جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เปลวเพลิงสีส้มแดงโหมกระหน่ำขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี แสงไฟสะท้อนผ่านกลุ่มควันดำหนาทึบ กลิ่นไม้เก่าที่ถูกเผาไหม้ผสมกับกลิ่นผ้าและสิ่งของภายในเรือนจนฉุนแสบจมูกท่ามกลางเสียงไม้ลั่นและหลังคาที่กำลังพังถล่ม หญิงสาวผู้หนึ่งดิ้นรนอยู่บนพื้นอย่างสุดกำลังหลี่หว่านชิงลืมตาขึ้นพร้อมอาการปวดศีรษะราวกับถูกของแข็งทุบเข้าอย่างจังสิ่งแรกที่นางรับรู้ไม่ใช่ความเจ็บปวดตามร่างกาย หากแต่เป็นความร้อนระอุที่กำลังแผดเผาผิวหนังนางพยายามขยับตัว แต่กลับพบว่าข้อมือและข้อเท้าถูกเชือกมัดไว้แน่น“นี่มัน... ที่ไหน” เสียงที่หลุดออกจากริมฝีปากแหบพร่าจนนางแทบจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของตนเองหว่านชิงจำได้ชัดเจนว่าก่อนหน้านี้ตนยังเป็นแพทย์แผนจีนประยุกต์และนักวิจัยสมุนไพรอยู่ในโลกยุคปัจจุบัน ชีวิตของนางคลุกคลีอยู่กับตำรายา งานวิจัย และห้องทดลองมาตลอดหลายปีแต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกสิ่งกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงอาภรณ์โบราณ เรือนไม้ มือที่เล็กและบอบบางกว่ามือของนางเอง และที่สำคัญที่สุดคือเพลิงที่กำลังล้อมรอบเรือนหลังนี้จากทุกทิศทางยังไม่ทันตั้งสติ ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นกลางศีรษะอีกระลอกภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางหลั่งไหล

ชายหนุ่มในชุดสีดำยืนอยู่เบื้องหน้า รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ ไม่มีร่องรอยของความยินดีที่ควรมีต่อเจ้าสาวของผู้เป็นนาย“กระหม่อมเฟิงอวี้ ถวายพระชายา” แม้คำพูดสุภาพ แต่ท่าทีของเขากลับเต็มไปด้วยความระวังหว่านชิงมองอีกฝ่ายเพียงครู่เดียวก็เข้าใจ คนผู้นี้ไม่ไว้ใจนาง ก็ไม่แปลก นางเป็นบุตรีสกุลหลี่ และสกุลหลี่เพิ่งแสดงท่าทีอย่างชัดเจนว่าไม่คิดยืนอยู่ข้างอ๋องสามในสายตาของคนจวนนี้ การที่จู่ ๆ บุตรีสกุลหลี่ถูกส่งเข้ามาเป็นพระชายา อาจไม่ต่างจากการส่งสายลับเข้ามาถึงข้างหมอนของเจ้านายหว่านชิงก้าวลงจากเกี้ยวอย่างสงบ“ไม่ต้องมากพิธี”เฟิงอวี้ชะงักเล็กน้อย ก่อนถอยออกหนึ่งก้าวหว่านชิงเงยหน้ามองจวนอ๋องสามเป็นครั้งแรกสิ่งที่เห็นทำให้นางเข้าใจทันทีว่าเหตุใดคนเมืองหลวงจึงเรียกสถานที่แห่งนี้ว่า “จวนร้างของอ๋องตกอับ”ประตูใหญ่ยังคงโอ่อ่า แต่สีแดงบนบานประตูซีดจางตามกาลเวลา โคมมงคลมีเพียงไม่กี่ดวง ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีเสียงประทัด ไม่มีแขกเหรื่อหรือขุนนางมาร่วมแสดงความยินดีเงียบเสียจนแทบไม่เหมือนวันสมรส หว่านชิงกลับไม่รู้สึกผิดหวัง ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกโล่งใจอย่า

