- 5 - คำขอเดียว

“คนพวกนั้นปลิดชีวิตตัวเอง ตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะพระสนม” เสิ่นลู่ถิงหยุดมือที่กำลังปักถุงผ้าอยู่ ดวงตาไม่ได้มีแววของความประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องที่เฟยหลงกล่าวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น

“หึ ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นเช่นนี้” ที่เฟยหลงไปตามสืบเรื่องก็เพื่อให้ได้รับรู้ว่าฮองเฮาไม่มีความจริงใจต่อผู้ใดแม้ทั้งสิ้น ต่อให้ยอมปลิดชีพตัวเองเพื่อนาง คำสัญญาที่เคยกล่าวว่าจะดูแลครอบครัวของคนผู้นั้นก็จะไม่มีวันเกิดขึ้น ผู้ที่ถูกหลอกใช้แม้จะดูน่าสงสารนัก แต่นั่นเป็นสิ่งที่พวกเจ้าตั้งใจเลือกด้วยตนเอง

“พระสนมจะให้กระหม่อมทำอย่างไรต่อไปพ่ะย่ะค่ะ?”

“ยังไม่ต้องทำสิ่งใด เคลื่อนไหวตอนนี้จะเป็นที่จับตาเกินไป เดี๋ยวฮองเฮาจะสงสัย ช่วงนี้เจ้าแค่ดูแลพ่อกับแม่เจ้าให้ดีก็พอ ขาดเหลือสิ่งใดก็บอกกับเยว่จินให้มาบอกข้าได้”

“มีพระสนมเป็นนายถือเป็นบุญของกระหม่อมนัก” เสียงและท่าทีที่อ่อนลงของเฟยหลงทำให้เสิ่นลู่ถิงพึงพอใจไม่น้อย ทิ้งเรื่องนี้เอาไว้สักระยะ เพื่อให้ฮองเฮาตายใจว่าไม่มีใครสืบเรื่องนี้ และเพื่อให้ฮองเฮาไม่คลางแคลงใจว่าเฟยหลงนั้นถูกข้าซื้อตัวมาแล้ว

“นายอะไรกันเล่า ข้าบอกเสมอว่าข้ามองพวกเจ้าเป็นครอบครัว ออกไปพักเถิด หากมีอะไรข้าจะเรียก” เสิ่นลู่ถิงพูดด้วยน้พเสียงอ่อนหวานที่ไม่แฝงความใช้อำนาจเลยแม้แต่น้อย และสิ่งนั้นดูเหมือนจะทำให้เฟยหลงสัมผัสได้ แววตาเขายามที่มองมามีเพียงความซาบซึ้งที่เสิ่นลู่ถิงต้องการ ข้าเชื่อมาเสมอว่าบุญคุณต้องทดแทน และคนเช่นเฟยหลงก็คงเป็นคนที่รู้จักวลีนี้อย่างดีเช่นเดียวกัน

“คุณหนูทุ่มเกินไปหรือไม่เจ้าคะ? จะคุ้มกับที่เสียไปหรือเจ้าคะ” อาลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นยามที่เฟยหลงเดินออกไปไกล เสิ่นลู่ถิงได้เพียงแค่ยิ้มให้กับความคิดไม่ทันของสาวใช้คนสนิท

“อาลี่….ความภักดีเปรียบเป็นจำนวนเงินมิได้ ของมีค่าที่ข้าทุ่มไปนั้นไม่เกี่ยวข้อง สิ่งที่ข้าตั้งใจจะทุ่มเทเพื่อให้ได้ความถักดีอย่างจิรงใจของเฟยหลงจริงๆ คือความจิตใจดีของข้าต่างหาก” แก้วแหวนเงินทองนับไม่ถ้สนจะไม่มีค่าเลยหากหาความภักดีจากผู้คนรอบกลายไม่ได้ ทุกสิ่งที่ข้ามอบให้พ่อแม่ของเฟยหลง ไม่ต่างอะไรจากการตอบแทนที่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เฟยหลงภักดีต่อข้า

ของมีราคาพวกนี้ไม่นานนักฮ่องเต้ก็ประทานให้ใหม่ ข้าเพียงแค่ต้องใช้มันอย่างมีประโยชน์ต่อตัวข้าสูงที่สุด และหากมันสามารถทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่ออย่างมั่นคงเพื่อใช้มันในอนาคตด้วย ก็ยิ่งตอกย้ำว่าข้าใช้งานได้อย่างถูกทาง

“หม่อมชั้นได้ยินมาว่าฝ่าบาทจะเสด็จกลับวังวันพรุ่งนี้คืนนี้พระสนมพักผ่อนให้เต็มที่ ตื่นเช้ามาหม่อมชั้นและอาลี่จะเตรียมอาภรณ์ที่สวยที่สุดไว้ให้ท่านนะเพคะ” เยว่จินเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องดื่มสมุนไพรที่เสิ่นลู่ถิงต้องใช้บำรุงกายทุกคน

