ตอนที่ 6

บุรุษทั้งสามคนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมหลังจากทั้งจ้าวเฟยหลงและเยี่ยไป๋เทียนที่แวะเปลี่ยนชุดเป็นชุดธรรมดา หลงจู้เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบมาต้อนรับทันที

“คาราวะรองท่านแม่ทัพและคุณชายทั้งสองขอรับ" หลงจู้ไม่ทราบว่าคุณชายอีกสองท่านนั้นเป็นใครคิดว่าเป็นเพียงสหายคุณชายใหญ่เอ่ยทักทายตามปกติ

“เชิญพะยะค่ะ กระหม่อมได้ส่งคนมาแจ้งไว้แล้ว” ไป๋เทียนทูลเบาๆเพื่อไม่ให้แขกที่อยู่ชั้นล่างโรงเตี๊ยมแตกตื่น ตัวเขาคงต้องขึ้นไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้สำหรับทั้งสองพระองค์ก่อนแล้วจึงค่อยขอพระราชทานอนุญาตไปพบมารดาและน้องสาว

“ไม่ต้องเตรียมอะไรมากมายเจ้าก็อยู่ด้วยกันกับข้าและเฟยหลงนี่แหละ” จ้าวหมิงหลงเอ่ย

“เอ่อ...คือว่ามารดาและน้องสาวกระหม่อมอยู่ที่นี่ด้วย กระหม่อมต้องขอพระราชทานอนุญาตไปพบมารดาและน้องสาวได้ไหมพะย่ะค่ะ”

“หืม มารดาและน้องสาวเจ้าอยู่ที่นี่หรือรองแม่ทัพ”

“พะยะค่ะฝ่าบาท”

“ดี ถ้าอย่างนั้นนำทาง”

“เอ่อ.... พะย่ะค่ะ” เยี่ยไป๋เทียนจนหนทางในเมื่อจ้าวเหนือหัวตรัสอย่างไรก็คงได้แต่ต้องทำตามจึงได้เชื้อเชิญให้จ้าวหมิงหลงเดินขึ้นไปชั้นบน

เมื่อพ้นหลังบุรุษทั้งสามหลงจู้ที่อยู่ใกล้ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่เกือบหยุดหายใจเมื่อทราบว่าบุรุษที่มากับท่านรองแม่ทัพนั้นเป็นใคร ตั้งสติได้จึงรีบไปควบคุมคนทางโรงครัวให้ทำอาหารให้ดีที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดใดๆ

“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ” ไป๋เทียนเอ่ยทักมารดาก่อนที่จะเดินเข้าไปหา

“เทียนเอ๋อร์เจ้ากลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง”อ้ายเหม่ยหลินรีบเข้ามาคว้าแขนบุตรชายพลางมองทั่วตัวเพื่อสำรวจว่าบุตรชายบุบสลายตรงไหนหรือไม่ จนไม่ได้ทันสังเกตว่ามีบุคคลอีกสองคนที่เหลือที่ยืนมองมารดากับบุตรชายสนทนากัน

 “ข้าไม่เป็นอันใดขอรับ”

“เอ๊ะ เชิญคุณชายทั้งสอง” อ้ายเหม่ยหลินพึ่งจะมองเห็นบุคคลที่มากับบุตรชายจึงเชิญมานั่งที่โต๊ะด้วยกัน

“ท่านแม่นี่ คะ-” ไป๋เทียนที่กำลังจะบอกมารดาว่าทั้งสองคนคือใครก่อนที่จะทำการมิควรต่อทั้งสองพระองค์ไปแต่ถูกทั้งสองพระองค์ส่งสายตาห้ามปรามมาว่าไม่ให้เอ่ยอะไร

อ้ายเหม่ยหลินที่สนใจแต่บุตรชายจึงไม่ได้ให้ความสนใจสำรวจพินิจใบหน้าของทั้งสองจึงยังไม่ทราบว่าผู้ที่มากับบุตรชายตนนั้นเป็นใคร

