- 3 - หวงแหน

“เสิ่นลู่ถิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ดวงตากลมมองชินอ๋องอย่างแปลกใจที่เห็นว่าเขาเดินเข้ามาที่นี่ ทั้งที่ควรจะเป็นอี้ชวนที่นำกำลังทหารบางส่วนบุกมา แต่ครานี้กลับไม่ใช่ ดูเหมือนว่าแผนการจะผิดเพี้ยนไปจากที่คาดไว้เสียหมด

“ท่านอ๋องมาที่นี่ได้อย่างไร?”

“ข้าเห็นเจ้าตอนออกจากวัง แค่นึกเป็นห่วงก็เลยตามมา มือของเจ้า เจ็บมากหรือไม่?”

“ข้าไม่เจ็บ” เสิ่นลู่ถิงดึงเอามือที่ชินอ๋องจับไปดูอย่างถือวิสาสะออกจากการกอบกุม แม้ท่านจะกลับชาติมาเกิดเช่นเดียวกันกับข้า นั่นไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ข้าอยากให้อภัยเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ดีต่อข้าเพียงใดก็ไม่อาจลบล้างความชั่วร้ายที่ข้าจดจำไว้ในใจออกไปได้

“ขอข้าดูหน่อยเถิด”

“ปล่อยเถิดท่านอ๋อง ข้าเป็นสตรีของฝ่าบาท ผู้คนจะครหาเอาได้” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมลดละเสียที เสิ่นลู่ถิงหันไปมองผู้คนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ไปแล้วมิรู้เลยว่าควรแก้สถานการณ์ต่อไปอย่างไร

“อยู่นิ่งๆ” ชินอ๋องยังคงเอ่ยย้ำแล้วรั้งมือบางเอาไว้ แม้เสิ่นลู่ถิงพยายามเท่าใดก็ไม่อาจำให้เขาหยุดมาทำหน้าตาหวังดีเช่นนั้นได้

“ปล่อยมือออกจากสนมของข้า”

“ฝ่าบาท มาได้อย่างไรเพคะ ฝ่าบาทต้องเสด็จไปราชกิจที่ต่างเมืองมิใช่หรือเพคะ?” ความงุนงงเพิ่มขึ้นอีกเมื่อเห็นฮ่องเต้ผู้ที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้มากที่สุด เสิ่นลู่ถิงมองอี้ชวนที่วิ่งเหนื่อยหอบมาอย่างเข้าใจ และก็คงไม่สามารถทำความเข้าใจได้ในตอนนี้

“ยังไม่ทันได้ออกเดินทาง ก็เห็นอี้ชวนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเสียก่อน” เสิ่นลู่ถิงพยักหน้ารับ มองดูคนที่จับพ่อกับแม่ของเฟยหลงอยู่เมื่อครู่วิ่งหนีไป

“มือของเจ้า? บาดเจ็บหรือ? ใครมันกล้าทำสนมรักของข้า!!!” มือเล็กถูกสัมผัสอย่างแผ่วเบาอย่างหวาดกลัวที่จะกระทบกระเทือนบาดแผล เอ่ยปากตวาดลั่นหาต้นตอของบาดแผลที่ฝ่ามือของสนมรัก ตาคมมองตามแผ่นหลังขอคนที่วิ่งหนีแล้วกำลังจะวิ่งตามแต่เสิ่นลู่ถิงดันอกเอาไว้เสียก่อน

“อี้ชวน”

“ฝ่าบาท กระหม่อมตามไปเองพ่ะย่ะค่ะ” อี้ชวนเข้าใจสิ่งที่เสิ่นลู่ถิงจะสื่อในทันทีก่อนจะก้าวจ้ำแล้ววิ่งออกไปพร้อมกับทหารบางส่วน

“เจ็บมากหรือไม่ถิงถิง ข้าพาเจ้ากลับวังนะ” เมื่อเห็นว่าอี้ชวนวิ่งตามแล้วก็หันมาสนใจบาดแผลที่มือของเสิ่นลู่ถิงต่อ สัมผัสแผ่วเบาทั้งคำถามแสนห่วงใยนั้นทำเสิ่นลู่ถิงเผลอหลุดรอยยิ้มออกมา ก่อนที่จะหลุดออกจากภวังค์ในตอนที่ได้ยินเสียงชินอ๋องเอ่ยเรียกแผ่วเบา

“เสิ่นลู่ถิง….” ชินอ๋องที่ตั้งท่าราวกับต้องการถามอะไรต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่ฮ่องเต้ตรัสออกมา มือหนาของชินอ๋องกำแน่นอย่างกักเก็บความโกรธเคืองเอาไว้ในใจ

“ชินอ๋องมีสิ่งใดต้องทำก็ไปทำเถิด ไม่ลำบากรบกวนให้เจ้ามาห่วงใยสนมของข้าหรอก”

กลิ่นยาฉุนไปทั่วตำหนักจิ่งเหริน ฮ่องเต้เดินไปมารอคอยให้หมอหลวงทำแผลให้เสิ่นลู่ถิงอยู่ไม่ห่าง ทันทีที่หมอหลวงแจ้งว่าอาการไม่น่าห่วงก็พรูลมหายใจคลายความกังวล ก้าวเดินไปหาสนมรักแล้วโอบรอบเอวเอาไว้อย่างหวงแหน

“ฝ่าบาทไม่ต้องเสด็จแล้วหรือเพคะ?”

