ตอนที่ 4

ณ ห้องทรงพระอักษร

บุรุษผู้เป็นใหญ่ของแคว้นกำลังนั่งอ่านรายงานจากขุนนางทั้งหลาย พระองค์ทรงปวดหัวกับเหล่าขุนนางเฒ่าที่วันๆไม่ทำงานทำการอะไร จ้องแต่จะบังคับให้พระองค์แต่งตั้งฮองเฮา บ้างก็อ้างเรื่องบ้านเมืองขาดมารดาของแผ่นดินบ้างล่ะ บ้างก็อ้างเรื่ององค์รัชทายาทสืบบัลลังก์บ้างล่ะ คิดว่าพระองค์รู้ไม่ทันหรือว่า พวกขุนนางเฒ่าจ้องจะเสนอบุตรสาวตนขึ้นมาเป็นฮองเฮา  ฮึ!! เขาพึ่งอายุยี่สิบแปดชันษา ยังมีเวลาอีกมากในการมีทายาทสืบทอดบัลลังก์ อีกอย่างก็ใช่ว่าจะไม่มีสตรีที่พร้อมให้กำเนิดทายาทในเมื่อตำแหน่งเฟยทั้งสี่และสนมของพระองค์มีครบเกือบทุกตำแหน่ง เวลานี้ปัญหาเรื่องศึกสงครามพึ่งจบพระองค์ยังไม่คิดเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาอะไรนั้นหรอก  ในฐานะคนปกครองแคว้นขอแค่บ้านเมืองสงบร่มเย็นชาวบ้านอยู่ดีกินดีแค่นี้พระองค์ก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว

“ถวายบังคมพะยะค่ะฝ่าบาท” เสียงองครักษ์เงาปรากฏขึ้นหลังพระที่นั่งทรงอักษร

“รายงานมา”

“ชินอ๋องทรงกล่าวว่าจะเข้าร่วมงานเฉลิมฉลองพะยะค่ะ หากแต่ไม่ให้ส่งอะไรไปเด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะทรงไม่เข้าร่วมงานพะยะค่ะ” องครักษ์รายงานทุกอย่างไม่ตกบกพร่องซักประโยคเดียว

“หึ่ยยย เจ้าน้องชายคนนี้มันหัวแข็งซะจริงไม่น่ารักเอาซะเลย” จ้าวหมิงหลงอดบ่นออกมาไม่ได้ อนุชาของพระองค์นั้นหัวรั้นไม่น้อยชอบทำตัวเย็นชาจนไม่มีใครอยากเข้าใกล้ สาวงามน้อยใหญ่ที่พระองค์ประทานให้ก็ถูกไล่ตะเพิดกลับมาหมดทั้งที่ตอนเด็กน่ารักแท้ๆ

“ชินอ๋องกล่าวอะไรอีกหรือไม่”

“เอ่อ..ชินอ๋องรับสั่งว่าไม่ต้องมาพะยะค่ะ” องครักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย เนื่องด้วยเกรงกลัวอารมณ์ของโอรสสวรรค์

“หึ ไม่ต้องมาอย่างงั้นหรือ” พระพักตร์งดงามยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ขันทีซ่งอยู่หรือไม่” จ้าวหมิงหลงตะโกนถามขันทีด้านนอกทันที

“อยู่พะยะค่ะฝ่าบาท”

“เตรียมตัวข้าจะไปรับน้องชายซะหน่อย” จ้าวหมิงหลงบอกพร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดี

องครักษ์และขันทีซ่งเห็นฝ่าบาททรงยิ้มสรวลก็มองหน้ากันอย่างหวั่นวิตก หวังว่าฝ่าบาทคงไม่ทรงกลั่นแกล้งแหย่อะไรชินอ๋องอะไรอีกนะ ไม่อย่างงั้นชินอ๋องอาจจะหนีกลับชายแดนภายในค่ำคืนนี้ก็เป็นได้ เพราะชินอ๋องนั้นหากไม่ทรงเรียกกลับมารับรางวัลความดีความชอบก็คงไม่กลับมาเมืองหลวง