เมื่อทั้งหมดมานั่งที่โต๊ะโดยไป๋เทียนได้ให้ฮ่องเต้และชินอ๋องทรงประทับลงบนเก้าอี้ก่อนแล้วจึงนั่งลงตาม  จ้าวหมิงหลงจึงเริ่มต้นบทสนทนาอย่างรวดเร็วเมื่อไม่มีใครคิดจะเอ่ยอันใด

“ฮูหยินของท่านเสนาบดีเยี่ยงดงามสมกับคำร่ำลือ” จ้าวหมิงหลงชวนพูดคุยต่างจากจ้าวเฟยหลงที่นั่งนิ่ง

ด้านอ้ายเหม่ยหลินมานั่งที่โต๊ะก็ลอบมองบุรุษทั้งสองที่มากับบุตรชายเมื่อหนึ่งในสองเปิดการสนทนา พินิจพิจารณามองนางมีความรู้สึกว่าคุ้นเคยใบหน้าของคนที่เอ่ยถามตน แต่คิดมิออกว่าเคยพบที่ใดแถมท่าทีของบุตรชายออกจะเกรงใจทั้งคู่อยู่ไม่น้อยนางจึงยังรอดูท่าทีมิคิดจะเอ่ยอะไรออกไป 

“คุณชายท่านนี้กล่าวชมเกินไปแล้วข้าเป็นเพียงสตรีที่แต่งงานมีบุตรถึงสองคนคงไม่อาจงามราวสตรีแรกรุ่น” อ้ายเหม่ยหลินตอบพร้อมยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ยอมต่อบทสนทนาอันใด 

“แล้วเฟิ่งเอ๋อร์ล่ะขอรับท่านแม่” ไป๋เทียนยอมเสียมารยาทเอ่ยแทรกถามหาน้องสาวเมื่อบรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง   

“เฟิ่งเอ๋อร์ลงไปด้านล่าง นางไปเตรียมชาให้เจ้า” 

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยขอรับ” แม้ปากจะบอกอย่างนั้นแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินว่าน้องสาวทำสิ่งใดให้

จ้าวหมิงหลงนั่งฟังบทสนทนาของมารดาและบุตรอย่างไม่ใส่ใจนัก พระองค์ไม่ได้กล่าวอะไรอีกคาดว่าเยี่ยฮูหยินอาจจะคาดเดาได้ว่าทั้งสองคนไม่ใช่สหายของบุตรชายตน จึงระแวดระวังสงวนท่าทีแต่ก็วางตัวได้อย่างดีเยี่ยมสมเป็นอดีตองค์หญิงถึงจะแสดงออกว่าถ่อมตัวแต่ก็มีความถือตัวอยู่ไม่น้อย จึงหันมาสนทนากับน้องชายตน

“เจ้ามองอะไรหรือ”

จ้าวหมิงหลงถามแต่ผู้เป็นน้องชายไม่ตอบจึงกวาดสายตาไปมองจึงรู้ว่าดวงตาคมกรบนั้นมองไปยังขนมเฉียวกั่ว⁵ที่วางอยู่บนโต๊ะ มิแปลกหากจ้าวเฟยหลงจะมองมันเพราะเป็นขนมที่จางกุ้ยเฟยเสด็จแม่ของเฟยหลงทรงชื่นชอบ

ทางด้านจ้าวเฟยหลงนั่งมาได้ซักพักก็ไม่ได้เอ่ยอะไรซึ่งเป็นปกติของพระองค์ จ้าวเฟยหลงได้กลิ่นขนมเฉียวกั่วตั้งแต่เดินเข้ามาในห้อง จึงกวาดสายตามองหาจนพบขนมนี้บนโต๊ะพึงให้รำลึกถึงมารดาพระองค์ที่โปรดปรานขนมชนิดนี้ถึงขนาดในเจ็ดวันต้องมีขนมชนิดนี้ในอาหารที่จะเสวยหนึ่งวัน

