเพคะ อนุห้า… ท่านอยากได้น้ำชาหรืออุ่นกายด้วยน้ำสรงก่อนดีเพคะ?”หว่านเอ๋อร์โบกมือเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเปิดฉากสืบหาข้อมูล“เหม่ยซิง… ข้าอยากรู้เรื่องภายในจวนให้มากกว่านี้ ช่วยเล่าเรื่องอนุคนอื่น ๆ ให้ข้าฟังหน่อยสิ”สาวใช้ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มและเริ่มเล่ารายละเอียด“ท่านอ๋องทรงมีพระประสงค์ให้จวนมีความสงบเพคะ ปัจจุบันนอกจากพระชายาเอกแล้ว ท่านอ๋องทรงมีอนุทั้งหมดห้าคน… ซึ่งท่า
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more
ตอนที่ 4
เพราะคำว่า ‘พักผ่อน’ ของเขาและเธอดูเหมือนจะมีความหมายไม่เท่ากันอย่างสิ้นเชิง…แก้วชาเนื้อดีในมือของหว่านเอ๋อร์เกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ทันทีที่สายตาหันไปเห็นเรือนร่างสูงใหญ่ของเซียวหานเย่ก้าวผ่านประตูห้องเข้ามาอย่างถือวิสาสะในยามค่ำคืนหญิงสาวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หันหน้าไปอีกทางแล้วทำท่าอ้าปากอารมณ์กรี๊ดแบบไร้เสียงด้วยความอัดอั้นตันใจไหนบอกว่าจะให้พักไงฟะ?!เมื่อทำใจยอมรับชะตากรรมได้แล้ว เธอจึงสลดลง ค่อย ๆ หันกลับไปมองหน้าเขา พลันลุกขึ้นก้าวไปต้อนรับด้วยสีหน้าเศร้าซึมราวกับโลกจะถล่มลงมาเบื้องหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ฝ่ายท่านอ๋อง เมื่อได้เห็นท่าทางมิได้ยินดียินร้ายหรือจะเรียกว่าโศกเศร้าสุดขีดของเธอ เขากลับยิ้มกริ่มอย่างชอบใจประหลาดนักอนุคนอื่น ๆ ในจวนล้วนแต่เฝ้ารอต้อนรับปรนนิบัติเขาด้วยความเอาอกเอาใจ ทว่าอนุห้าผู้นี้กลับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา แต่ยิ่งนางแสดงอาการเช่นนี้ เขากลับยิ่งรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นเขาย่างกรายเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ หว่านเอ๋อร์ก้มหน้าลงต่ำ นิ้วเรียวม้วนบิดชายเสื้อตัวเองด้วยความเศร้าสร้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อมแอ่มในลำคอ“ท่านอ๋อง…
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more
ตอนที่ 5
เช้าวันถัดไป…ข้าวของหมวดหมู่เครื่องประดับ ผ้าแพรเนื้อดี และแจกันลวดลายวิจิตรบรรจงจำนวนมากถูกสาวใช้ทยอยขนเข้ามาจัดวางไว้จนเต็มโต๊ะในตอนแรก ซูหว่านเอ๋อร์ ยืนมองสิ่งของเหล่านั้นด้วยความตื่นตาตื่นใจ ความรู้สึกโปร่งเบาและเกษมสันต์ถาโถมเข้ามาจนเธอแอบเผลอยิ้มออกมาเบาๆ ที่แท้ความรู้สึกของสาวสวยที่มีเสี่ยสายเปย์คอยประเคนเงินทองให้มันเป็นแบบนี้นี่เอง วันๆ ไม่ต้องทำอะไร แค่แต่งตัวสวยๆ นั่งรอนอนรอให้ชายขนทรัพย์สมบัติมาประเคนถึงที่ในโลกก่อนของเธอวันวันเอาแต่กระดกกาแฟ ทำงานหัวฟูจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะทาครีมบำรุงผิวหรือแต่งหน้าทาปาก แต่โชคดีที่วิญญาณของเธอหลุดเข้ามาอยู่ในร่างนี้... ร่างของ 'ซูหว่านเอ๋อร์' เจ้าของดวงหน้ารูปไข่สุกงอมราวดั่งวงจันทร์ คิ้วเรียวโก่งรับกับดวงตาดำขลับทอประกายหวานซ่าน ริมฝีปากอวบอิ่มสีกลีบท้อ และผิวกายขาวเนียนละเอียดประดั่งหิมะบริสุทธิ์ เรือนร่างคอดกิ่วมีส่วนโค้งส่วนเว้าที่งดงามงาดเย้ายวนจนไม่ว่าใครได้เพ่งมองก็ยากจะถอนสายตาทว่า ในระหว่างที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการหยิบจับกำไลหยกขึ้นมาส่องแสงอยู่นั้น เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นพร้อมรังสีคุกคามก็ดังมาจากทางหน้าประตู‘พระชายาเอก
