- 6 - ความจริงใจ

สายลมพาดพัดร่างสูงที่ยืนสง่าอยู่ริมแม่น้ำของศาลาริมสระ แม้ผ่านมาเนิ่นนานหลายสัปดาห์แต่คำถามนั้นที่เอ่ยถามออกไปแต่ไม่ได้รับคำตอบกลับยังวนเวียนอยู่ในใจเสียจนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ “ขอแค่เจ้าให้อภัยในสิ่งที่ข้าทำร้ายใจโดยที่ข้าไม่ได้ตั้งใจ จะได้หรือไม่?” หลังถ้อยคำนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นมีแค่เพียงความนิ่งงันและบทสนทนาก็แปรเปลี่ยนไปในทันที

สมุดบันทึกเล่มเก่าในมือถูกกอดเอาไว้แน่น แม้จะอ่านมานับครั้งไม่ถ้วนจนจดจำทุกสิ่งในบันทึกนี้ได้แต่กลับยังเปิดมันเพื่ออ่านวนซ้ำแล้วซ้ำเพื่อตอกย้ำถึงความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นอดีต

แม้ในครานี้จะรู้สึกเหมือนตนเองถูกเป่าหูให้ตัดสินใจเช่นนั้นในชาติก่อน แต่พอมานึกดูแล้วในตอนนั้นวาจาศักดิ์สิทธิ์ที่เอ่ยสั่งเริ่มการประหารคงชัดเจนและชัดถ้อยชัดคำจนไม่อาจแก้ตัวได้

“ฝ่าบาทลมเย็นนักพ่ะย่ะค่ะ เสด็จกลับตำหนักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“ฟู่เอ๋อ เจ้าเชื่อเรื่องตายแล้วย้อนอดีตกลับมาเกิดใหม่หรือไม่?” ดวงตาคมยังคงมองทอดยาวออกไปสู่เบื้องหน้าและเอ่ยถามกงกงคนสนิทอย่างอยากรู้

“กระหม่อมเพียงแค่เคยได้ยิน แต่ยังไม่เคยเห็นด้วยตาพ่ะย่ะค่ะ”

“หากเป็นเจ้าเล่า ถ้าสมมุติว่าก่อนตายเจ้าแค้นเคืองใจต่อใครมากๆ คิดว่าถ้ากลับมาเกิดได้อีกครั้งจะทำอย่างไร แล้วสามารถแปรเปลี่ยนใจไปรักคนผู้นั้นได้หรือไม่?” กายสูงหันมารอฟังอย่างคาดหวังในสิ่งที่กงกงคนสนิทจะเอ่ยตอบ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้พยายามหาเหตุผลมาหักล้างเท่าใดก็รู้สึกว่าตนเองไม่ควรได้รับการให้อภัยเลยสักนิด

“หากเป็นความแค้นเคืองที่รุนแรง กระหม่อมไม่คิดว่าจะรักได้พ่ะย่ะค่ะ หากกลับมาได้คงแค่แก้แค้นเพียงเท่านั้น”

“เป็นเช่นนั้นสินะ ไม่ว่าจะทำดีอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ใช่หรือไม่” เสียงที่เคยหนักแน่นนั้นแผ่วเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน ยิ่งมองดูตัวหนังสือที่เปรอะเปื้อนออกเพราะหยดน้ำบางอย่างก็ยิ่งรู้สึกปวดหนึบในอกข้างซ้าย มองดูอย่างไรเจ้าก็คงเขียนสิ่งนี้ด้วยน้ำตา

“ในโลกนี้ความดีไม่ได้หักล้างเรื่องแย่ๆ ที่กระทำลงไปได้ แต่หากจริงใจ…..กระหม่อมคิดว่าบางอย่างอาจดีขึ้นได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ความจริงใจหรือ?” ฮ่องเต้ปิดสมุกบันทึกในมือลงแล้วหันไปถามกงกงคนสนิทอย่างย้ำคำเพื่อต้องการรู้ ใครต่อใครว่าเรามักฉลาดเรื่องคนอื่นเห็นทีคงเป็นเรื่องจริง บัดนี้เป็นเรื่องราวของข้า ความผิดข้า และหัวใจของข้า แต่ตนเองกลับไม่รู้ว่าควรจัดการต่อไปอย่างไร

“พ่ะย่ะค่ะ หากมองในมุมที่กระหม่อมเป็นฝ่ายผิด แม้อยากกลับใจหรือรู้สึกผิดอย่างไร อดีตก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะแก้ไขได้ เช่นนั้นแค่ทำตนให้ดีขึ้น แล้วแสดงออกความจริงใจอย่างรู้สึกผิดก็พอพ่ะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาทเพคะ!!!! ช่วยพระสนมด้วยเพคะ!!” ในขณะที่กำลังจะเอ่ยตอบเสียงของเยว่จินก็ดังขึ้นพร้อมท่าทีร้อนรน

“บังอาจวิ่งพรวดพราดเข้ามา!!!” ฮ่องเต้ยกมือห้ามปรามกงกงคนสนิทไม่ให้เอ่ยสิ่งใดต่อ เพื่อที่จะถามความกับคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าให้รู้เรื่อง บัดนนี้เยว่จินเป็นคนของเสิ่นลู่ถิง รีบร้อนมาเช่นนี้อาจเกิดเรื่องกับสนมรักก็ได้

“เกิดสิ่งใดขึ้น?”

