ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ

เสียงไก่ขันแว่วดังเข้ามาในห้องเล็กทรุดโทรม ภายในมีเพียงเตียงไม้ไผ่เก่า ๆ ตั้งอยู่หนึ่งตัว บนเตียงนั้น ร่างเล็กนอนนิ่งไร้เรี่ยวแรงอย่างเดียวดาย ศีรษะของนางถูกรัดด้วยผ้าสีขาวพันลวก ๆ ปิดคลุมบาดแผลไว้ ทว่าใบหน้ากลับซีดเซียวจนน่าเวทนาดวงตาที่ปิดสนิทขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า นางจ้องมองเพดานเก่าดำสลัวอยู่พักหนึ่ง แล้วความทรงจำต่าง ๆ ก็ทยอยย้อนกลับเข้ามา นางจำสถานที่แห่งนี้ได้ดี… ห้องน้อยที่นางเคยอาศัยก่อนจะหลับไหลยาวนานราวกับตายจากโลกนี้ไปแล้ว‘นี่ข้าย้อนเวลากลับมาหรือ?…’เมื่อคำถามนั้นผุดขึ้นในใจ นางยกมือขึ้นมองดูช้า ๆ ปรากฏเป็นมือของเด็กวัยกำลังเติบโต ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ผอมบางและแห้งกรัง นางลูบไปตามแขนเล็กของตน ก่อนแตะศีรษะที่ถูกพันไว้เบา ๆ เพื่อยืนยันสิ่งที่คิดนางจำได้ดีว่า ในชาติก่อน ตนขึ้นเขาไปหาอาหารและถูกลูกสาวของท่านลุงผลักตกจนเสียชีวิตในวัยเพียงยี่สิบปี แต่ดูเหมือนครั้งนี้สวรรค์จะให้โอกาส นางย้อนกลับมาในร่างเดิมอีกครั้ง… หากจำไม่ผิด แผลที่ศีรษะนี้เกิดขึ้นตอนนางอายุสิบสามหรือว่าตอนนี้… นางได้กลับมาอยู่ในวัยสิบสามปีจริง ๆ? ช่วงชีวิตที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลง เพร

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านป้าชุยหยูมาขอพบเจ้าค่ะ” นางเดินไปยังชานบ้าน ก่อนเอ่ยเรียกทั้งสองที่นั่งพักอยู่ด้วยกันเหอยู่วางของในมือลง แล้วหันไปมองประตูบ้าน เห็นร่างบางของสตรีผู้หนึ่ง นางพอจำได้ลาง ๆ ว่าเป็นมารดาของบัณฑิตหวังอัน“ท่านมาพบข้าหรือ” เหอยู่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนเกาเหอเมื่อเห็นสตรีที่ก้าวเข้ามามีใบหน้างดงาม นางเหลือบมองสามีด้วยความไม่ชอบใจนัก “มีเรื่องอันใดจะมาคุยกับข้า” น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอยู่ชัดเจน“ข้ามีเรื่องอยากพูดกับพวกท่านจริง ๆ” ชุยหยูหาได้ใส่ใจกับถ้อยคำที่ไม่น่าฟังของเกาเหอได้ยินเสียงแข็งกระด้างของภรรยา เหอยู่จึงส่งสายตาดุเตือน เกาเหอเห็นดังนั้นก็ลดท่าทีลง แม้ในบ้านจะทำตนเป็นใหญ่ แต่สุดท้ายนางก็ยังเกรงใจสามีอยู่มาก“เชิญพูดธุระของท่านเถิด” เหอยู่หันกลับไปสนใจแขกที่มาเยือน ใบหน้าอ่อนหวานของชุยหยูทำให้เขารู้สึกสบตาง่ายกว่าภรรยาเสียอีกชุยหยูจึงกล่าวตรงไปตรงมา “ข้ามาวันนี้เพราะอยากสู่ขอหลานสาวของท่านเจ้าค่ะ”“สู่ขอหลานสาวของข้าหรือ” เหอยู่อยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง เขารู้มาบ้างว่าชุยหยูพยายามหาว่าที่ภรรยาให้ลูกชายมานาน แต่คาดไม่ถึงว่าคนที่นางหมายตาจะเป็นหลานสาวของเขา เพราะไ