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
ตอนที่ 6
กลิ่นไอความตึงเครียดจากโถงใหญ่เมื่อครู่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ทันทีที่บานประตูไม้ปิดลงอย่างมิดชิด ความเกร็งเครียดที่เคยสะสมอยู่ในร่างกายของ ซูหว่านเอ๋อร์ ก็พังทลายลงในทันตาเธอถอนหายใจยาวเหยียด จากนั้นจึงกระโจนขึ้นไปบนเตียงไม้จันทน์ขนาดยักษ์ ถีบเท้ากลางอากาศด้วยความลืมตัว รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"อิสรภาพ! ในที่สุดอิสรภาพที่แท้จริงก็กลับมาแล้วโว้ย!"หว่านเอ๋อร์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เธอกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ เตียง พลางขยับสะโพกฮัมเพลงยุคปัจจุบันที่ชอบฟังอยู่เป็นประจำด้วยท่วงท่าสุดร่าเริง แทนที่จะโศกเศร้าเสียใจตักตากน้ำตาที่ถูกสามีผู้สูงศักดิ์ตัดไมตรีและเอ่ยปากว่าจะไม่มาเหยียบเรือนอีก แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเพิ่งยกภูเขาออกจากอกไม่ต้องนอนหวาดระแวงว่าคืนนี้เขาจะมาไหม ไม่ต้องเหนื่อยล้าร่างกายรับบทเลิฟซีนเร่าร้อนนั่นอีกต่อไป... นี่มันชีวิตในฝันของสตรีเกียจคร้านชัดๆทว่า การกระทำหลุดโลกและกิริยาหลุดลุ่ยอันสุดแปลกประหลาดของนายหญิง กลับทำให้สาวใช้คนสนิทที่เพิ่งเดินถือถาดชาเข้ามาถึงกับตาค้าง จอกชาบนถาดเกือบหลุดร่วงจากมือ นางยืนมองอนุสาวที่กำลังเต้นท่าแปลกๆ บนเตี
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
ตอนที่ 7
ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวถอยหลังหนีออกไปตามใจคิด สายลมวูบหนึ่งก็พัดผ่าน พร้อมกับผ้าแถบเนื้อหนาที่ถูกสะบัดตวัดรัดเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างแม่นยำ แรงดึงอันมหาศาลรั้งร่างของซูหว่านเอ๋อร์ลอยหวือไปตามแรงดึง จนกระทั่งเซไปหยุดอยู่กลางศาลาชมดอกไม้ต่อหน้าชินอ๋องหว่านเอ๋อร์ดวงตาโตเท่าไข่นกกระทาด้วยความตื่นตกใจ หัวใจล่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พอมองไปรอบๆ ก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อเห็นว่าร่างของอนุรองที่เคยนั่งคลอเคลียอยู่เมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกผ้าแถบอีกผืนรัดเอวแล้วส่งลอยกระเด็นออกไปยืนมึนงงอยู่นอกศาลาเสียแล้วหมับไม่นานนัก ม่านโปร่งที่เคยรวบเก็บไว้ข้างเสาศาลาก็ถูกปลดลงมาปกคลุมรอบทิศทาง มืดชิดจนผู้คนภายนอกไม่อาจมองเห็นเหตุการณ์ข้างในได้อีกต่อไปเซียวหานเย่ ยืนปรับอาภรณ์หลวมๆ ของตนพลางเดินตรงเข้ามาหานางด้วยสีหน้ากวนประสาท ยิ้มยั่วที่มุมปากพราวเสน่ห์ฉายชัดในดวงตาคมกริบ"แอบมองผู้อื่นสนทนากันกลางวันแสกๆ เช่นนี้... เจ้าพัฒนาสายตามาเป็นพวกชอบถ้ำมองตั้งแต่เมื่อใดกัน ซูหว่านเอ๋อร์"หว่านเอ๋อร์หน้าหงาย แม้อยากจะปฏิเสธใจจะขาด แต่จำนนด้วยหลักฐานที่ยืนค้างอยู่ตรงนี้ จึงทำได้เพียงเถียงสู้ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก"ข้า.