หว่านชิงเหลือบมองประตู ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ นางไม่ได้ประหลาดใจตั้งแต่มาถึงจวนแห่งนี้ เฟิงอวี้ก็บอกชัดเจนแล้วว่าเซียวจิ่งหยานมีอาการประชวร และไม่อาจออกมาต้อนรับนางได้ แต่จนกระทั่งถึงยามนี้ เขาก็ยังไม่ปรากฏตัวดูท่าคืนเข้าหอของนางคงกลายเป็นคืนหอร้างอย่างสมบูรณ์หว่านชิงกลับไม่ได้รู้สึกน้อยใจ สำหรับหญิงสาวจากยุคปัจจุบันที่เพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นได้ไม่กี่วัน การต้องเข้าหอกับบุรุษที่ไม่เคยเห็นหน้ากันต่างหากที่น่าหนักใจกว่า“ไม่มาก็ดี ข้าจะได้นอนสบายเสียหน่อย”นางกำลังจะลุกไปเปลี่ยนอาภรณ์ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอกจากนั้นประตูถูกผลักเปิด“คุณหนูรอง” หญิงสาวในชุดบ่าวพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วหว่านชิงยังไม่ทันได้ถามอะไร อีกฝ่ายก็โผเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า น้ำตาไหลพราก“คุณหนูรองจริง ๆ ด้วย ฮือ คุณหนูยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ”หว่านชิงชะงัก ทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสาว ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นกลางศีรษะภาพบางอย่างวาบผ่านเข้ามา เด็กหญิงสองคนกำลังแอบแบ่งหมั่นโถวกันอยู่หลังเรือนเด็กสาวคนหนึ่งยืนกางแขนปกป้องเจ้านายจากไม้เรียวของแม่นมคืนฤดูหนาวที่หนาวจัด บ่าวตัวเล็กแอบนำผ้าห่มของตนมาคลุมให

หว่านชิงลืมตาขึ้นทันที แต่ภาพนั้นก็หายไปแล้วนางนอนนิ่งอยู่ในความมืด หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย สมุนไพรอีกแล้วหรือเพลิงที่เกือบฆ่าเจ้าของร่างเดิม ความลับที่นางบังเอิญพบ และอ๋องสามที่กำลังถูกพิษเล่นงานตอนนี้หว่านชิงยังไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่นางเริ่มแน่ใจอย่างหนึ่งแล้วว่า การที่ตนถูกส่งเข้ามายังจวนอ๋องสาม อาจไม่ได้เป็นเพียงการกำจัดบุตรสาวอนุที่ไม่มีความสำคัญเท่านั้นเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดอาจมีบางสิ่งซ่อนอยู่ บางสิ่งที่สกุลหลี่ไม่ต้องการให้นางมีชีวิตอยู่เพื่อเปิดเผยมันและในอีกไม่นาน ความลับที่ซ่อนอยู่ภายในกลิ่นยาเหล่านั้น จะนำพานางไปพบกับเซียวจิ่งหยานอย่างแท้จริงยามดึกสงัด จวนอ๋องสามตกอยู่ใต้ความเงียบอีกครั้งหลังจากพยายามข่มตาหลับอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม หลี่หว่านชิงก็ลืมตาขึ้นอย่างจนใจนางนอนไม่หลับ ภาพความทรงจำประหลาดของเจ้าของร่างเดิมยังคงวนเวียนอยู่ในหัวประตูที่เปิดแง้ม ชั้นไม้ กล่องสมุนไพร เสียงสนทนาของคนที่มองไม่เห็นใบหน้า และกลิ่นบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาดหว่านชิงลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ สวมเสื้อคลุมทับอาภรณ์ชั้นใน ก่อนเหลือบมองชุนฮวาซึ่งหลับสนิท

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก“ท่านอ๋อง”เฟิงอวี้ผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ชักกระบี่ออกทันที“พระชายา”หว่านชิงหันกลับ“เก็บกระบี่ก่อนเถิด ข้าเพิ่งช่วยเจ้านายเจ้าเสร็จ หากเจ้าตื่นเต้นจนแทงข้าตาย คนที่จะลำบากอาจเป็นเขา”เฟิงอวี้มองเซียวจิ่งหยาน“ท่านอ๋อง”เซียวจิ่งหยานยกมือ“เก็บกระบี่”เฟิงอวี้ชะงัก ก่อนทำตาม เขารีบเข้าไปประคองผู้เป็นนายแล้วก็ต้องประหลาดใจ อาการของเซียวจิ่งหยานดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน“หมอหลวงกำลังมา กระหม่อม...”“ไม่ต้อง”เซียวจิ่งหยานกล่าว สายตายังจับอยู่ที่หว่านชิง“คืนนี้ไม่ต้องเรียกใครเข้ามาอีก”เฟิงอวี้ลังเล“พ่ะย่ะค่ะ”หว่านชิงเก็บเข็มเงินลงกล่อง“ส่วนยาหม้อนี้ คืนนี้อย่าให้ท่านอ๋องดื่มเพิ่ม”เฟิงอวี้ขมวดคิ้ว“เหตุใด”“เพราะข้ายังไม่รู้ว่าตัวใดทำให้อาการกำเริบ”นางชี้ไปยังตะกร้าสมุนไพร“เก็บยาทั้งหมดของวันนี้ไว้ อย่าทิ้งกากยา อย่าเปลี่ยนตัวยา และอย่าให้คนจัดยาเดิมรู้ว่าพวกเราสงสัยอะไร”คำว่า “พวกเรา” ทำให้เฟิงอวี้เหลือบมองเซียวจิ่งหยานอ๋องสามไม่ได้คัดค้าน หว่านชิงจึงพูดต่อ“หากมีคนกำลังเล่นตุกติกกับยา การเอะอะตอนนี้มีแต่จะทำให้