หากเสด็จพ่อไม่ทรงห้ามปรามเสด็จแม่ก็คงจะเสวยทุกวัน เมื่อนึกถึงเรื่องราวของมารดาจ้าวเฟยหลงจึงมีสีหน้าที่ดีขึ้นมาเล็กน้อยและอากัปกิริยาที่สดงออกนั้นอยู่ในสายตาของคนทุกคน ทั้งสามคนพลางคิดคล้ายๆกันว่าบุรุษที่เคร่งขรึมมีบรรยากาศรอบตัวดีขึ้น 

อ้ายเหม่ยหลินเห็นเช่นนั้นเลยคิดว่าจ้าวเฟยหลงคงหิวจึงได้หันไปบอกบ่าวรับใช้ให้เอาขนมที่เก็บไว้ส่วนหนึ่งไปใส่จานเพิ่มให้ทานเล่นก่อนที่อาหารจะมา

“เชิญทานขนมรองท้องกันก่อนเถิดเป็นขนมจากร้านชื่อดังของเมืองหลวง” 

“คงเป็นเฟิ่งเอ๋อร์ที่ซื้อมาใช่ไหมขอรับท่านแม่” เยี่ยไป๋เทียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเมื่อคิดว่าน้องสาวเขาคงไม่อ้วนเป็นแม่หมูไปก่อนกระมังชื่นชอบแต่ขนมหวานเช่นนี้

“ใช่แล้วเจ้ากลับมาแล้วก็ตักเตือนนางบ้างเถอะเทียนเอ๋อร์” อ้ายเหม่ยหลินเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ

 จ้าวหมิงหลงได้ยินเรื่องบุตรสาวตระกูลเยี่ยก็เกิดความสนใจเนื่องจากพระองค์ก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน ได้ยินแต่ข่าวที่เล่าลือกันทั่วเมืองหลวงว่ารูปโฉมงดงามเป็นหนึ่ง ทรงเคยหยอกเย้าแหย่เยี่ยไป๋เจี้ยนเรื่องบุตรสาวอยู่บ้างว่าทรงขอมาเป็นฮองเฮาได้หรือไม่ แต่ก็ถูกท่านเสนาบดีบอกปัดไปเสียทุกครั้งกล่าวว่าบุตรสาวเขาไม่คู่ควร

จ้าวเฟยหลงตกอยู่ในห้วงความคิดตนเอง บุตรสาวของเสนาบดีเยี่ยอย่างนั้นหรือคงเป็นคนเดียวกันกับที่พระองค์พบเมื่อก่อนหน้านี้กระมัง สตรีที่ทำให้พระองค์มองจนลับสายตาเพราะมีดวงตาหงส์เป็นประกายเจิดจ้าคล้ายกับมารดาของเขานัก พระองค์หยิบขนมขึ้นมาชิมเล็กน้อยรสหวานของขนมทำให้พระองค์อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

“ท่านแม่อย่าห้ามนางนักเลยขอรับนางมิค่อยได้ออกไปที่ใดนัก” ไป๋เทียนกล่าวอย่างเข้าข้างน้องสาวไม่ปิดบัง

ไป๋เฟิ่งที่กลับขึ้นมาด้านบนเดินเข้ามาก็พบท่านแม่ของนางและบุรุษอีกสามคนที่นั่งอยู่กับมารดาของนาง นางมองไปยังทั้งสามคนด้วยท่าทีสำรวจ

บุรุษทั้งสามล้วนรูปงามไม่แพ้กัน คนหนึ่งใบหน้างดงามราวอิสตรีริมฝีปากยิ้มแย้มรูปร่างสูงโปร่งเหมือนคุณชายเจ้าสำราญแต่มีบรรยากาศบางอย่างที่สูงส่งกว่าคนทั่วไป อีกคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำใบหน้าคมเข้มผสมกับความงามได้อย่างลงตัวเหมือนกับสวรรค์บรรจงสร้างแต่ติดตรงที่มีดวงตาที่ดุดันที่พอนางสบตาแล้วเกิดอาการลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ   ส่วนคนสุดท้ายคือพี่ชายของนางเอง

 

⁵ขนมเฉียวกั่ว (巧果)  เป็นขนมพื้นเมืองจีนที่มีเอกลักษณ์มาก เป็นขนมที่นิยมทานกันในเทศกาลชีซี