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
ตอนที่ 8
ครั้นจังหวะการหายใจของทั้งสองเริ่มกลับคืนสู่ความสงบ เซียวหานเย่กลับยังมิได้ถอนตัวตนอันอบอุ่นออกจากช่องทางรักของหญิงสาวเรือนกายหนาเอนหลังพิงเข้ากับพนักเตียงไม้ภายในศาลา แขนแข็งแกร่งตระกองกอดเอวคอดบางของหว่านเอ๋อร์ที่ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนตักไว้แน่นหนา ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม ขณะที่อีกข้างค่อย ๆ บรรจงปาดหยาดเหงื่อพร่างพราวบริเวณขมับของนางออกให้อย่างอ่อนโยน“ลุกไหวหรือไม่”เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มหว่านเอ๋อร์ยังคงซบใบหน้าหวานลงกับแผงอกกว้าง ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยสิ่งใดในทันที ร่างกายบางยังคงอ่อนแรงระส่ำระสาย และมีความร้อนระอุขุนเข้มตกค้างอยู่เบื้องล่างเซียวหานเย่หัวเราะแผ่วเบาในลำคอด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มค่อย ๆ ประคองอุ้มร่างนางลงจากตักอย่างระมัดระวัง พลางจัดแจงอาภรณ์หลุดลุ่ยให้อย่างเบามือ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกมาปกคลุมเรือนกายของนางไว้มิให้ต้องลม“ไป”เขาเอ่ยสั้น ๆ น้ำเสียงทรงอำนาจแฝงความหนักแน่น“ไปไหนเพคะ?”หว่านเอ๋อร์ช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความฉงน“ห้องของข้า”ไร้ซึ่งโอกาสให้เอ่ยโต้แย้ง แขนแข็งแรงของเซียวหานเย่ก็
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
ตอนที่ 9
ยามที่ดวงตะวันหลบเร้น และแสงโคมไฟจากเทศกาลชีซีเบาบางลง ร่างสองร่างก็พากันกลับมาถึงเรือนหออันอบอุ่น ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนยามค่ำคืนกลับไม่ได้เงียบสงบลงตามเวลา... เพราะไฟแห่งความสยิวและความเย้ายวนที่จุดไว้ตั้งแต่กลางวัน บัดนี้ถูกโหมกระพือขึ้นอีกครั้งด้วยความหวานฉ่ำจากเทศกาลแห่งความรักหว่านเอ๋อร์เพิ่งจะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบา เสร็จแล้วก็เดินระเห็จมานั่งลงที่หน้าคันฉ่อง รอยยิ้มหวานระยับยังคงประดับอยู่บนกรอบหน้านวล ยามนึกถึงภาพโคมไฟรูปหัวใจที่ลอยเคว้งอยู่บนท้องฟ้าทว่ายังไม่ทันจะได้หยิบหยกจับปิ่น แขนแข็งแกร่งอันคุ้นเคยก็สวมกอดเข้าที่เอวคอดกิ่วจากทางด้านหลัง เซียวหานเย่เกยคางลงบนไหล่มน กลิ่นอายกายหอมกรุ่นและอุณหภูมิร้อนผ่าวจากอกหนาแนบชิดติดแผ่นหลังบาง นัยน์ตาคมทอดมองสตรีในกระจกผ่านรอยยิ้มพึงใจ“ท่านอ๋อง...”หว่านเอ๋อร์เอี้ยวหน้ากลับไปมอง สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาแกล้งแนบจูบลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า “จะ... จะทำอะไรเจ้าคะ ข้ากำลังจะนอนแล้วนะ”“นอนหรือ?”ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู นัยน์ตาทอดมองนางอย่างวิจิตร“เจ้าบอกรักข้ากลางงานเทศกาล ชีซีเขียนสัญลักษณ์หั
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
ตอนที่ 10
ผ่านพ้นคืนวันอันหวานฉ่ำในเทศกาลชีซีไปได้เพียงไม่กี่วัน ความสุขสงบภายในเรือนพักของหว่านเอ๋อร์ก็ถูกสั่นคลอนยามเช้าที่เซียวหานเย่ต้องเสด็จออกไปจัดการราชการนอกจวน พระชายาและอนุรองหลิวหรูเยียนก็ฉวยโอกาสนี้นำขบวนสาวใช้ตรงมายังเรือนของนางทันที ทั้งสองประทับนั่งบนเก้าอี้ ใช้สายตาเหยียดหยามทอดมองหว่านเอ๋อร์ พลางส่งวาจาถากถาง ดูถูกความเป็นเพียงหญิงอนุไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างไม่รักษาน้ำใจในตอนแรก หว่านเอ๋อร์ก้มหน้าสงบปากสงบคำตามกิริยาที่อนุทั่วไปควรกระทำ ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดเปรียบเปรยที่ยิ่งพูดก็ยิ่งล้ำเส้น ประกอบกับสัญชาตญาณของหญิงสาวที่มาจากโลกยุคปัจจุบัน มันทำให้ความคิดของนางเปลี่ยนไปในทันทีขืนยอมก้มหัวให้ในวันนี้ วันข้างหน้าพวกนางก็คงได้ใจ แล้วกลับมาข่มเหงเหยียบย่ำกันไม่เว้นแต่ละวันแน่... อยากสู้ก็เข้ามา! ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า!หว่านเอ๋อร์ยืดตัวตรง ค่อย ๆ ยืนขึ้นช้า ๆ ด้วยท่าทางสุขุม สายตาที่เคยอ่อนน้อมเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย ทว่าแฝงรอยยิ้มแพรวพราวและเหนือกว่าอย่างเปิดเผย นางย่นระยะห่างเข้าไปหาทั้งสองคนเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแจ่มชัด"พระชายา อนุรอง... พวกท่านอุตส
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status