- 2 - เปลี่ยนใจเฟยหลง

อาภรณ์สำหรับออกนอกวังถูกสวมใส่ให้เสิ่นลู่ถิงอย่างระมัดระวัง เหล่านางในช่วยกันประทินโฉมให้สตรีที่แสนงดงามอยู่แล้วนั้นงดงามมากขึ้นอีก ตามสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นแล้ว เสิ่นลู่ถิงในวันนี้จำเป็นต้องทำให้ตนเองเป็นที่จดจำมากที่สุด

ยามเห็นอาลี่เข้ามาก็เอ่ยปากให้นางในออกไปอย่างสุภาพและไม่ลืมจะหยิบเงินเล็กน้อยให้ตอบแทนสำหรับการดูแลด้วย เสิ่นลู่ถิงคอยซื้อใจบ่าวไพร่ไม่ขาด ดังนั้นคนของตำหนักจิ่งเหรินในตอนนี้ มีแต่ผู้ที่ภักดีต่อนางเท่านั้น ไม่สิ….จะขาดก็คนกลุ่มหนึ่งที่ข้าต้องจัดการให้ได้ในวันนี้

“เตรียมการดีแล้วใช่หรือไม่?” อาลี่พยักหน้ารับ

“แต่เช่นนี้ไม่อันตรายเกินไปหรือเจ้าคะคุณหนู? หากเราไม่สามารถทำทุกอย่างได้ตามที่วางไว้ คุณหนูอาจเป็นอันตรายได้นะเจ้าคะ” เสิ่นลู่ถิงมองเห็นแววตาแห่งความเป็นห่วงนั้นแล้วยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยกมือไปลูบหัวอาลี่ด้วยความเอ็นดูดั่งนางคือน้องสาวคนหนึ่ง

“เจ้ายังไม่เชื่อใจข้าหรือ ที่ผ่านมามีสิ่งใดบ้างที่ข้าเสิ่นลู่ถิงตั้งใจลงมือแล้วไม่สำเร็จ” อาลี่ครุ่นคิดตามแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนเสียงของเยว่จินจะหยุดความกังวลนั้นของอาลี่เอาไว้

“พระสนมอี้ชวนส่งข่าวว่าหาเรือนที่พ่อกับแม่ของเฟยหลงถูกจับเอาไว้ได้แล้วเพคะ”

“ดี” ใบหน้าหวานแสดงออกถึงความพึงพอใจ เฟยหลงคือองครักษ์ที่ฮ่องเต้ประทานให้ตำหนักจิ่งเหริน แต่อีกนัยหนึ่งเขาคือคนที่ฮองเฮาตั้งใจฝังไวที่ตำหนักข้าเพื่อดูความเคลื่อนไหว

เสิ่นลู่ถิงเลือกที่จะไม่ฆ่าเฟยหลงเพราะเขามีคุณค่ากว่านั้น ด้วยฝีมือของเฟยหลงแล้ว ควรตายเพื่อภักดีและปกป้องข้า ไม่ใช่ตายเพราะต้องการฆ่าข้า

“ครานี้ก็เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือเพคะ? พระสนมถึงได้รู้ล่วงหน้า” จู่ๆ เย่วจินก็เอ่ยถามในสิ่งที่อาลี่เองก็อยากรู้เช่นกัน

“ใช่ แต่ชาติก่อนเรื่องเช่นนี้ไม่ได้เกิดกับข้า แต่เป็นสนมเอก ครานั้นกับสนมเอก ฮองเฮาก็ทรงทำไม่สำเร็จ แต่ข้าไม่รู้ว่าสนมเอกจัดการอย่างไร แต่สำหรับข้าแล้ว….ทุกอย่างต้องจบลงโดยที่ข้ามีประโยชน์สูงสุดเท่านั้น”