“เหอเหยา เจ้าเอายาไปป้อนให้หวังอันที” ชุยหยูเอ่ยพลางส่งถ้วยยาที่อุ่นร้อนกำลังดีให้เด็กสาวรับไว้“ได้เจ้าค่ะ” นางตอบรับเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ประคองถ้วยยาเดินเข้าไปยังห้องของชายหนุ่มเมื่อเห็นร่างสูงนอนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกไม่คุ้นชินก็แล่นวูบขึ้นในใจ นางมองเขาไม่ว่ากี่ครั้งก็ยังไม่สามารถเคยชินกับสภาพเช่นนี้ได้เลยนางทรุดกายนั่งข้างเตียงแล้วเป่าลมหายใจอุ่นอ่อนใส่ยาน้ำในถ้วยให้คลายร้อน ก่อนค่อย ๆ ขยับหมอนให้ศีรษะของพี่หวังอันสูงขึ้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นใช้ช้อนตักยาน้ำป้อนลงสู่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าเขากลืนลงคอ นางจึงค่อย ๆ ป้อนต่อไปจนหมดถ้วย ทุกครั้งหลังเขาดื่มยาเสร็จเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ มักผุดขึ้นตามใบหน้าเสมอนางหยิบผ้าขาวมาซับเหงื่อบนใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน ทว่าขณะกำลังเช็ดอยู่นั้น นางกลับชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นคิ้วของพี่หวังอันขมวดเข้าหากันราวกับรู้สึกถึงสัมผัสของนางหรือว่านางเห็นผิดไปเอง?นางเพ่งมองอีกครั้ง ทว่าร่องรอยนั้นกลับหายไปจนหมดราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ความประหลาดแทรกซึมเข้ามาในใจ แต่เมื่อแน่ใจว่าเพียงตาฝาด นางจึงเดินออกจากห้องเพื่อนำถ้วยยาไปล้างที่ครัว“เป็

เหอถงเดินถือไม้เล็ก ๆ ตรงมาตีนเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ความขุ่นมัวอัดแน่นอยู่เต็มอก ตั้งแต่เหอเหยาออกจากบ้าน งานทุกอย่างก็ไหลมาเป็นภาระของนางอยู่ฝ่ายเดียว จึงยิ่งรู้สึกน้อยใจหนักขึ้นทุกวัน ระหว่างกำลังบ่นพึมพำกับตนเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่กำลังคิดถึงอยู่พอดีมุมปากเหอถงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็น“วันนี้ข้าเจอใครกันนี่…เจ้าไปขึ้นเขามาหรือ”เหอเหยาเหลือบมองผู้อยู่เบื้องหน้า แววตาไร้อารมณ์นัก ต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด“ใช่แล้ว”“เจ้าพูดกับข้าอย่างไร ไม่มีหางเสียงเสียด้วย ข้าก็พี่สาวของเจ้านะ ว่าแต่ด้านหลังนั่น…เจ้าได้อะไรมากัน”เหอถงก้มมองตะกร้าที่มีใบไม้คลุมไว้ พยายามมองลอดเข้าไป แม้จะไม่เห็นสิ่งใด แต่กลิ่นคาวปลาลอยออกมาจาง ๆ จนคาดเดาได้ไม่ยากเหอเหยาหาได้สนใจคำถามของอีกฝ่ายไม่ นางเพียงเร่งก้าวเพื่อเลี่ยงให้พ้น“ข้าขึ้นไปหาของเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดหรอก พี่สาวคงมีธุระ ข้าขอตัวก่อน”นางเบี่ยงตัวเพื่อผ่านไป แต่เหอถงกลับขยับมาขวางทางไว้“จะรีบไปไหนกัน ไม่เปิดตะกร้าให้พี่สาวดูหน่อยไม่ได้หรือ หรือว่าแต่งออกไปแล้วก็คิดจะลืมคนที่เคยให้ข้าวให้น้ำเล่า”ถ้อยคำเย้ยหยัน

ในขณะที่เขายังครุ่นคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นใคร ดวงหน้าเล็กที่หลับนิ่งกลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมของเขาอย่างพอดิบพอดีเหอเหยามองดวงตาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบด้วยความฉงน ก่อนจะรู้ตัวว่าร่างสูงบนเตียงคือผู้ที่นางเฝ้าดูแลอยู่ตลอดหลายวัน“ท่าน…ฟื้นแล้วหรือ!” นางสะดุ้งลุกขึ้นจากที่นอน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูทั้งตกใจและโล่งอก“เจ้าเป็นใคร” หวังอันถามเสียงแผ่ว โดยไม่ใส่ใจกับท่าทางร้อนรนของนางเท่าไร มีเพียงความสงสัยในตัวเด็กสาวเท่านั้นที่ผุดขึ้นมา“เรื่องนี้ ท่านต้องถามท่านป้าเจ้าค่ะ หากท่านฟื้นดีแล้ว ให้ข้าไปแจ้งท่านป้าดีหรือไม่” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความยินดีแทนป้าชินหยูที่เฝ้ารอให้เขาตื่นมานาน“ไม่ต้อง” เสียงแหบแห้งเอ่ยปฏิเสธเบา ๆเหอเหยามองเห็นว่าเขาพูดได้อย่างลำบาก จึงรีบเอ่ยถาม “ถ้าเช่นนั้น…ท่านอยากดื่มน้ำสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ”หวังอันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนหลุบตาลง“ถ้าเช่นนั้นท่านรอสักครู่ ข้าจะต้มน้ำอุ่นมาให้เจ้าค่ะ”นางรีบลุกขึ้น เดินออกจากห้องอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนอีกห้องรู้สึกตัว ระหว่างนั่งดูไฟเดือดพล่าน นางตั้งใจทำทุกอย่างอย่างประณีตที่สุดเมื่อน้ำได้ที่ นางดับไฟก่อนย