- 4 - เฉินเสี่ยวเยี่ยน

คำพูดนั้นของเสิ่นลู่ถิงที่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นการตักเตือน เฟยหลงนั่งคิดหนักอยู่ครู่ใหญ่ ข้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่เฟยหลงคิดหนักเช่นนี้ เฟยหลงฉลาดปราดเปรื่องมีความคิดที่รอบคอบ คงต้องใช้เวลาเพื่อไตร่ตรองดูว่าควรเลือกเส้นทางใด

ดาบที่มือของเขาถูกดึงออกมาเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินดึงนายของตนถอยหลังด้วยใบหน้าหวาดกลัว เสิ่นลู่ถิงยกมือขึ้นปรามอี้ชวนที่สั่งการคนอยู่ให้ชะงัก เพื่อรอดูให้มั่นใจว่าเฟยหลงจะเลือกสิ่งใดกันแน่

“อย่านะลูก ลูกแม่ เจ้าทำเช่นนั้นกับพระสนมมิได้” มารดาของเฟยหลงตะเกียดตะกายด้วยแรงที่มีขยับเข้ามาหาบุตรชายด้วยน้ำตา เสิ่นลู่ถิงรับรู้ถึงความซาบซึ้งในน้ำใจของตนที่มีต่อนาง

“ท่านแม่….”

“พระสนมช่วยพ่อกับแม่เอาไว้ ชีวิตของเราก็เปรียบเหมือนชีวิตของพระสนมแล้ว เจ้าจะปลงพระชนม์พระสนมมิได้” มือเหี่ยวย่นจับแขนบุตรชายที่จับดาบเอาไว้แน่นพลางส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย

“ลองคิดดูเถิดลูก ฮองเฮามีอำนาจก็จริง แต่ใช้งานเจ้าทั้งใช้พ่อกับแม่เพื่อข่มขู่ ทำร้ายและตบตีพวกเรา เจ้ายังจะภักดีต่อคนเช่นนี้อยู่หรือ” บิดาของเฟยหลงพูดสมทบด้วยอีกคน

“ข้ามิได้ภักดีต่อฮองเฮา เพียงแต่ห่วงพวกท่านเท่านั้น” เสิ่นลู่ถิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ หากเทียบกับฮองเฮาแล้วอำนาจในมือข้ายังห่างหลายขั้นนัก แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับข้า หากเจ้ามองเห็น เจ้าจะเข้าใจเองว่าควรต้องเลือกใคร

“หากเจ้าเลือกที่จะภักดีต่อข้า ข้าสัญญาว่าจะปกป้องครอบครัวของเจ้าอย่างดี เช่นนี้ก็อยู่ที่เจ้าแล้วว่าจะเลือกทางใด เจ้าเองก็เห็นแล้วว่าข้าทำอะไรได้บ้าง” กายบางหมุนหันหลังราวกับไม่แยแสในคำตอบ แม้ในในใจจะรอคอยยิ่งนัก เฟยหลงเป็นองครักษ์ฝีมือดี ในอนาคตจะต้องได้เป็นใหญ่ หากในอดีตฮองเอามิได้ฆ่าเขาตายเพื่อปิดปากเสียก่อน

“กระหม่อมเฟยหลงยินยอมภักดีต่อพระสนมพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี” น้ำเสียงเย็นตอบรับแล้วใช้สายตามองคนตรงหน้าที่ก้มลงจนถึงพื้น

“อาลี่….” พยักหน้าเพียงเล็กน้อยสาวรับใช้คนสนิทก็เข้าใจเป็นอย่างดี

“เจ้าค่ะคุณหนู”

แก้วแหวนเงินทองทั้งอาภรณ์ตกแต่งกายรวมถึงเงินจำนวนหนึ่งถูกส่งให้มารดาของเฟยหลง เสิ่นลู่ถิงมองดูอย่างพึงพอใจแล้วนั่งลงเพื่อสบตาหญิงชายชราทั้งสองและไม่สนใจในฐานะของตน สองมือเล็กเอื้อมไปจับมือเหี่ยวย่นแล้วมองดูบาดแผลอย่างเห็นใจ คนอำมหิตเช่นฮองเฮาสมควรแล้วที่จะเจอคนเช่นข้า

“ข้าวของทั้งหมดและเงินพวกนี้ข้าจะให้พวกท่านเอาไว้และจะมีคนของข้านำมันมาให้ตามสมควร ช่วงนี้ด้านนอกอาจยังมีคนของฮองเฮา อย่าพึ่งออกไปที่ใด หากต้องการสิ่งใดเพิ่มให้บอกเฟยหลงหรืออี้ชวนให้นำมาให้ เข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจ หม่อมชั้นเข้าใจเพคะ ขอบพระทัยพระสนม” เฟยหลงมองบิดาและมารดาที่แววตามีความสุขมากที่สุดตั้งแต่ที่เคยได้เห็นมา เสิ่นลู่ถิงเพียงหันไปส่งรอยยิ้มเรียบนิ่มอย่างวางท่าทีเท่านั้น

