ตอนที่ 11 ปราณระดับเก้า

         “ทำไมหรือเจ้าคะ” เว่ยซินเหยียนเอ่ยถาม

            “เพราะคนที่หลอมยาได้มีค่าดั่งทองคำ เหล่าบรรดาขุนนางทั้งหลายจะตามหาตัวเจ้า แม้พลิกแผ่นฟ้าพวกเขาก็จะทำ” เขาเว้นช่วงแล้วพูดออกเสียงเบา “แม้แต่บรรดาเชื้อพระวงศ์ก็อยากได้เจ้าไปครอบครอง”

            นางแหงนหน้ามองเขาดวงตาสุกใสราวกับแก้ว “แม้แต่ฮองเฮากับฮ่องเต้ก็ไม่เว้นหรือเจ้าคะ”

            ดวงตาอี๋นั่วสั่นไหวเมื่อได้ยินชื่อสองตำแหน่งนั้น เอ่ยตอบนางว่า “ใช่ แม้แต่ฮ่องเต้กับฮองเฮาก็ไม่ละเว้น”

            เว่ยซินเหยียนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนบอกเขา “ข้ามีวิธีของข้า”

            เขามองนางด้วยดวงตาล้ำลึก ถามย้ำอีกว่า “อยากหลอมยาจริงหรือ”

            “เจ้าค่ะ ข้าจะใช้เลือดข้าหลอมยาแก้พิษทั้งปวง”

            ดวงตาเขากระตุกอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่นางอยากทำ เขาจึงพูดว่า “เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้า แต่เจ้าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเป็นอันขาด”

            ดวงตานางเปล่งประกายเจิดจ้าพูดออกว่า “จริงหรือเจ้าคะ”

            “ข้าเคยล้อเล่นกับเจ้าหรือ”

            “แต่ท่านเคยบอกว่าท่านไม่ได้เป็นหมอ” ครั้งแรกที่เจอกันนางยังจำได้ขึ้นใจว่าเขาพูดว่าตนไม่ใช่หมอ

            “ข้ามีความจำเป็นบางอย่างที่บอกเจ้าไม่ได้”

            “ข้าจำได้แล้ว”

            “วันพรุ่งปลายยามอิ๋นเจ้ามาพบข้าที่เรือน”

            “เจ้าค่ะ” บุรุษผู้นี้เป็นคนที่ชอบเก็บตัว เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมาก การที่เขายอมช่วยนางแสดงว่าเขาต้องเสียสละเวลาอันมีค่าของเขาเป็นอย่างมาก เช่นนั้นนางจะปฏิเสธเขาได้อย่างไร แต่เขามีเหตุผลอะไรนะถึงต้องปิดบังตัวตนเช่นนี้ ช่างเถิด รู้เท่าที่เขาอยากให้รู้ก็พอ

            กล่าวจบทั้งสองก็เดินกลับบ้านพร้อมกันอย่างอารมณ์ดี

            เว่ยซินเหยียนกลับไปถึงบ้านก็ไม่ได้เล่าเรื่องอี๋นั่วให้ใครฟัง นางยังทำตัวปกติ และเรื่องที่เลือดของนางสามารถช่วยชีวิตคนได้นางคงต้องเก็บไว้เป็นความลับก่อน เพราะหากบอกมารดานางคงเป็นห่วงมาก แม้แต่เรื่องหลอมยาก็คงบอกมารดาไม่ได้

            ก่อนนอนคืนนั้นเว่ยซินเหยียนพูดกับมารดาเสียงออดอ้อนว่า “ท่านแม่ พรุ่งนี้ท่านลุงอี๋นั่วบอกว่าจะช่วยสอนวรยุทธ์ให้ข้า ข้าอยากร่ำเรียนไว้เพื่อปกป้องท่านแม่กับแม่นมเตียวและซิ่วอิง ท่านแม่อย่าห้ามข้าเลยนะเจ้าคะ”

            จ้าวฟางหรูฟังบุตรสาวกล่าวจบพลางถอนหายใจ เวลาที่นางอยากได้อะไรมักทำเสียงออดอ้อนเช่นนี้ทุกที อีกทั้งยังพูดดักทางตลอด “เขายอมพบหน้าเจ้าแล้วรึ”

            “เจ้าค่ะ เมื่อตอนเย็นข้าเอาข้าวไปให้เขา ข้าเปรยออกมาว่าอยากฝึกวรยุทธ์ไว้ดูแลท่านแม่และทุกคนในครอบครัว ท่านลุงจึงบอกว่าจะสอนข้าเอง”

            จ้าวฟางหรูไม่รู้สึกเอะใจกับคำลวงของบุตรสาวสักนิด “แล้วที่เจ้าฝึกเตะกระสอบทรายกับยิงธนูทุกวันเจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ อีกอย่างเจ้ายังสอนซิ่วอิงด้วยแล้วมิใช่หรือ ไยต้องไปร่ำเรียนเพิ่มอีก” เท่าที่นางสังเกตบุตรสาวตอนที่นางรำกระบองในตอนเช้าเว่ยซินเหยียนมีความชำนาญในการเตะต่อยและเท้าหนักเป็นอย่างยิ่ง แล้วเหตุใดต้องไปเรียนเพิ่มอีก “เจ้าชักจะทำตัวเหมือนบุรุษเข้าไปทุกวันแล้ว เช่นนี้ใครจะกล้ามาแต่งงานกับเจ้ากัน” บุรุษส่วนใหญ่ย่อมชอบสตรีอ่อนหวานละมุนละไม ถึงบุตรสาวนางจะไม่แข็งกระด้างแต่ถ้าใครรู้ว่าแท้จริงแล้วนางมีวรยุทธ์ชายใดจะหาญกล้ามาแต่งด้วย

