7

หว่านชิงลืมตาขึ้นทันที แต่ภาพนั้นก็หายไปแล้ว

นางนอนนิ่งอยู่ในความมืด หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย สมุนไพรอีกแล้วหรือ

เพลิงที่เกือบฆ่าเจ้าของร่างเดิม ความลับที่นางบังเอิญพบ และอ๋องสามที่กำลังถูกพิษเล่นงาน

ตอนนี้หว่านชิงยังไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่นางเริ่มแน่ใจอย่างหนึ่งแล้วว่า การที่ตนถูกส่งเข้ามายังจวนอ๋องสาม อาจไม่ได้เป็นเพียงการกำจัดบุตรสาวอนุที่ไม่มีความสำคัญเท่านั้น

เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดอาจมีบางสิ่งซ่อนอยู่ บางสิ่งที่สกุลหลี่ไม่ต้องการให้นางมีชีวิตอยู่เพื่อเปิดเผยมัน

และในอีกไม่นาน ความลับที่ซ่อนอยู่ภายในกลิ่นยาเหล่านั้น จะนำพานางไปพบกับเซียวจิ่งหยานอย่างแท้จริง

ยามดึกสงัด จวนอ๋องสามตกอยู่ใต้ความเงียบอีกครั้ง

หลังจากพยายามข่มตาหลับอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม หลี่หว่านชิงก็ลืมตาขึ้นอย่างจนใจ

นางนอนไม่หลับ ภาพความทรงจำประหลาดของเจ้าของร่างเดิมยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ประตูที่เปิดแง้ม ชั้นไม้ กล่องสมุนไพร เสียงสนทนาของคนที่มองไม่เห็นใบหน้า และกลิ่นบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

หว่านชิงลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ สวมเสื้อคลุมทับอาภรณ์ชั้นใน ก่อนเหลือบมองชุนฮวาซึ่งหลับสนิทอยู่บนตั่งด้านนอก

นางไม่ได้ปลุกสาวใช้ เพียงเปิดประตูแล้วเดินออกไป

อากาศยามค่ำคืนเย็นกว่าตอนหัวค่ำมาก

ลมพัดผ่านสวนจนใบไม้เสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า หว่านชิงเดินไปตามทางหินบริเวณที่นางเคยสำรวจเมื่อคืนก่อนโดยไม่คิดจะล่วงล้ำเข้าเขตเรือนชิงหลัน

ทว่าหลังเดินไปได้ไม่นาน นางก็หยุด กลิ่นยา คืนนี้เข้มกว่าทุกครั้ง หว่านชิงขมวดคิ้ว

นอกจากกลิ่นสมุนไพรแล้ว ยังมีกลิ่นอีกอย่างปะปนอยู่

กลิ่นคาวเลือด นางลังเลอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนเดินตามกลิ่นนั้นไป

เส้นทางพานางอ้อมผ่านสวนด้านหลัง จนมาถึงเรือนหลังหนึ่งซึ่งแยกออกจากเรือนพักอื่นอย่างชัดเจน

บนประตูมีป้ายไม้เก่าเขียนว่า

“เรือนโอสถ”

หว่านชิงเงยหน้ามอง ประตูไม่ได้ปิดสนิท

แสงตะเกียงลอดออกมาจากช่องแคบ ๆ พร้อมกลิ่นยาที่รุนแรงจนแทบขมติดปลายลิ้น

นางยื่นมือผลักประตู

เอี๊ยด!

เสียงบานพับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“มีใครอยู่หรือไม่”

ไม่มีคำตอบ หว่านชิงก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ภายในเรือนเต็มไปด้วยตู้ยา ชั้นไม้ และลิ้นชักเก็บสมุนไพรนับร้อย ตรงกลางมีเตาต้มยาซึ่งไฟยังไม่ดับสนิท หม้อยาด้านบนส่งกลิ่นขมฝาดออกมาเป็นระยะ

นางเดินเข้าไปอีกสองก้าว แล้วหยุดทันที บนพื้นมีหยดเลือด สีเข้มผิดปกติ หยดเลือดลากเป็นทางไปหลังชั้นเก็บยา

หว่านชิงรีบเดินตามไป เมื่อพ้นชั้นไม้ นางก็พบร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งพิงตู้ยาอยู่บนพื้น

อาภรณ์สีดำเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ เส้นผมบางส่วนตกลงมาปรกใบหน้า ผิวซีดจนแทบไม่มีสี แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือคราบเลือดสีคล้ำบริเวณริมฝีปาก

หว่านชิงจำใบหน้านี้ได้ทันที แม้จะไม่เคยพบกันอย่างเป็นทางการ

จากคำบรรยายของชุนฮวาและสิ่งที่นางได้ยินมาในจวน บุรุษที่สามารถปรากฏตัวในเรือนโอสถกลางดึกโดยไม่มีบ่าวติดตาม และยังสวมอาภรณ์เนื้อดีเช่นนี้คงมีเพียงคนเดียว