ในชาติก่อนเรื่องนี้เกิดขึ้นในระหว่างที่เสิ่นลู่ถิงก้มหน้าก้มตาเป็นชายารองที่ดีของจวนอ๋อง ดังนั้นไม่รับรู้ความเป็นไปของเรื่องนี้มากนัก เพียงแค่รู้ว่าหลังจากฮองเฮาจัดการเรื่องนี้ สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ….และถูกขังไว้ในตำหนักเย็นร่วมเดือน

“พระสนมรถม้าพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสิ่นลู่ถิงหันไปพยักหน้ากับอี้ชวนอย่างรับรู้ ก่อนจะลุกขึ้นโดยไม่ลืมส่งหีบขนาดเล็กที่มีแต่ของมีค่าให้อาบี่และเยว่จินช่วยกันถือออกไปด้วย

“อาลี่ เยว่จิน พวกเจ้าก็นั่งไปบนรถม้ากับข้าเถิด อย่าเดินเลย” น้ำเสียงอบอุ่นและความอ่อนโยนนั้นเรียกรอยยิ้มจากอาลี่และเยว่จิน ไม่ว่าจะผู้ใดหากจริงใจและภักดีต่อข้า เสิ่นลู่ถิงคนนี้จะปฏิบัติต่อคนผู้นั้นอย่างดี เพราะข้าเกลียดการทำดีแล้วไม่ได้ดีเป็นที่สุด

ตลาดเซียวถิน

ผู้คนขวักไขว่เดินสวนกันไปมาเป็นบรรยากาศที่แสนจะมีความสุข เสียงเด็กเล็กวิ่งเล่นกันเจื้อยแจ้ว บางคนถือขนม และบางคนก็ถือกังหันเล็กเอาไว้ เสิ่นลู่ถิงหลับตาสูดกลิ่นอายของความเป็นอยู่นี้ สถานที่นี้อากาศบริสุทธิ์กว่าในวังหลวงมากนัก

“บรรยากาศตลาดตอนมีเทศกาลเช่นนี้ดีจังเลยนะเพคะ ผู้คนดูมีความสุขกันมาก”

“อยากได้สิ่งใดกันหรือไม่? ข้าจะซื้อให้?” เสิ่นลูถิงหมุนตัวหันไปถามเยว่จินก่อนจะไล่สายตามองทุกคนที่เดินอยู่ทางด้านหลังด้วยความใส่ใจ เสียงของอาลี่พูดขึ้นตามที่ตระเตรียมกันไว้อย่างทันท่วงที

“คุณหนูเป็นสนมของฝ่าบาท จะซื้อของให้พวกเราได้อย่างไรเจ้าคะ หากใครรู้เข้า….”

“จะกลัวอะไร…หากใครรู้หรือใครถาม ก็แค่บอกว่าข้าเป็นคนประทานให้” หญิงสาวทำทีไม่ฟังในสิ่งที่อาลี่เอ่ยบอก ดวงตากลมยังสอดส่งตามร้านค้าไปมา เลือกซื้อถุงหอมให้กับเยว่จินและอาลี่โดยไม่ลืมที่จะเลือกหลับไปให้นางใของตำหนักอย่างใส่ใจ

“มีดพกนี่ซื้อไว้ให้อี้ชวน แล้วก็เดี๋ยวแวะร้านโอสถด้านหน้า ซื้อโอสถให้กับแม่ของอี้ชวนด้วย” เสียงแห่งความใส่ใจนั้นดังกึกก้อง อี้ชวนก้มหน้าลงแทนคำขอบคุณแล้วขยับยืนห่างเพื่อเว้นระยะ

“เฟยหลงมานี่สิ…” เอ่ยปากเรียกเผ้าหมายของวันนี้อย่างนุ่มนวลหลังจากพูดคุยกับชายชราพิการที่นั่งขายเครื่องรางอยู่จนเสร็จสิ้น ก่อนจะยื่นปี่เซี๊ยะทั้งสี่อันให้ด้วยรอยยิ้ม

“พระสนมสิ่งนี้…”