“ทำไม? อยากให้ข้าไปนักหรือ?” เสียงแข็งนั่นทำให้เสิ่นลู่ถิงหันหลังหนี ดวงตาคมที่แข็งกร้าวเมื่อครู่จากความหึงหวงแปรเปลี่ยนก่อนจะรีบโอบกอดเสิ่นลู่ถิงจากด้านหลัง

“ฝ่าบาททรงตรัสเช่นนี้อีกแล้ว ทั้งที่ทรงรู้ว่าหม่อมชั้นไม่ชอบ”

“ข้าขอโทษ ข้าหวงเจ้านี่นา เจ้ามีลูกกับข้าแล้ว เหตุใดชินอ๋องยังไม่เลิกยุ่งกับเจ้าอีกเล่า” แขนแกร่งรั้งกายเล็กมาโอบกอดแน่น เสิ่นลู่ถิงมองใบหน้าบึ้งตึงของฮ่องเต้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจขึ้นมา หากท่านหวงข้าอย่างที่ตรัส แสดงว่าท่านรักข้าแล้วใช่หรือไม่

“เรื่องชินอ๋องจะยุ่งกับหม่อมชั้นหรือไม่สำคัญหรือเพคะ?”

“สำคัญสิ! เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าเป็นของข้านะ จะให้ใครมายุ่งกับเจ้าได้อย่างไร”

“ฝ่าบาทหวงถิงถิงเช่นนี้ ถิงถิงดีใจจังเลยเพคะ” เสิ่นลู่ถิงหัวเราะชอบใจที่ได้ยินสิ่งที่ฮ่องเต้ตรัสขึ้นมาทันทีอย่างไม่ต้องใช้ความคิด หัวทุยขยับถูไถไปมาอย่างออดอ้อนอย่างที่ชอบทำ

“แน่นอนว่าข้าต้องหวงเจ้า สนมรักของข้าเชียวนะ” มือบางข้างที่แผลถูกสัมผัสแผ่วเบา ฮ่องเต้ยกมือบางให้ขึ้นมาก่อนจะเป่าลมอุ่นหวังเพียงให้คลายความเจ็บปวดให้สนมรักของตนได้

“เช่นนั้นรีบเสด็จไปแล้วรีบเสด็จกลับนะเพคะ ถิงถิงจะรอฝ่าบาท” ฮ่องเต้กอบกุมมือเล็กทั้งสองข้าง ปลายจมูกกดลงบนฝ่ามือแล้วสบดวงตากลม เสิ่นลู่ถิงหลับตารับสัมผัสของมือหนาที่ลูบไล้อยู่ที่แก้ม

“หากระหว่างข้าไม่อยู่ชินอ๋องมายุ่งกับเจ้า สัญญาได้หรือไม่ว่าจะไม่เปลี่ยนใจไปจากข้า” นัยส์ตาคู่นั้นฉายแววกังวลจนเสิ่นลู่ถิงยังแอบประหลาดใจ ฮ่องเต้ที่เป็นใหญ่ในใต้หล้า เพื่อแค่เอ่ยปากทุกคนก็พร้อมถวายทุกสิ่งให้ แต่กำลังเอ่ยปากขอร้องให้ข้าสัญญาว่าจะไม่ปันใจให้ชายอื่นเช่นนั้นหรือ

“หม่อมชั้นสัญญาเพคะ หลอกลวงฮ่องเต้มีโทษถึงประหาร ถิงถิงมิกล้าแน่นอน” ใบหน้าคมคายพยักหน้ารับคำสัญญา ปลายนิ้วลูไล้ไปที่ริมฝีปากอมชมพูก่อนจะขยับเข้าหาแล้วกดจูบ จากความแวเบาสู่ความเนิบนาบ แม้รู้ว่าจะห่างไปไม่นาน แต่ก็ไม่อยากห่างไปเลยแม้แต่เสี้ยววินาที

“อืม จูบของถิงถิงหวานเหลือเกิน” ยามที่เห็นใบหน้าของเสิ่นลู่ถิงที่ขึ้นสีแดงระเรื่อก็ยิ่งกดจูบย้ำซ้ำไปซ้ำมาอย่างหยอกเย้า

“ฝ่าบาท…พอแล้วเพคะ”

“หากมีเวลามากกว่านี้ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”

“หม่อมชั้นท้องอยู่นะเพคะ ฝ่าบาทจะรังแกหรือเพคะ” แก้มนิ่มถูกบีบแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู เสิ่นลู่ถิงถูกประคองให้ลุกขึ้นยืนยามได้ยินเสียงกงกงคนสนิทของฮ่องเต้มาตามเมื่อสมควรแก่เวลา สัมผัสแสนอ่อนโยนที่หน้าผากถูกทิ้งไว้ก่อนฮ่องเต้จะก้าวเดินไป