เซียวจิ่งหยาน สามีที่นางยังไม่เคยเข้าหอด้วย ดวงตาของชายหนุ่มเปิดขึ้นทันที

เย็นเยียบ คมกริบ

แม้ร่างกายอยู่ในสภาพย่ำแย่ แรงกดดันจากสายตาคู่นั้นกลับไม่ได้ลดลงเลย

มือของเขาคว้ากระบี่ที่วางอยู่ข้างกาย เสียงโลหะเสียดสีกับฝักดังขึ้น

“หยุด” หว่านชิงหยุดฝีเท้า ปลายกระบี่ถูกชักออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง

“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าเข้ามา” เสียงของเซียวจิ่งหยานแหบต่ำ

หว่านชิงมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนมองเลือดบนพื้น

“หากท่านยังมีแรงชักกระบี่ขู่คน ดูเหมือนคงยังไม่ตายง่าย ๆ”

คิ้วของเซียวจิ่งหยานกระตุก

“ออกไป”

“ได้”

หว่านชิงหันหลังทันที ท่าทีเชื่อฟังอย่างง่ายดายกลับทำให้เซียวจิ่งหยานชะงัก แต่ยังไม่ทันที่นางจะก้าวพ้นชั้นยา เสียงไออย่างรุนแรงก็ดังขึ้นด้านหลัง

“อึก...” หว่านชิงหันกลับ เซียวจิ่งหยานกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง มือที่จับกระบี่สั่นเล็กน้อย

จากนั้นร่างสูงก็เอนลงข้างหนึ่ง หว่านชิงสบถเบา ๆ

“คนป่วยนี่ดื้อเหมือนกันทุกยุคจริง ๆ”

นางรีบเข้าไปหา กระบี่ในมือเซียวจิ่งหยานยกขึ้นอีกครั้ง

หว่านชิงจับข้อมือเขาไว้

“ถ้ายังอยากมีชีวิตก็อย่าขยับ”

ดวงตาของชายหนุ่มเย็นลงทันที

“ปล่อย”

“ชีพจรสับสน หายใจติดขัด ปลายมือเย็น ริมฝีปากคล้ำ และกระอักเลือดสีผิดปกติ”

หว่านชิงพูดรวดเดียว พลางใช้นิ้วแตะข้อมือเขาเพื่อจับชีพจร

“ท่านมีพิษสะสมในร่างมานานใช่หรือไม่”

เซียวจิ่งหยานชะงัก เพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็เพียงพอแล้ว

หว่านชิงกดจุดบริเวณข้อมือ ทำให้แรงของเขาคลายลงชั่วคราว ก่อนแย่งกระบี่ออกจากมือแล้ววางให้ห่าง

“เจ้า”

“เก็บแรงไว้หายใจเถิดเพคะ”

นางจับชีพจรอีกครั้ง สีหน้าที่เดิมยังผ่อนคลายค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น

ชีพจรผิดปกติมาก มีทั้งภาวะพร่องและการติดขัดของการไหลเวียนซ้อนกัน อีกทั้งอาการกำเริบในคืนนี้รุนแรงกว่าที่ควรจะเป็น

นี่ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา และไม่ใช่พิษชนิดเดียวอย่างแน่นอน

“ท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้กินยาอะไร”

เซียวจิ่งหยานไม่ตอบ หว่านชิงถอนหายใจ

“ถ้าท่านไม่พูด ข้าก็ช่วยไม่ได้”

“ใครบอกว่าข้าต้องการให้เจ้าช่วย”

หว่านชิงมองหน้าเขา

“เช่นนั้นท่านก็เชิญกระอักเลือดต่อ”

เซียวจิ่งหยาน “...”

หว่านชิงกำลังจะปล่อยมือ แต่ชีพจรของเขาพลันเปลี่ยนอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อแขนเกร็งขึ้น ลมหายใจติดขัด

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างหนัก

หว่านชิงไม่ลังเลอีก

“ขออภัยแล้วกัน”

นางล้วงกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ

หลังรอดจากเพลิงไหม้ นางไม่มีอุปกรณ์การแพทย์จากโลกเดิมติดตัวมาแม้แต่ชิ้นเดียว แต่ตลอดสามวันที่อยู่สกุลหลี่ก่อนแต่งงาน นางได้ให้ชุนฮวาช่วยหาซื้อเข็มเงินสำหรับฝังเข็มชุดหนึ่งไว้

เดิมตั้งใจเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ไม่นึกว่าจะได้ใช้กับสามีของตัวเองเป็นคนแรก

หว่านชิงเปิดกล่อง เซียวจิ่งหยานเห็นเข็มเงินก็หรี่ตาลง

“เจ้ารู้วิชาแพทย์”

“พอช่วยไม่ให้ท่านตายคืนนี้ได้”

นางจับเข็มขึ้นมา

“อย่าขยับ”

“เจ้าแน่ใจหรือ”

“ไม่แน่ใจ”

เซียวจิ่งหยานมองนางทันที หว่านชิงกล่าวต่ออย่างใจเย็น

“เพราะข้ายังไม่รู้ว่าท่านถูกพิษอะไร ไม่รู้ว่าได้รับพิษมานานเท่าไร และไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้หมอรักษาท่านอย่างไร เพราะฉะนั้นข้าทำได้เพียงประคองอาการเฉียบพลัน ไม่ใช่ถอนพิษ” คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เซียวจิ่งหยานนิ่งไป