“พวกเจ้าเป็นองครักษ์ ชีวิตอยู่กับความอันตราย สิ่งนี้เห็นท่านปู่คนนี้บอกว่าเป็นเครื่องรางทั้งช่วยดูดทรัพย์สินแถมยังป้องกันสิ่งชั่วร้ายได้ด้วย พวกเจ้านำไปพกติดตัวเอาไว้คนละอันเถิด”

“พระสนมกระหม่อมรับมิได้ ท่านเป็นสนมของฝ่าบาท……”

“รับไปเถิด แค่เครื่องราง…พวกเจ้าคงไม่โดนฝ่าบาทสั่งประหารเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้หรอก ถือเสียว่าแทนการขอบคุณที่ดูแลข้า”

“ดูแลพระสนมถือเป็นหน้าที่ของพวกกระหม่อม ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นลู่ถิงไม่พูดอะไรมาก แค่พยักหน้ารับคำแล้วยื่นปี่เซี๊ยะที่ตั้งใจเลือกใส่ในมือให้เฟยหลงเท่านั้น ข้าเห็นความวูบไหวในแววตานั้น นายที่อ่อนโยนและเห็นคุณค่าของชีวิต ย่อมน่าถวายความภักดีให้มากกว่านายที่ใช้วิธีเข่นฆ่าเพื่อข่มขู่ให้คนไปเป็นพรรคพวกแน่นอน

“เสียงโหวกเหวกอะไร?” เสียงราวคนทะเลาะกันดังลั่นกึกก้องจนผู้คนตื่นกลัวและวิ่งหนี หญิงและชายชราวิ่งออกมาล้มลุกคลุกคลานอยู่ที่พื้นก่อนจะมีคนไล่ตามมา เสิ่นลู่ถิงเหล่มองเฟยหลงที่หน้าตาตื่นดูท่าก็รู้ว่าอยากจะก้าวขาเข้าไปแต่กลับอดทนเอาไว้

“พระสนมระวังนะเพคะ” เยว่จินยกแขนบดบังผู้เป็นนายเอาไว้

“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดถึงกล้าทารุณคนเช่นนี้”

“คุณหนูอย่าเข้าไปเลยเจ้าค่ะ อันตรายมากนะเจ้าคะ”

“ปล่อยให้คนแก่สองคนโดนทารุณเช่นนี้ได้อย่างไร อี้ชวนเจ้าไปตามทหารมาเพิ่มเถิด” ทำทีหันไปบอกกับอี้ชวนเช่นนั้นเพื่อให้เป็นไปตามสถานการณ์ แต่ใครจะรู้ว่าทหารในส่วนนั้นถูกอี้ชวนจัดเตรียมเอาไว้แต่แรกแล้ว

“พ่ะย่ะค่ะพระสนม”

หอกเหล็กถูกฟาดเข้าตามลำตัวของคนชราทั้งสอง แม้เสิ่นลู่ถิงตั้งใจเตรียมการเพื่อให้เฟยหลงมาเห็น แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่ฮองเฮาให้คนของตนลงมือต่อชีวิตของคนคนหนึ่งนั้นช่างโหดเหี้ยมนัก แม้ข้าจะยินยอมให้ฮ่องเต้ประหารคนตระกูลตัวเองได้ลง แต่นั่นก็เพราะมีความผิด ความโหดเหี้ยมของข้าเทียบกับฮองเฮาอย่างท่านไม่ได้แม้สักนิด

“เฟยหลงเจ้าจะไปไหน?”

“กระหม่อม คือ….กระหม่อม…..”

