6

หว่านชิงพอใจ ตอนนี้นางยังไม่รู้ว่าภายในจวนอ๋องสามมีคนของฝ่ายใดแฝงตัวอยู่บ้าง

แม่นมเฉินเป็นคนจากวัง เฟิงอวี้ไม่ไว้ใจนาง

ส่วนเซียวจิ่งหยานก็ยังไม่เคยพบหน้า

ดังนั้นการเปิดเผยเรื่องสกุลหลี่มากเกินไปย่อมไม่ใช่เรื่องฉลาด

หลังจากพูดคุยกันอีกพักหนึ่ง ชุนฮวาจึงออกไปขอน้ำร้อนและจัดเตรียมที่นอน

หว่านชิงกลับยังไม่ง่วง นางเดินออกจากเรือนเพียงลำพัง

ลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้า จวนอ๋องสามเงียบมาก แต่ไม่ใช่ความเงียบของสถานที่ไร้ผู้คน

หว่านชิงรู้สึกได้ว่ามีสายตาบางคู่ซ่อนอยู่ในความมืด คงเป็นองครักษ์ของเซียวจิ่งหยาน นางไม่ได้สนใจ

ในเมื่อตนเพิ่งเข้ามาในฐานะบุตรีสกุลหลี่ หากอีกฝ่ายไม่ส่งคนจับตามองต่างหากที่น่าแปลก

หว่านชิงเดินไปตามทางหินบริเวณรอบเรือนของตนโดยไม่ล้ำเข้าเขตต้องห้าม

ระหว่างทาง นางสังเกตสภาพแวดล้อมอย่างละเอียดตามความเคยชิน

จวนแห่งนี้แม้ดูทรุดโทรม แต่ระบบระบายน้ำยังดี

พื้นที่ด้านหนึ่งค่อนข้างชื้นและได้รับแสงแดดน้อย จึงมีพืชบางชนิดขึ้นตามธรรมชาติ

หว่านชิงย่อตัวลง  ปลายนิ้วแตะใบไม้เล็ก ๆ ข้างกำแพง

“หญ้าชนิดนี้ขึ้นที่นี่ด้วยหรือ” แม้จะไม่ใช่สมุนไพรหายาก แต่สามารถนำมาใช้เป็นส่วนประกอบของยาลดไข้และบรรเทาอาการอักเสบได้

นางเดินต่ออีกเล็กน้อย ก่อนกลิ่นคุ้นเคยจะลอยมากับลม

กลิ่นยา เป็นกลิ่นเดียวกับที่นางได้กลิ่นเมื่อตอนกลางวัน

หว่านชิงหยุดฝีเท้า นางสูดกลิ่นเบา ๆ ยาบำรุงชี่และเลือด สมุนไพรฤทธิ์อุ่นบางชนิด และกลิ่นขมเย็นอีกอย่างหนึ่งที่ถูกต้มรวมอยู่ด้วย คิ้วของนางขมวดเข้าหากัน

สูตรยานี้แปลก ไม่ใช่ว่าจะต้องเป็นพิษ แต่สมุนไพรหลายชนิดมีฤทธิ์ต้านกัน หากใช้โดยไม่พิจารณาสภาพร่างกายของผู้ป่วย อาจทำให้อาการบางอย่างแย่ลงได้

นางยังไม่เห็นตัวยา ไม่รู้ปริมาณ และยังไม่เคยตรวจชีพจรของผู้ป่วย

ดังนั้นยังสรุปอะไรไม่ได้ หว่านชิงไม่ชอบการวินิจฉัยโดยอาศัยการคาดเดา ยิ่งเป็นเรื่องพิษ ยิ่งต้องมีหลักฐาน

แต่หากยานี้เป็นยาของเซียวจิ่งหยานจริง...

สามีในนามของนางคงมีอาการซับซ้อนกว่าคำว่า “ประชวร” ที่คนภายนอกเล่ากันมาก

“พระชายา”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง หว่านชิงหันกลับ

เฟิงอวี้ยืนอยู่ใต้เงาต้นไม้

เขาปรากฏตัวเงียบเสียจนคนทั่วไปอาจตกใจ แต่หว่านชิงเพียงเลิกคิ้ว

“องครักษ์เฟิงชอบยืนอยู่ในที่มืดเช่นนี้เป็นประจำหรือ”

เฟิงอวี้ไม่ตอบคำถาม

“ดึกแล้ว พระชายาควรประทับอยู่ในเรือน”

“ข้าเดินอยู่รอบเรือนตัวเอง ไม่ได้เข้าเขตของท่านอ๋อง”

“กระหม่อมเพียงเตือนเพื่อความปลอดภัย”

หว่านชิงมองเขา

“ความปลอดภัยของข้า หรือความปลอดภัยของเจ้านายเจ้า”

เฟิงอวี้นิ่งไปเล็กน้อย

“ทั้งสองอย่างพ่ะย่ะค่ะ”

“ตอบดี”

หว่านชิงพยักหน้า ก่อนเดินผ่านเขาไป แต่ผ่านไปเพียงสองก้าว นางก็หยุด

“องครักษ์เฟิง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“คืนนี้ท่านอ๋องอาการหนักมากหรือ”

แววตาของเฟิงอวี้เปลี่ยนทันที

“เหตุใดพระชายาจึงถาม”