เหตุผลที่ต้องทรงกลับมาเพราะฝ่าบาททรงส่งสารไปชายแดนหลังเสร็จศึกใจความว่า ‘หากไม่นำทัพกลับมาเองจะไม่มีทหารคนไหนกลับจากชายแดนทั้งสิ้น’ ทำให้ชินอ๋องต้องกลับมาอย่างเสียมิได้ ไม่ใช่เพื่อตนเองแต่เพื่อเหล่าทหารที่ร่วมสู้ศึกทุกนายที่ควรจะได้รับรางวัลและได้กลับบ้านหาครอบครัวหลังจากชนะศึกในครั้งนี้

ทางด้านไป๋เฟิ่งที่ได้ขนมมาก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง แต่นางไม่อาจแวะร้านตำราได้เพราะล่วงเลยเวลามาจะเกือบสองเค่อแล้ว มารดานางคงกำลังกล่าวว่านางในใจเป็นแน่ ทันทีที่ไป๋เฟิ่งก้าวเข้าสู่โรงเตี๊ยมทุกสายตาต่างมองมาที่นางราวกับมีมนต์สะกด ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความมั่นคง สง่างาม ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยตามแบบฉบับชนชั้นสูงที่มารดานางพร่ำสอน 

ชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมเป็นห้องของเจ้าของโรงเตี๊ยมหรือก็คือท่านพ่อของนางนั่นเองแต่หลังจากที่ได้รับตำแหน่งเสนาบดีกิจการนี้ก็ได้ถูกยกให้ท่านแม่ของนางดูแลเนื่องจากท่านแม่ไม่อยากอยู่ในจวนเฉยๆ ท่านแม่ดูแลโรงเตี๊ยมเป็นอย่างดีรับลูกค้าทุกระดับไม่แบ่งชนชั้น สามารถเข้าพักได้ตามกำลังทรัพย์ของแต่ละคน อาหารรสเลิศและมีบริการครบครันถือว่าเป็นโรงเตี๊ยมที่ได้รับความนิยมอันดับต้นๆของเมืองหลวงเลยทีเดียว

“ข้ามาแล้วเจ้าค่ะท่านแม่” ไป๋เฟิ่งส่งเสียงบอกมารดา และเดินไปนั่งลงข้างๆ

อ้ายเหม่ยหลินหันกลับมามองบุตรสาวนาง พร้อมกวาดตามองพบว่าบุตรสาวที่กล่าวว่าจะไปดูตำราแต่กลับได้ถุงขนมจากร้านชื่อดังของเมืองหลวงมา นางส่ายหน้าเล็กน้อย บุตรสาวนางกินแต่ขนมหวานจนร่างเพรียวบางเริ่มมีเนื้อเกินขึ้นมาที่แก้มแล้วบางส่วนสงสัยนางต้องคุยอย่างจริงจังกับพ่อบ้านเรื่องงดขนมบุตรสาวเสียแล้ว

ไป๋เฟิ่งหันหน้าไปบอกเสี่ยวจูให้เอาขนมส่วนหนึ่งมาใส่จาน นางจะชิมก่อนส่วนหนึ่งแล้วจะเก็บที่เหลือไว้กลับไปกินที่จวน ไม่รู้ว่านางจะได้ออกมานอกจวนอีกเมื่อไหร่ หรือนางจะขอให้พี่ใหญ่พาออกมาดีไหมนะ? ท่านแม่นางคงไม่คัดค้าน ไป๋เฟิ่งขบคิดกับตัวเอง

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ตึ่ง!    ตึ่ง!  ตึ่ง!   ตึ่ง!    ตึ่ง!

เสียงกลองศึกพร้อมเสียงฝีเท้าของม้าศึกและทหารนับแสนดังขึ้นกระหึ่มมาจากหน้าทางหน้าประตูเมืองเป็นสัญญาณว่ากองทัพหลวงของชินอ๋องและพี่ชายนางมาถึงแล้ว เสียงแตรเป่าส่งสัญญาณให้กองทัพเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมือง บรรดาชาวเมืองเต็มไปทั้งสองข้างทางเพื่อมาชมชัยชนะอันยิ่งใหญ่และมารอคอยต้อนรับคนในครอบครัวที่ออกไปทำสงครามเมื่อสี่ปีก่อน