“ลูกแม่ …. ลูกแม่ ช่วยแม่ด้วย”

“แม่เจ้าหรือ?” แสร้งถามออกไปแม้จะรู้ดีแก่ใจ เมื่อเห็นเฟยหลงก้มหัวพยักหน้าก็แสร้งทำหน้าตกใจ มองดูคนพวกนั้นที่กระชากผมของหญิงชายวัยชราเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น

“ฮองเฮาตกลงกับข้าเยี่ยงไร เหตุใดถึงทำกับพ่อแม่ข้าเช่นนี้”

“นั่นผิดที่เจ้าทำงานช้า ฮองเฮาทรงกริ้วก็ต้องให้กระตุ้นเสียหน่อย” มิคิดเลยว่าจะพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ เห็นทีคงรู้เรื่องที่ข้าจะออกมานอกวัง และกำจัดข้าที่นี่สินะ

“นี่มันอะไรกัน? เหตุใดจับคนมาทารุณเช่นนี้ ไม่มีกฎหมายอยู่ในสายตาแล้วหรือ?” เสิ่นลู่ถิงเดินเข้ามาขวางหน้าเฟยหลงไว้อย่างไม่เกรงกลัว ในประโยคนั้นไม่ได้สนใจเรื่องที่องครักษ์ของตนสมคบคิดที่จะทำร้ายตนแต่อย่างใด สนใจเพียงชีวิตของพ่อและแม่ของเฟยหลงเท่านั้น

“จะรักษาชีวิตตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว ยังกล้ามาวางอำนาจอีกหรือ!!!”

“ข้ามีป้ายทองของฝ่าบาท หากเจ้ากล้าทำอะไรคนของข้า เจ้าไม่ตายดีแน่” เสิ่นลู่ถิงหยิบของสำคัญที่ฮ่องเต้ให้ติดตัวไว้ยื่นออกไป แม้จะรู้ดีอยู๋แล้วว่าคนตรงหน้าคงไม่หวาดกลัว ข้าก็เพียงแค่ทำให้เฟยหลงเห็นว่าข้าใช้ทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือแล้วก็เท่านั้น

“ฮ่าๆๆๆๆ ช่างน่าขันนัก ท่านคิดแค่ป้ายนี้จะรักษาชีวิตของท่านไว้ได้หรือ?” ปึก!!! ดาบคมฟาดเข้าที่ป้ายทองในฝ่ามือแตกออกจากกัน ปลายดาบนั้นเฉือนฝ่ามือบางจนมีเลือดไหล แม้การมีบาดแผลจะไม่ได้อยู่ฝนแผนการ แต่เจ็บตัวเสียหน่อยก็ดี

“พระสนมระวังพ่ะย่ะค่ะ”

“ปล่อยพ่อแม่ของเฟยหลงเสีย อยากตายหรือ!” ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อคนของฝั่งนั่นเดินกรูออกมา คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าฮองเฮาต้องเตรียมการมาเล่นงาน เพราะรู้ดีว่าข้ามีองครักษ์ของฝ่าบาทและอี้ชวนคอยดูแล

เสียงดาบกระทบกันดังไปทั่ว ชีวิตผู้คนมากหน้าหลายตาถูกพรากไปเพียงเพราะแค่ฮองเฮาที่อยากเอาชนะข้าให้ได้ เสิ่นลู่ถิงดึงมีดดาบที่ปักอยู่กับศพของพวกฝั่งตรงข้ามก่อนจะพุ่งตรงไปหาพ่อกับของเฟยหลงเพื่อช่วยตัดเชือกที่มัดออกให้ แต่สุดท้ายปลายดาบนั้นกลับถูกคนเข้ามาจู่โจมจนล้มลง โชคดีที่อาลี่และเยว่จินเข้ามาประคองรับไว้ได้ทัน

หญิงสาวที่ล้มอยู่ที่พื้นกับคนสนิทซ้ายขวาพากันล่นถอยหลัง เสิ่นลู่ถิงมองตามทางอย่างรอคอยให้อี้ชวนมาถึง ดาบของคนตรงหน้ายกขึ้นสูง หญิงสาวหลับตาแน่นยกแขนขึ้นบัง ก่อนทุกอย่างจะหยุดชะงักเมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้น

“หยุดนะ!!!”

“ชินอ๋อง?”