“เยว่จินทำดี ตบรางวัล” เสิ่นลู่ถิงยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วยกเครื่องดื่มสมุนไพรขึ้นจิบอย่างระมัดระวังความร้อน

“ขอบพระทัยเพคะพระสนม”

“คุณหนูจะไปรอรับฮ่องเต้เป็นคนแรกหรือไม่เจ้าคะ อาลี่จะได้ปลุกคุณหนูให้เร็วหน่อย” อาลี่รีบลุกขึ้นไปตระเตรียมที่นอนให้นายสาวอย่างใส่ใจ คำถามนั้นแฝงไปด้วยการวางแผนล่วงหน้าอย่างรอบคอบ

“ไม่ ข้าจะไปเป็นคนสุดท้าย” ไปคนแรกมันจะเป็นที่จดจำได้อย่างไร ข้าต้องไปในตอนที่สายตาทุกคู่พร้อมจะหันมองมาที่ข้า เช่นนั้นต่างหากถึงจะน่าจดจำ

แสงแดดจ้าในช่วงยามเว่ยสาดกระทบเหล่าขุนนางและนางในที่ยืนรอรับเสด็จฮ่องเต้กลับมาวังหลัง ฮองเฮายืนอยู่ทั้งลูบไปที่อาภรณ์แต่งกายหลายต่อหลายครั้งเพื่อตรวจตราดูความงามของตน ทันทีที่ฮ่องเต้เข้ามาก็นำหน้าสนมคนอื่นเข้าไปเพื่อรับเสด็จในทันที

ฮ่องเต้ยิ้มรับฮองเฮาตามมารยาทที่ควรทำก่อนจะพยักหน้ารับคำเหล่าขุนนางและนางในทุกคนทั้งผายมือออกเป็นสัญญาณให้ผ่อนคลาย ฮองเฮาจับที่แขนของฮ่องเต้ส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยออกไป กลิ่นหายหอมทำให้ฮ่องเต้รู้สึกถึงความผ่อนคลายที่แตกต่างออกไป มือหนาเชยคางมลของฮองเฮาแต่ยังไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเสียงฮือฮาของขุนนางก็ดังขึ้นเร้าความสนใจไปเสียก่อน

“ถิงถิง….” เสียงเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบาราวกับหลุดเข้าไปในภวังค์ เสิ่นลู่ถิงก้าวเดินมาด้วยรอยยิ้มเรียกสายตาทุกครู่ให้มองอย่างไม่สามารถละไปที่ใดได้ อาภรณ์สีชมพูหวานทั้งเครื่องประดับที่ไม่มากไม่น้อยเกินไปนั้นเหมาะกับเสิ่นลู่ถิงเสียจนคำว่างดงามอาจจะน้อยเกินไป

“ฝ่าบาท…” ขาเรียวที่ก้าวเดินแสร้งสะดุดจนถลาไปด้านหน้าให้ฮ่องเต้พุ่งตัวเข้าโอบรับในทันที แขนแกร่งโอบรอบเอวบาง ปลายจมูกคลอเคลยสัมผัสกันอย่างจงใจ

“เดินระวังหน่อยสิ หากเจ้าล้มไปจะทำอย่างไร” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหูก่อนฮ่องเต้จะกดปลายจมูกลงบนแก้มเนียนฟอดใหญ่

“ถิงถิงกลัวฝ่าบาทจะรอ…..” เสิ่นลู่ถิงเอาหัวพิงฮ่องเต้อย่างออดอ้อน ยิ่งอีกคนแสดงความรักต่อตัวข้ามากเท่าใด ขุนนางและนางในก็จะยิ่งได้เห็นมากเท่านั้น ในตอนนี้ถือเป็นโอกาสเหมาะที่จะให้เหล่าผู้คนที่นี่ได้รู้ว่าควรยืนอยู่ข้างใคร

“สำหรับเจ้าต่อให้ต้องรอนานกว่านี้ ข้าก็รอได้”

“ฝ่าบาทเพคะ….” ฮองเฮาที่ได้ยินประโยคทิ่มแทงใจเมื่อครู่รีบรุดเข้ามาหาฮ่องเต้แล้วออกแรงดึง เสิ่นลู่ถิงแสร้งหลุดออกจากแขนที่โอบกอดแล้วล้มลงสู่พื้นไม่แรงนัก อาลี่และเยว่จินพากันนั่งลงดูผู้เป็นนายอย่างร้อนใจ

“ฮองเฮา!!! เจ้าทำอะไรของเจ้า!!!” เสียงเข้มของฮ่องเต้ตวาดลั่นจนเหล่าขุนนางพากันก้มหน้าลง ฮองเฮามองเสิ่นลู่ถิงด้วยควาโกรธเคืองเพราะรู้ดีว่าเมื่อครู่เป็นเพียงแค่เพียงมารยาของเสิ่นลู่ถิงเท่านั้น

“หม่อมชั้นไม่ได้ทำอะไรนะเพคะ ใครจะรู้ว่าสนมเสิ่นอ่อนแอถึงเพียงนี้”