            “ท่านแม่” นางลากเสียงยาว “ชาตินี้ข้าไม่แต่งงานหรอกเจ้าค่ะ ข้าจะอยู่กับท่านแม่ไปจนวันตาย” แค่มีงานมีเงินนางก็อยู่ได้แล้ว เหมือนตอนที่นางอยู่โลกเดิมก็อยู่คนเดียวจนตาย บุตรและสามีทำให้ชีวิตมีห่วงและเป็นทุกข์ เหตุใดนางต้องแต่งงานให้ชีวิตไม่สงบด้วยเล่า

            “ไม่ได้หรอก วันใดที่เจ้าไม่มีแม่เจ้าจะอยู่กับใคร”

            เว่ยซินเหยียนชะงักไปพักหนึ่งพลางกล่าวออก “กว่าวันนั้นจะมาถึงคงอีกนาน ข้าค่อยคิดทีหลังก็ได้เจ้าค่ะ” นางจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “ข้าไม่คุยเรื่องนี้กับท่านแม่แล้ว อย่างไรพรุ่งนี้ข้าก็จะไปฝึกวรยุทธ์กับท่านลุง” พูดจบคนตัวเล็กก็มุดเข้าใต้ผ้าห่ม เดินลมปราณอย่างเงียบงันจากนั้นก็หลับไปอย่างง่ายดาย แต่ลมปราณยังไหลวนอยู่ในกายตลอดเวลา

            คืนวันเดียวกันราวต้นยามจื่อ อี๋นั่วปรุงยาต้านพิษจากสมุนไพรที่ตนเก็บมาเสร็จจึงนอนรอเวลาที่พิษในร่างตนจะปะทุขึ้นมาอีกแล้วค่อยกินยาดับพิษลงไป แต่รอแล้วรอเล่าจนล่วงเข้ายามโฉ่วพิษนั้นกลับยังเงียบกริบราวกับเขาไม่เคยถูกพิษมาก่อน

            หัวคิ้วขมวดเป็นปมดวงตาคมกล้ามีแววฉงนอย่างรุนแรง เหตุใดเขาไม่ทุรนทุรายเหมือนที่เคยเป็น ทันใดนั้นก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาได้ดื่มเลือดแม่นางน้อยคนนั้นเข้าไป และกระอักพิษงูออกมา

            เขาผุดลุกขึ้นนั่งอย่างลืมตัวดวงตาวาวโรจน์ หรือว่าเลือดของนางจะขับพิษได้ทั้งปวงดั่งที่นางกล่าวจริง ๆ ถ้าเป็นเช่นนั้น… ดวงตาของเขาหรี่แสงลงเมื่อคิดถึงเรื่องราวในอดีต หากมีโอกาสเขาก็อยากช่วยเหลือคนผู้นั้น เพียงแต่เขาจะช่วยด้วยวิธีใดกันเล่า ขอให้เขากับนางหลอมยาให้สำเร็จก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากันภายหลัง

            เช้ามืดเว่ยซินเหยียนไปพบอี๋นั่วตามที่ได้นัดกันไว้ เขานั่งรอนางอยู่แล้วเช่นกัน นางเดินมาถึงเขาจึงบอกนางว่า “ก่อนอื่นข้าต้องขอตรวจชีพจรของเจ้าก่อน ว่าร่างกายเจ้ารับพลังงานได้มากน้อยเพียงใด”

            “ย่อมได้เจ้าค่ะ” นางฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นแขนซ้ายให้เขา

            อี๋นั่ววางสามนิ้วชี้กลางนางลงบนจุดชีพจรของนาง ดวงตาของเขาพลันเบิกโพลง จ้องดวงหน้างามตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง เขาผ่อนลมหายใจออกด้วยความโล่งอก เข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงขับพิษในร่างกายของเขาจนหมด เช่นนั้นเด็กคนนี้ก็เป็นผู้มีพระคุณต่อเขายิ่งนัก

            “ร่างกายเจ้าแข็งแรงยิ่งนัก” ประหนึ่งชายชาตรีก็ไม่ปาน เขาไม่สงสัยแล้วว่าทำไมมารดาของนางถึงให้นางขึ้นเขาไปเก็บสมุนพรตามลำพัง “อีกอย่างมีเรื่องน่ายินดี”

            “เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

            “ปราณของเจ้าอยู่ในระดับเก้าแล้ว” นางมีอะไรที่ทำให้เขาประหลาดใจได้เสมอ

            “ท่านพูดจริงหรือเจ้าคะ”

            “อืม” เขาไม่เคยพบเจอใครที่อายุน้อย และปราณแข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน “ร่างกายเจ้าเดินลมปราณได้ตลอดเวลาเลยหรือ” แม้แต่ตอนที่เขาแตะชีพจรของนาง เขาก็รับรู้ได้ถึงการไหลเวียนของลมปราณที่มีประสิทธิภาพยิ่ง ราวกับว่านางตั้งใจนั่งฝึกปราณอย่างไรอย่างนั้น

            “ท่านรู้หรือเจ้าคะ” บุรุษผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

            “ย่อมรู้”

            “ข้าฝึกปราณมาตั้งแต่อายุเก้าขวบแล้ว”

            เช่นนั้นก็ไม่แปลกที่ปราณของนางจะอยู่ในระดับเก้า เพราะการฝึกปราณตลอดเวลา ทำให้ย่นระยะในเวลาการสำเร็จปราณระดับเก้าได้ภายในเวลาหนึ่งปี ปกติคนทั่วไปที่สามารถฝึกปราณได้ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปี กระนั้นก็ใช่ว่าทุกคนจะฝึกถึงระดับเก้าได้