หว่านชิงเหลือบมองเขาอย่างเหนื่อยใจ

“ข้าแต่งกับเขาวันนี้ แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นหน้าเจ้าบ่าวเลยสักครั้ง ถามว่าสามีตัวเองยังมีชีวิตดีอยู่หรือไม่ ถือว่าแปลกมากหรือ”

เฟิงอวี้ถูกคำถามนั้นทำให้เงียบไปชั่วครู่

“ท่านอ๋องเพียงต้องการพักผ่อนพ่ะย่ะค่ะ”

คำตอบสั้นมาก และเห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการพูดมากกว่านั้น

หว่านชิงจึงไม่ถามต่อ

“เช่นนั้นก็ดี”

นางเดินกลับเรือน เฟิงอวี้มองตามแผ่นหลังของหญิงสาว ก่อนเหลือบไปยังต้นสมุนไพรที่นางเพิ่งตรวจดู

เขายืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง แล้วจึงหายเข้าไปในความมืด

สิ่งที่หว่านชิงไม่รู้คือ ในเวลานั้น ภายในเรือนชิงหลันกำลังเกิดความวุ่นวาย

ขันน้ำเปื้อนเลือดถูกยกออกมาจากห้องครั้งแล้วครั้งเล่า

หมอประจำจวนมีสีหน้าเคร่งเครียด เซียวจิ่งหยานนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดจนแทบไร้สี ริมฝีปากมีรอยเลือดหลงเหลืออยู่ ลมหายใจหนักและไม่สม่ำเสมอ

พิษเรื้อรังในร่างกายกำเริบขึ้นอีกครั้ง นี่ต่างหากคือเหตุผลที่เขาไม่ปรากฏตัวในคืนเข้าหอ ไม่ใช่เพียงเพราะไม่ต้องการพบชายาจากสกุลหลี่ แต่เพราะคืนนี้เขาแทบไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากเตียง

เฟิงอวี้เข้ามาในห้อง

“ท่านอ๋อง”

ดวงตาของเซียวจิ่งหยานเปิดขึ้นช้า ๆ แม้อยู่ในสภาพอ่อนแรง แววตายังคงเย็นเฉียบ

“นางทำอะไร” คำถามแรกกลับเป็นเรื่องของพระชายาคนใหม่

เฟิงอวี้ตอบตามจริง

“นางเดินสำรวจบริเวณรอบเรือนพ่ะย่ะค่ะ ตรวจดูพืชตามกำแพง และหยุดอยู่ใกล้ทิศทางที่ห้องต้มยาตั้งอยู่”

เซียวจิ่งหยานนิ่ง

“นางถามถึงข้าหรือไม่”

“ถามพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าอย่างไร”

เฟิงอวี้ลังเลเพียงเล็กน้อย

“พระชายาถามว่า... ท่านอ๋องยังมีชีวิตดีอยู่หรือไม่”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ หมอประจำจวนถึงกับก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม

เซียวจิ่งหยานหลับตา

“ช่างกล้า” แต่เฟิงอวี้กลับรู้สึกว่าคำสองคำนั้นไม่ได้มีความโกรธมากเท่าที่ควร

“จับตาดูนางต่อไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“โดยเฉพาะเรื่องยา”

“กระหม่อมเข้าใจแล้ว”

เซียวจิ่งหยานไม่พูดอีก สำหรับเขา หลี่หว่านชิงยังคงเป็นบุคคลที่ไม่อาจไว้ใจ

นางเป็นบุตรีของหลี่เฉิง ถูกส่งเข้ามาด้วยราชโองการที่มีเจตนาทางการเมืองอย่างชัดเจน

และนางยังแสดงความรู้เรื่องสมุนไพรตั้งแต่วันแรกที่เข้าจวน

ทุกอย่างมากพอให้เขาระแวง ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของพระชายา หว่านชิงกลับยืนอยู่ข้างหน้าต่าง

ชุนฮวาหลับไปแล้ว แต่นางยังคงมองไปยังทิศทางของเรือนชิงหลัน

ลมพัดกลิ่นยาขมจาง ๆ เข้ามาอีกครั้ง หว่านชิงหรี่ตาลง

คืนนี้นางได้รู้หลายเรื่อง เจ้าของร่างเดิมมีความลับบางอย่างก่อนถูกเผา

ชุนฮวาถูกจงใจแยกออกไปในคืนเกิดเหตุ

จวนอ๋องสามมีสายตาหลายฝ่ายจับจ้อง และอาการป่วยของเซียวจิ่งหยานอาจซับซ้อนกว่าที่ข่าวลือภายนอกกล่าวไว้มาก แต่สิ่งที่นางมีในตอนนี้ยังเป็นเพียงเศษเสี้ยว

ไม่มีหลักฐาน ไม่มีข้อสรุป และไม่มีเหตุผลให้รีบร้อน

หว่านชิงปิดหน้าต่างลงช้า ๆ

“ค่อย ๆ ดูไปก็แล้วกัน”

นางดับเทียน ก่อนขึ้นเตียง

ทว่าก่อนหลับ ภาพประตูที่เปิดแง้มในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้มีบางสิ่งเพิ่มเข้ามา ชั้นไม้ กล่องหลายใบ กลิ่นสมุนไพรเข้มข้น และเงาของใครบางคนที่กำลังพูดอยู่หลังประตู