ตอนที่ 5

ทางด้านประตูเมืองหลวง

เมื่อประตูเมืองเปิดออกสู่สายตา หน้าขบวนปรากฏบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ร่างกายกำยำสมกับเป็นแม่ทัพ  ใบหน้าคมเข้มผสมกับความงามอย่างลงตัว  คิ้วเฉียงตัดราวกระบี่เข้ากับดวงตาดุดันสีนิลสนิท ริมฝีปากสีสดดั่งคนสุขภาพดี ใบหน้าเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ บรรยากาศรอบๆตัวแลดูเยือกเย็น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสตรีน้อยใหญ่ส่งสายตาให้บุรุษผู้นั่งอยู่บนหลังม้าศึกชั้นดีไม่ขาดสาย  ด้านหลังถัดไปคือบุรุษรูปงามไม่แพ้กัน ใบหน้าคมเข้ม คิ้วกระบี่ แต่มีดวงตาที่หวานไม่ดุดันที่ได้มาจากผู้เป็นมารดาบรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายไม่ตึงเครียดเท่าท่านแม่ทัพใหญ่ เขาคือรองแม่ทัพเยี่ยไป๋เทียนบุตรชายของท่านเสนาบดีใหญ่นั่นเอง

เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังไปทั่วบริเวณเมื่อขบวนเคลื่อนผ่านและแล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีบุรุษผู้หนึ่งแต่งกายคล้ายคุณชายเจ้าสำราญยืนขวางหน้าขบวน ชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงบริเวณนั้นต่างคิดว่าบุรุษผู้นั้นเป็นใครกันถึงได้กล้าขวางขบวนของท่านแม่ทัพใหญ่ ไม่รักชีวิตแล้วหรือไร ทันทีที่จ้าวเฟยหลงและรองแม่ทัพอย่างเยี่ยไป๋เทียนที่ขี่ม้านำหน้าขบวนเห็นว่าผู้ที่แต่งกายคล้ายคุณชายเจ้าสำราญนั้นเป็นใครก็รีบลงจากหลังม้าแล้วก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“ถวายพระพรพะยะค่ะฝ่าบาท” เยี่ยไป๋เทียนคุกเข่ากล่าวถวายความเคารพแด่จ้าวหมิงหลงฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว

“ท่านมาทำอันใดที่นี่” จ้าวเฟยหลงมองหน้าพระเชษฐาที่รั้นออกมานอกวังหลวงไม่กลัวอันตราย

จ้าวหมิงหลงฮ่องเต้กวาดสายตามองอนุชาซึ่งไม่ได้พบหน้ากันนานหลายปีที่นอกจากไม่ทำความเคารพพระองค์ผู้ซึ่งเป็นฮ่องเต้แล้วยังถามคำถามไม่น่าฟังอีกต่างหาก เจ้าน้องชายคนนี้นี่มันน่าลงโทษซะจริงๆแต่ก็เอาเถอะพระองค์ไม่ได้ถือสาอะไร ขนาดบัลลังก์นี้พระองค์จะยกให้น้องชายผู้นี้ยังได้ด้วยซ้ำ ความจริงนั้นบัลลังก์นี้ควรเป็นของอนุชาตนเสียมากกว่าติดอยู่ที่ว่าเจ้าน้องชายหน้าตายผู้นี้ไม่ขอยุ่งกับการเมืองใดๆทั้งสิ้น

“อะไรเล่าหลงเอ๋อร์ พี่ชายคนนี้มาต้อนรับกลับบ้านทั้งทีทำไมพูดจาไม่น่าฟังอย่างนั้นเล่า” จ้าวหมิงหลงพูดอย่างหยอกเย้า 

ชาวเมืองที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็ได้ยินบทสนทนาดังกล่าวจึงทราบว่าบุรุษที่บังอาจขวางทางผู้นั้นเป็นใครต่างพากันตื่นตะลึงไม่คิดว่าโอรสสวรรค์จะเสด็จมา ชาวเมืองและเหล่าทหารน้อยใหญ่ที่อยู่ด้านหน้ารีบคุกเข่าพร้อมส่งเสียงถวายพระพร

“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี!”