“จู่ๆ พระสนมก็ตื่นบรรทมขึ้นมากลางดึกและมีอาการปวดท้องอย่างหนัก ทั้งยังมีโลหิตไหลออกมาด้วยเพคะ”

“ว่าอย่างไรนะ!? ตามหมอหลวงแล้วหรือยัง?”

“ตามแล้วเพคะ แต่หม่อมชั้นรีบมาทูลฝ่าบาทก่อน” ความกังวลและหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้า กายสูงรีบก้าวจ้ำออกไปอย่างรวดเร็วปลายทางที่มุ่งตรงไปคือตำหนักจิ่งเหริน ขายาวหยุดชะงักเมื่อฮองเฮาเดินมาขวางไว้ตรงหน้า ท่าทีของนางไม่อาจทำให้ฮ่องเต้หยุดยืนอยู่ได้

“ฝ่าบาท….”

“อย่าขวางทางข้า หลีกไป!” เสียงหนาแสนหนักแน่นนั้นตวาดลั่นอย่างไม่สบอารณ์เมื่อเห็นว่าฮองเฮายังไม่ยอมถอยห่างเสียที ภายในใจรอนลุ่มถึงสนมรักเสียจนพร้อมจะไล่ทุกคนที่ขัดขวางเส้นทางให้เตพิดไปไกล

“หม่อมชั้นได้ยินมาว่าสนมเสิ่นเกิดเรื่องเลยจะตามไปดูด้วยเพคะ”

“พระสนมพึ่งมีอาการไม่นานนัก เหตุใดฮองเฮาถึง….” ฮ่องเต้ที่ได้ฟังคำของเยว่จินก็ขวดคิ้วและคิดตาม เมื่อครู่มัวแต่นึกถึงอาการของเสิ่นลู่ถิงจนลืมนึกถึงเรื่องนี้เลย ดวงตาคมละจากเยว่จินมาจับจ้องฮองเฮาที่ยืนบีบมือแน่นอย่างประหม่า ก่อนจะเปลี่ยนท่าที่มาเป็นโทสะแทน

“เจ้าเป็นแค่นางในของสนมเสิ่น กล้าตั้งคำถามกับข้าหรือ ตบปาก!!!”

“บังอาจ!! ข้ายืนอยู่ที่นี่ไม่เห็นหัวข้าหรือ!!” นางในข้างกายของฮองเฮาชะงักกึกแล้วก้มหน้า บัดนี้ไม่ใช่เวลามาถกเถียง เยว่จินมีหน้าที่ดูแลเสิ่นลู่ถิง และเป็นที่รู้ดีกันว่านางดูแลผู้เป็นนายดีอย่างไร เช่นนั้นแล้วจะยอมให้เยว่จินเป็นอะไรไปมิได้

“แต่ฝ่าบาทเพคะ…..”

“เยว่จินเจ้ารีบกลับไปตำหนักจิ่งเหรินช่วยดูแลสนมเสิ่นให้ดีก่อน ข้าจะรีบตามไป”

“เพคะฝ่าบาท”

ฮองเฮามองตาเยว่จินไปด้วยความโกรธเกี้ยว ในเพลานี้ไม่ใช่เพียงเสิ่นลู่ถิงที่ได้รับความสำคัญ แต่ผู้คนรอบกายนางทั้งหมดล้วนได้รับอานิสงฆ์นั้นด้วย ยิ่งมองฮ่องเต้และสบตาในครานี้ก็ยิ่งเห็นเด่นชัดว่าเสิ่นลู่ถิงกำลังมีอิทธิพลต่อวังหลวงเพียงใด

ฮองเฮากำมือแน่นด้วยความโกรธเคือง ในเมื่อไม่ถูกทำโทษต่อแล้ว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้ เสิ่นลู่ถิงมีอิทธิพลเกินไป อันตรายเกินกว่าจะเก็บไว้ หนูจะยังบุตรในท้องของนางอีก หากเกิดมาเป็นโอรสเห็นทีตำแหน่งฮองเฮาคงสั่นคลอนแน่

“เจ้ากลับตำหนักไปเสีย ไม่ต้องตามมา”

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมชั้นแค่ห่วง….”