“อาลี่ เฟยหลงเป็นอย่างไรบ้าง?” ประตูตำหนักปิดลงจนสนิทเมื่อเยว่จินมองดูทุกทิศทางอย่างดีแล้ว เสิ่นลู่ถิงนั่งลงถอนหายใจด้วยความร้อนใจที่ไม่อาจปกปิดได้ ทุกอย่างผิดแผนไปเสียหมดไม่รู้ว่าทั้งเฟยหลงและพ่อแม่ของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง

“อี้ชวนช่วยทั้งพ่อและแม่ของเฟยหลงเข้ามาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู แต่เฟยหลงยังไม่ทราบเรื่องนี้ เพราะต้องทำเป็นไม่รู้เรื่องและตามเสด็จกลับมาก่อน”

“เช่นนั้นเจ้าเตรียมเงิน เสื้อผ้าที่พอจะให้พ่อแม่ของเฟยหลงใส่ได้ แล้วก็ของกินด้วย”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ส่วนเยว่จิน…เจ้าไปตามเฟยหลงมาพบข้า ไม่ต้องบอกว่าเรื่องใด แค่บอกว่าข้าต้องการคุยด้วยก็พอ”

“เพคะพระสนม”

เสิ่นลูถิงวางท่าทีเรียบนิ่งนั่งรออยู่ในตำหนัก ทันทีที่เฟยหลงมาถึงก็คำนับตามมารยาทอย่างเคย แม้จะทำตัวราวกับเป็นปกติเพียงใด แต่เสิ่นลู่ถิงกลับมองเห็นแววตาวูบไหวนั้น

“เจ้าช่วยตามข้าไปที่หนึ่งได้หรือไม่?”

“พระสนมต้องการเสด็จไปที่ใด กระหม่อมมีหน้าที่ตามเสด็จอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี” เสิ่นลู่ถิงออกเดินนำโดยมีอาลี่และเยว่จินคอยประกบไม่ห่าง ทันทีที่มาถึงเรือนเก่าหลังหนึ่งที่ไม่ไกลจากหลังวังมากนัก บานประตูก็เปิดเข้าไป เฟยหลงเบิกตากว้างแล้วก้าวเดินเชื่องช้าเข้าไปหาผู้เป็นบิดาที่นั่งเฝ้าไข้มารดาอยู่ก่อนจะคุกเข่าลงราวกับต้องการขอโทษ

“ท่านหญิงขอบคุณที่ช่วยข้ากับเมีย”

“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก”

“พระสนมเป็นคนช่วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“พระสนมหรือ?” บิดาของเฟยหลงหน้าตาตื่นตระหนกไม่น้อย เสิ่นลู่ถิงเห็นชายชราที่พยายามจะก้มหัวเพื่อกราบกรานก็รีบรุดเข้าไปรับมือเหี่ยวย่นนั้นเอาไว้ แม้ข้าจะทำไปเพื่อตัวเอง แต่อย่างน้อยการช่วยพวกท่านสองตายายให้ได้มีชีวิตต่อไปก็ถือเป็นผลพลอยได้ที่ข้าพอใจไม่น้อย

“ข้าเห็นเจ้าพูดว่าเป็นพ่อและแม่เจ้าจึงให้อี้ชวนช่วยเอาไว้ ที่นี่มีคนของข้าคอยเฝ้าดูเสมอ เจ้าไม่ต้องห่วง อี้ชวนเองก็จะเทียวไปมาเพื่อช่วยดูแลด้วย”

“กระหม่อม….กระหม่อมขอบพระทัยพระสนม กระหม่อมไม่รู้ว่าจะตอบแทนพระสนมอย่างไร” แววตารู้สึกผิดนั้นเป็นสิ่งตอบแทนวาข้าทำสำเร็จแล้วในครานี้

“หึ คนเราทำสิ่งใดไม่หวังผล นั่นเป็นเพียงคำพูดของคนที่มองโลกได้แคบนัก ข้าเสิ่นลู่ถิงทำสิ่งใดหวังผลเสมอ…”

“เช่นนั้นพระสนมต้องการสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ” ข้าเห็นความสับสนนั้นหลังจากเฟยหลงได้ยินคำพูดของข้า

“หากข้าพูดตามตรง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าถูกฮองเฮาถูกส่งเข้ามาเพื่อลอบสังหารข้า และเมื่อข้าพูดเช่นนี้ เจ้าคิดว่าเจ้าควรทำสิ่งใดต่อ จะฆ่าข้าเพื่อปิดปากเลยหรือไม่?” แน่นอนว่ามันเป็นเพียงคำพูดลองใจเท่านั้น หากเจ้าตัดสินใจฆ่าข้าจริง เจ้าจะไม่มีวันได้แตะต้องข้า เพราะคนของข้าเล็งธนูมาที่เจ้าตั้งแต่วินาทีที่เจ้าเข้ามาที่นี่แล้ว แต่หากเจ้าเลือกเปลี่ยนเป็นภักดีต่อข้า ไม่ว่าจะชีวิตเจ้า หรือชีวิตของพ่อแม่เจ้าก็จะสามารถรักษาเอาไว้ได้ทั้งสิ้น