“คนของข้าจะคอยวนเวียนอยู่ที่นอกเรือนตลอดเวลา หากต้องการความช่วยเหลือ ส่งคนใดคนหนึ่งให้มาแจ้งข่าวต่อข้าก็พอ

ขาเรียวก้าวเดินไปตามทางเดินทอดยาวเพื่อกลับวัง ความรู้สึกอบอุ่นของครอบครัวเมื่อยามที่เห็นเฟยหลงกอดบอกลาบิดามารดาเมื่อครู่ยังคงอบอวลอยู่ในใจ ชีวิตที่มีความสุขเช่นนี้ มิสมควรต้องอยู่ในมือของผู้ทำลายเช่นฮองเฮาเลยแม้สักนิด

“ครอบครัวเจ้ารักกันมาก หากข้ามีครอบครัวเช่นเจ้าก็คงดี” เสิ่นลู่ถิงรับรู้ถึงแววตาแสนเห็นใจนั้นที่เฟยหลงมองมา ดูท่าแล้วข้าน่าจะเลือกหมากของความแข็งแกร่งเอาไว้ไม่ผิดแม้สักนิด

“คุณหนูมีอาลี่และพวกเราเป็นครอบครัวนะเจ้าคะ”

“หึ จริงด้วย แค่มีพวกเจ้าที่ภักดีต่อข้า และอำนาจในมือนั่นก็เพียงพอแล้ว” ยาพูดจบก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนจะทอดสายตามองไปตามเส้นทางในยามค่ำคืนที่มีไฟประดับประดา ในเมืองยังดูมีสีสันต่างจากชนบทที่ข้าเคยนำเสบียงไปแจกมากนัก

“เสิ่นลู่ถิง” ขาเรียวหยุดชะงักเพราะเสียงเรียก ยกมือปรามเฟยหลงที่กำลังจับดาบด้วยความตกใจเพื่อให้เขาเก็บดาบลง เสิ่นลู่ถิงพรูลมหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นว่าคนที่เอ่ยเรียกเป็นผู้ใด

“ท่านอ๋อง… เป็นท่านอีกแล้ว เหตุใดข้าไปที่ใดก็เจอท่านทุกที่”

“ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า” คำพูดนี้ของเขาช่างดูจริงใจเสียจนเสิ่นลู่ถิงหยุดชะงัก ในแววตาที่เคยเย่อหยิ่งนั้นกลับมีแต่ความอ่อนโยนที่ส่งมาจนข้าสัมผัสได้ ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างเรียกสติของตนเองคืนมา ในเพลงนี้ข้าไม่ต้องการความห่วงใยจากบุรุษตรงหน้าอีกแล้ว

“คนของหม่อมชั้นมากมาย ไม่รบกวนให้ท่านอ๋องต้องมาห่วง”

“เดี๋ยวก่อนสิ….ข้าแค่อยากคุยกับเจ้าเท่านั้น”

“แต่ข้าไม่อยากคุยกับท่าน” เสิ่นลู่ถิงพยายามรั้งข้อมือของตัวเองที่ถูกจับไว้ให้คลายออก ยื้อยุดกันอยู่ชั่วครู่สิ่งที่เขาบอกก็ทำให้หยุดนิ่งด้วยความสนใจที่มีเต็มอก

“เรื่องนี้เกี่ยวกับฮองเฮา ถ้าเจ้าเสียสละเวลาคุยกับข้าสักนิด ข้าสัญญาว่าจะบอกทุกอย่างที่คิดว่าเจ้าสมควรรู้แก่เจ้า”

กายบางนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องลับของโรงเตี๊ยมหนึ่ง มองดูชินอ๋องที่รินชาให้ด้วยความใส่ใจ ดวงตากลมมองชาถ้วยนั้นนิ่งอย่างไม่อยากสนใจ แต่แล้วเขาก็คะยั้นคะยอเสียจนต้องยกแก้วชาขึ้นมาดื่ม ก่อนจะรีบพูดตัดบท

“ท่านอ๋องรีบพูดมาเถิด พูดคุยกันใกล้ชิดเช่นนี้ หากนานเกินไปอาจดูไม่ดีนัก”

“ตระกูลเฉินคอยหนุนหลังฮองเฮาอยู่”

“เรื่องนี้ข้ารู้อยู่แล้ว” ลมหายใจหนักพรูออกมายามได้ยินเรื่องที่ตนรู้มาแต่แรกแล้วจากปากของชินอ๋อง รู้สึกเสียเวลาจริงๆ ข้าคิดว่าจะได้รู้ความอะไรที่มากกว่านี้เสียอีก

“อย่าพี่งไปสิ ข้ายังพูดไม่จบ….” ชินอ๋องรีบรั้งมือคนที่จะลุกหนีเอาไว้อีกครั้ง สายตาเว้าวอนของเขาเร้าให้เสิ่นลู่ถิงยอมนั่งลงอย่างเบื่อหน่าย