“ฟังที่ข้าพูดไม่เข้าใจหรือ!! ไปเสีย!!!” แรงตวาดนั้นทำฮองเฮานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนหน้าแม้ฮ่องเต้จะกริ้วเท่าใดก็ไม่เคยขึ้นเสียงถึงเพียงนี้เลย แต่ในวันนี้กลับเปลี่ยนไปมากเพียงเพราะเสิ่นลู่ถิงคนเดียว หลี่หว่านลู่เคยเป็นสนมรักของฮ่องเต้มาก่อน

เสิ่นลู่ถิงยังจัดการได้ ทั้งยังทำให้หลี่หว่านลู่ถูกสั่งประการได้ดดยที่ฮ่องเต้ไม่มีความอาวรณ์แม้สักนิด พลางคิดไปแล้วมองแผ่นหลังของฮ่องเต้ที่ไกลออกไปก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของเสิ่นลู่ถิง เห็นทึงรอช้าไม่ได้…..

ตำหนักจิ่เหริน

เสียงร้องโอดโอยแสนคุ้นเคยนั้นดังเข้าหูทันทีเมื่อย่างกายเข้ามาในตำหนักจิ่งเหริน ฮ่องเต้สาวเท้าเร็วขึ้นอีกเพื่อเข้าไปภายในด้วยพระพักต์แสนกังวลที่ไม่สามารถปกปิดได้

ยามที่นั่งลงข้างเสิ่นลู่ถิงที่นอนตัวงอบิดไปมาก็รีบกอบกุมมือเล็กเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานที่เคยสดใสซีดเซียวจนหัวใจเต้นแรงไม่เป็นร่ำสันด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคมจ้องมองโลหิตสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนที่นอนอยู่ก็หยุดชะงักไปราวกับถูกสาป

“ฝ่าบาทไม่ต้องกังวลพระทัยพ่ะย่ะค่ะ พระสนมตกเลือด แต่กระหม่อมได้ให้โอสถแล้ว ยาขนานนี้ดีนัก รับรองว่าพระสนมและบุตรในครรภ์ปลอดภัยแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

“แน่ใจหรือหมอหลวงฉาง?”

“กระหม่อไม่กล้าพูดปลดต่อพระพักต์ฝ่าบาท” ประโยคนั้นทำให้ฮ่องเต้ที่กำลังร้อนใจคลายกังวลลงบ้าง แม้จะเห็นว่าเสิ่นลู่ถิงยังคงนอนด้วยความเจ็บปวด แต่อาจเป็นเพราะโอสภพึ่งเริ่มออกฤทธิ์เท่านั้น

“ถ้าสนมเสิ่นและลูกข้าปลอดภัย ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม”

“ฝ่าบาท….” เสียงหวานเอ่ยเรียกทั้งแรงบีบเร้าให้หันไปมอง ดวงตากลมจับจ้องฉายชัดความกลัวอยู่ในนั้น ดูท่าแล้วกว่าตนจะมาถึงที่นี่ เสิ่นลู่ถิงคงกลัวมาและรู้สึกขาดที่พึ่ง มือหนาบีบกระชับแน่นเพื่อบ่งบอกว่าตนจะอยู๋เคียงข้างไม่ห่างไปไหน

“ไม่เป็นไรนะถิงถิง เดี๋ยวก็ดีขึ้น” น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้นทั้งลูบหัวคนที่ยังมีสีหน้าเจ็บปวดเพื่อปลอบประโลม

“หมอหลวงฉาง ลูกของข้า…..”

“พระสนมไม่ต้องกังวลพระทัย กระหม่อมตรวจพิษดูแล้ว โชคดีที่เสวยไปปริมาณไม่มากนัก จึงไม่อันตรายต่อพระสนมและบุตรพ่ะยะค่ะ”

“พิษหรือ?” ฮ่องเต้ขมวดคิ้วแน่นแล้วหันมองหมอหลวงฉางเพื่อให้แน่ใจสิ่งที่อีกคนพูดเมื่อครู่ เมื่อได้รับการพยักหน้ารับก็ยิ่งเพิ่มความโทสะให้มากขึ้นไปอีก

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตรวจสอบโอสถบำรุงกายที่พระสนมพึ่งเสวย ในนั้นมีส่วนผสมที่ทำให้ครรภ์ปั่นป่วน หากใส่ปริมาณมากอาจแท้งได้ แต่คนที่ใช้มันอาจไม่รู้พะย่ะค่ะ เลยใส่แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

“บังอาจนัก!!! เฟยหลง นำองครักษ์ของตำหนักจิ่งเหรินทั้งหมดหาคนผิดมาให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใคร ประหารทันที!!”

“กระหม่อมรับบัญชาฝ่าบาท” เฟยหลงก้มหัวลงแล้วหันมาสบตากับเสิ่นลู่ถิงทั้งพยักหน้า ราวกับว่าเรื่องราวนั้นเป็นที่รู้กันว่าจะดำเนินไปอย่างไรต่อ