“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วใส่ฮองเฮาเลยเพคะ เป็นถิงถิงเองที่ไม่ระวัง” ฮ่องเต้นั่งลงแล้วรีบโอบประคองเสิ่นลู่ถิงให้ลุกขึ้น แววตาแสนเป็นห่วงนั้นเสิ่นลู่ถิงยังรู้สึกได้ ใบหน้าหวานแสร้งก้มลงอย่างไม่อยากมีปัญหากับผู้ใด ก่อนคางมลจะถูกเชยขึ้นให้สบตา

“ถิงถิงไม่จำเป็นต้องยอมผู้ใด มีข้าอยู่ที่นี่ทั้งคน ไม่ว่าใครก็รังแกเจ้าไม่ได้ทั้งสิ้น” ฮองเฮาถอยหลังหนีอย่างประหม่าเมื่อได้ยินคำนั้น ทำได้เพียงมองตามฮ่องเต้ที่โอบอุ้มเสิ่นลู๋ถิงขึ้นสู่อ้อมแขนแล้วเดินออกไปไกล มองไปรอบบริเวณก็มีแต่สายตาเย้ยหยันมองมาจนต้องรีบกลับตำหนักอย่างหัวเสีย

ตำหนักจิ่งเหริน

“เป็นอย่างไรบ้าง?” เสียงเอ่ยถามหมอหลวงของฮ่องเต้ช่างแสนร้อนรน สิ่งนั้นทำให้เสิ่นลู่ถิงกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจก่อนจะสลัดความคิดออกไป ข้าไม่ควรตกหลุมรักผู้ใด ความรักไม่ได้สำคัญต่อข้าอีกต่อไป ข้าเสิ่นลู่ถิงเกิดมาอีกครั้งเพื่อมอบทุกอย่างให้แก่ตัวเอง ไม่ใช่เพื่อความรักจากใคร

“ทูลฝ่าบาท พระสนมกระทบกระเทือนไม่รุนแรง ไม่น่าเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี กงกงมอบรางวัลให้หมอหลวงฉางด้วย”

ทันทีที่หมอหลวงออกไปเสิ่นลู่ถิงก็พยักหน้าให้อาลี่กับเยว่จินออกไปก่อน ฮ่องเต้ประทับลงข้างกายก่อนจะโอบประคองให้เสิ่นลู่ถิงเอาหัวพิงลงที่ไหล่กว้างแล้วลูบหัวแผ่วเบา สัมผัสแผ่วเบายามที่ฮ่องเต้หอมลงบนผมนุ่มทำให้เสิ่นลู่ถิงหลุดลอยยิ้มกว้างออกมา

“คิดถึงข้าหรือไม?”

“ถิงถิงคิดถึงฝ่าบาทสุดหัวใจ” ใบหน้าหวานถูกจับให้ผละออกก่อนริมฝีปากหนาจะประกบจูบลงมา สัมผัสของริมฝีปากที่ไม่ร้อนแรงแต่ก็ไม่แผ่วเบาชวนให้หัวใจสองดวงเต้นไม่เป็นร่ำสัน

“ถิงถิงปากหวานเสียจริง”

“ฝ่าบาทว่าราชการเป็นอย่างไรบ้างเพคะ? ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้อย่างดีใช่หรือไม่เพคะ?

“อืม การเจรจาผ่านไปได้ด้วยดี เจ้าอยู่ที่นี่ไม่มีใครรังแกใหรือไม่?”

“ฝ่าบาทไปเพียงไม่กี่วัน ใครจะรังแกหม่อมชั้นกันเพคะ” แก้มเนียนถูกลูบไล้อย่างรักใคร่ เสิ่นลู่ถิงจับมือหนาไว้แล้วขยับมือไปบีบนวดตรงไหล่กว้างอย่างเอาอกเอาใจ

“อีกไม่นานก็คงได้เจอกันแล้ว หากลูกของเจ้าเป็นโอรส ข้าจะแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท…” เสิ่นลู่ถิงนิ่งงันไปแม้จะคาดหวังแต่แรกแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าฮ่องเต้จะตัดสินพระทัยเร็วถึงเพียงนี้ หากลูกข้าเป็นองค์รัชทายาท จุดสูงสุดของข้าก็ไม่ใช่ส่งที่จับต้องไม่ได้อกีต่อไป

“จริงหรือเพคะฝ่าบาท?”

“จริงสิ ข้าขอเจ้าเพียงอย่างเดียวเท่านั้น”

“ฝ่าบาทต้องการสิ่งใดเพคะ” เรียวคิ้วขมวดแน่นอย่างไม่เข้าใจเมื่อได้ยิน เสิ่นลู่ถิงไม่มีสิ่งใดที่จะมอบให้คนตรงหน้าได้เลย แล้วอ่องเต้ที่มีทุกอย่างแม้แต่ใต้หล้านั้นยังต้องการสิ่งใดจากตนอีก

“ขอแค่เจ้าให้อภัยในสิ่งที่ข้าทำร้ายใจเจ้าโดยที่ข้าไม่ได้ตั้งใจ จะได้หรือไม่?”