“ตระกูลเฉินใหญ่โตสนับสนุนฮองเฮาก็จริง แต่ในความจริงแล้วฮองเฮาเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งของตระกูลเฉินเท่านั้น ในตระกูลเฉินยังมีบุตรสาวอยู่หนึ่งคน”

“เฉิน เสี่ยวเยี่ยน?” ข้ารู้จักนาง…. อายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า เป็นสตรีสูงศักดิ์และมีหน้าตางดงามเป็นอาวุธ ชายใดได้เห็นล้วนหลงใหล แล้วนางเกี่ยวอะไรกับเรื่องในวังหรือฮองเฮาด้วยเล่า

“ชาติก่อนฮองเฮาถูกตระกูลเฉินกบฏ ตระกูลเฉินแค่ใช้ฮองเฮาเป็นเบี้ยเพื่อส่งบุตรสาวอีกคนเข้าวังให้ได้เป็นฮองเฮาแทนเท่านั้น” เสิ่นลู่ถิงขยับนั่งมั่นคงด้วยความอยากรู้ ดวงตาลมมองตามชินอ๋องที่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเล่าเรื่องราวไปด้วย

“ในยามนั้นสนมเอกยังคงเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เสมอมา ฮองเฮาไม่มีทางเลือกและเชื่อคำแนะนำที่ว่าให้นำตัวเฉินเสี่ยวเยี่ยนเข้ามาเป็นสนม เพื่อดึงความสนใจของฝ่าบาทออกจากสนมเอก”

“เช่นนั้นในตอนนี้ไม่มีสนมเอก ดังนั้น…” ข้ารู้ตัวเองในทันทีว่าเรื่องราวที่บิดเบี้ยวทั้งหมดนี้ ผู้ที่ต้องรับไปอาจเป็นข้า แม้ข้าจะเลี่ยนชะตาชีวิตตัวเอง แต่ในการเปลี่ยนชะตานั้นก็ไม่ได้ราบรื่นนักดั่งที่ใจข้าคิด

“ข้ากลัวว่าหากทุกอย่างเปลี่ยนไปเช่นนี้ เรื่องอาจจะเกิดกับเจ้า”

“นั่นหมายความว่าทั้งฮองเฮาทั้งสนมเอก ถูกกำจัดสำเร็จหรือ?” ชินอ๋องพยักหน้ารับด้วยความร้อนใจ เขานั่งลงแล้วกอบกุมมือของเสิ่นลู่ถิงเอาไว้อย่างไม่ได้สนใจในสถานะพระสนมของฝ่าบาทเลยแม้แต่น้อย

“เสิ่น ลู่ถิง เรื่องนี้อันตรายนัก เจ้าจะประมาทมิได้ ข้าเป็นห่วงเจ้า จึงอยากจะมาบอกเรื่องนี้กับเจ้าก่อน” เสิ่นลู่ถิงมองแววตาแสนห่วงใยนั้นและสัมผัสแผ่วเบาที่มือ ภาพความใจดีของท่านไม่อาจซ้อนทับภาพที่แสนใจร้ายนั้นได้เลย เพียงคิดได้ดังนั้นมือบางก็ดึงหนีออกจากเกาะกุม

“ท่านรู้หรือไม่…หากชาติก่อนท่านจริงใจต่อข้าได้เช่นนี้ ข้าก็คงไม่ตาย”

“ข้ารู้ว่าข้ามันเลวนัก ดังนั้นในชาตินี้ข้าจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อปกป้องเจ้า เสิ่นลู่ถิงข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะหมดความรักที่มีต่อข้าได้ทั้งหมด อย่างน้อยในก้นบึ้งของหัวใจเจ้า อย่างไรยังคงต้องมีข้า ใช่หรือไม่?”

“หากธุระที่ท่านต้องการพูดมีเท่านี้ ข้าขอตัวกลับวังก่อน” ยามที่กายเล็กเดินจากไปอย่างไม่หันหลัง ชินอ๋องก็เอาแต่มองตามไม่ละสายตา ก่อนที่จะพูดกับตัวเองแผ่วเบา

“เจ้าจะไม่พูดตอนนี้ก็ได้ แต่ข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าชินอ๋องเช่นข้า ก็ปกป้องเจ้าได้ดีไม่ต่างจากฮ่องเต้ของผู้คนใต้หล้าแม้สักนิด” ถึงแม้ชาติก่อนข้าจะเลวต่อเจ้ามาก หากชาตินี้ต้องชดใช้อย่างไรข้าก็จะทำให้ ฮ่องเต้มีสนมอีกหลายสิบ กลับข้าที่รักเดียวและต้องการมอบทุกอย่างให้เจ้าคนเดียวในตอนนี้ เจ้าจะไม่สนใจสักนิดเลยจริงหรือ…..