“เอาล่ะข้าไม่ได้มาแบบเป็นทางการ อย่าส่งเสียงดังไปเดี๋ยวชาวเมืองจะแตกตื่นกันไปหมด ตามสบายเถอะ ข้าแค่มาต้อนรับพวกท่านที่สามารถชนะศึกสงครามปกป้องแคว้นของเราให้อยู่รอดปลอดภัยแยกย้ายกันกับบ้านเรือนพวกท่านเถิด อีกสามวันเราจะจัดงานเฉลิมฉลองและให้รางวัลแก่พวกท่านทุกๆคนและรวมถึงครอบครัวคนที่สูญเสียด้วย”

“ขอบพระทัยพะยะค่ะฝ่าบาท!!”

ชาวเมืองและทหารที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างกล่าวขอบพระทัยซาบซึ้งถึงความมีเมตตาของฮ่องเต้ก่อนจะสั่งทหารแยกย้ายกันกับบ้านเรือนตนด้วยความสุข แต่ก็มีหลายคนที่กลับไปด้วยความเศร้าโศกเนื่องจากได้สูญเสียคนในครอบครัวไป

จ้าวเฟยหลงมองพระเชษฐาตนเองที่เป็นถึงฮ่องเต้แต่ยังคงเอาแต่พระทัยไม่ระวังตนเองพร้อมถอนหายใจ

“เสด็จพี่ทรงออกมาได้อย่างไรพะยะค่ะ”จ้าวเฟยหลงถามผู้เป็นพี่อีกครั้งด้วยท่าทีที่สุภาพกว่าเดิมนิดหน่อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอยู่ท่ามกลางสายตาของคนมากมาย

“ข้าก็ออกมาพร้อมกับขันทีซ่งและฉิวฟงน่ะสิ” ทางด้านฉิวฟงและขันทีซ่งที่ถูกสายตาคาดโทษของชินอ๋องได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อหน้าซีดอยู่ด้านหลังจ้าวหมิงหลงอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นโอรสสวรรค์วรยุทธรึก็สูงกว่าพวกเขาจะมีใครกล้าขัดคำสั่งได้ พวกข้าน้อยยังมีครอบครัวที่ต้องดูแลอยู่นะพะยะค่ะฝ่าบาท!

เยี่ยไป๋เทียนเห็นท่านแม่ทัพมองฮ่องเต้อย่างคาดโทษบรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นในขณะที่ทางฝ่ายฮ่องเต้ทรงยิ้มแย้มไม่ทุกข์ร้อนต่ออารมณ์ผู้เป็นพระอนุชาแม้แต่น้อยจึงรีบกล่าวทูลเชิญทั้ง สองพระองค์เสด็จไปที่อื่นโดยเร็ว

“เอ่อ….ทูลเชิญฝ่าบาทและท่านแม่ทัพไปหาที่ส่วนตัวพูดคุยกันก่อนเถิดพะยะค่ะ ทรงอยู่ตรงนี้นานเกรงว่าจะไม่ดีนัก”

“พูดธรรมดาเถิดรองแม่ทัพตอนนี้เราอยู่ข้างนอก”

“เอ่อ ขอรับ เชิญขอรับโรงเตี๊ยมของข้าอยู่ไม่ไกลจากนี่เท่าใดนัก” ไป๋เทียนรีบสั่งคนของตนไปแจ้งที่โรงเตี๊ยมจากนั้นจึงนำทางไปอย่างรวดเร็ว 

โรงเตี๊ยมตระกูลเยี่ย

“เกิดอะไรขึ้นทำไมเสียงขบวนกองทัพถึงหยุดหายไป” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยขึ้นอย่างข้องใจ สามีนางได้ส่งข่าวบอกบุตรชายแล้วว่านางและบุตรสาวจะมารอต้อนรับชมขบวนกองทัพหลวงที่ผ่านเส้นทางของโรงเตี๊ยม เนื่องจากนางและบุตรสาวเป็นสตรีแถมเป็นถึงฮูหยินของจวนเสนาบดีจะให้ไปยืนต้อนรับหน้าประตูเมืองที่มีเหล่าบุรุษมากมายคงไม่เหมาะ

“ได้ข่าวมาจากชาวบ้านที่ไปรอชมขบวนที่อยู่รั้งท้ายบอกว่าทหารกระจายตัวแยกย้ายกันกลับบ้านเรือนแล้วขอรับเห็นว่าเป็นคำสั่งของกองกองทัพ” ผู้ติดตามที่ออกไปหาข่าวจากด้านล่างเอ่ยแก่นายหญิงตนเอง

“อย่างนั้นหรือ” นางเอ่ยพร้อมกับคิดในใจว่านางคงยังไม่ได้เจอบุตรชายในตอนนี้ คงต้องรอบุตรชายที่เป็นรองแม่ทัพเข้าเฝ้าถวายรายงานการชนะศึกสงครามพร้อมชินอ๋องซะก่อน นางคิดว่าสมควรกลับไปรอที่จวนจะดีกว่าแต่ยังไม่ทันที่จะหันไปบอกบุตรสาวที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตากินขนมอยู่ว่าให้กลับจวน เสียงหลงจู้ดันดังขึ้นเสียงก่อน

“ฮูหยิน ท่านรองแม่ทัพส่งคนมาแจ้งว่าจะมาที่โรงเตี๊ยมพร้อมกับนายท่านอีกสองคนและสั่งว่าให้เตรียมห้องส่วนตัวไว้ขอรับ” หลงจู้รีบขึ้นมาทันทีหลังจากผู้มาส่งข่าวบอกอย่างเร่งด่วนเมื่อครู่

“ไม่ได้การล่ะ เฟิ๋งเอ๋อร์หยุดกินขนมก่อนเจ้าลงไปกำชับพ่อครัวของโรงเตี๊ยมทีว่าให้เร่งทำอาหารอย่างดีสามสี่อย่างขึ้นมาที” นางหันไปสั่งบุตรสาว พร้อมสั่งรายการอาหารเตรียมต้อนรับบุตรชายอย่างตื่นเต้นโดยลืมไปว่าสั่งหลงจู้ก็ได้ไม่จำเป็นต้องให้บุตรสาวไปเอง ก่อนจะเอ่ยสั่งงานต่อ

“เจ้าจงไปเตรียมห้องตามที่รองแม่ทัพสั่ง จัดเตรียมให้พร้อมอย่าให้มีอันใดผิดพลาด” บุตรชายนางไปอยู่ชายแดนหลายปีไม่รู้ว่าได้กินอาหารดีๆหรือไม่ ถึงบุตรชายจะคอยส่งจดหมายมาบอกว่าสบายดีก็เถอะแต่คนเป็นมารดาก็อดห่วงไม่ได้ ท่ามกลางศึกสงครามจะหาความสบายได้อย่างไร

“ขอรับฮูหยิน ข้าน้อยจะจัดการทุกอย่างไม่ให้มีอันใดผิดพลาด”

“เฟิ่งเอ๋อร์เจ้าไม่ต้องลงไปแล้วอยู่รอพี่เจ้าตรงนี้กับแม่เถิด”อ้ายเหม่ยหลินที่พึ่งนึกขึ้นได้กล่าวกับบุตรสาว 

“ท่านแม่เจ้าคะ ขออยากเป็นผู้ชงชาให้พี่ไป๋เทียนเจ้าค่ะ” ไป๋เฟิ่งเอ่ยบอกความต้องการของตนเองให้มารดาทราบ พี่ชายนางมักกล่าวเสมอว่าชื่นชอบชาที่นางชงที่สุดตนจึงอยากทำสิ่งเล็กๆน้อยๆนี้เพื่อต้อนรับการกลับมาของเขา

“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเจ้า”

“ข้าน้อยจะให้คนเตรียมชาให้ขอรับ" หลงจู้รีบเอ่ยอย่างรู้หน้าที่

“ดี ไปจัดการเถิด” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยกับเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมแล้วหันมายักหน้าให้บุตรสาวนาง ก่อนทั้งบุตรสาวและคนดูแลโรงเตี๊ยมจะเดินลงไปด้านล่างพร้อมกัน คราแรกนางคิดจะห้ามบุตรสาวว่าเรื่องเช่นนั้นปล่อยให้บ่าวไพร่ทำไปเถิดแต่เพราะเห็นสายตาของไป๋เฟิ่งจึงได้แต่ปล่อยให้ทำตามใจ

ที่ด้านล่างแขกที่มาทานอาหารแทบจะกลับไปกันหมดแล้วเนื่องจากส่วนใหญ่มารอชมขบวนกองทัพของชินอ๋อง มีบางส่วนที่มาดื่มชาโดยเฉพาะเพราะโรงเตี๊ยมของตระกูลเยี่ยช่วงนี้ขึ้นชื่อเรื่องน้ำชายิ่งนัก