ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ

ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ

last updateLast Updated : 2026-03-18
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
9.2
5 ratings. 5 reviews
62Chapters
6.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เหอเหยาย้อนเวลากลับมาในช่วงอายุสิบสามปี ก่อนจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาตนเองให้หลุดพ้นจากความตาย โดยครั้งนี้นางเลือกที่จะแต่งงานกับบันฑิตผู้ซึ่งนอนไม่ได้สติมาหลายเดือน ยอมเป็นม่ายดีกว่าถูกกลั่นแกล้งจนตาย

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง

四回目の結婚記念日。

その夜、夫は初恋の女を連れて帰ってきた。

テーブルの上の料理は、すっかり冷めていた。

優が好きだったレストランの味を再現した料理。

小さな白い花束。

栓を開けないままのワイン。

四時間前に送ったメッセージには、「既読」の二文字だけが残っている。

返信は来ない。

それ自体は、もう珍しいことではなかった。

慣れてしまったことが、一番嫌だった。

私は諦めきれずに、もう一度時計を見る。

午後十時を過ぎていた。

本当なら、七時には帰ってくるはずだった。

料理を温め直す気にもなれず、スマホを手に取る。

何気なく開いたSNSで、指が止まった。

『今年もありがとう♡』

投稿者は、白川咲子。

——優の初恋の人だ。

そして、今も関係の続いている恋人。

写真に顔は写っていない。

けれど、画面の端に映り込んだ腕時計を見た瞬間、呼吸が止まった。

見間違えるはずがない。

結婚祝いに、私が優へ贈った時計だった。

胸の奥が、すうっと冷えていく。

ああ。

今日も、そっちなんだ。

結婚記念日よりも。

妻よりも。

咲子と過ごす時間を選んだんだ。

……知っていた。

この結婚が、父親同士の事情から始まった、期限付きの契約だということも。

結婚する前、優は私にはっきり言った。

「誤解しないでほしい」

「咲子との関係は終わらない」

「結婚は五年だけ。お互い、割り切ろう」

それでも、私は優が好きだった。

頭が良くて。

自信に満ちていて。

誰に対しても堂々としている。

冷たく見えるのに、ときどき不意に優しい。

そんな優を、いつか私だけが知ることができるのではないかと思っていた。

時間を重ねれば。

ほんの少しでも、私を妻として見てくれる日が来るかもしれない。

そんな期待を、四年間も捨てられなかった。

午後十時半。

玄関のロックが外れる音がした。

ようやく帰ってきた。

そう思って立ち上がった瞬間、身体が凍りつく。

「ただいま」

優の隣には、当たり前のように咲子が立っていた。

「こんばんは、綾香さん」

咲子は、まるで自分の家へ帰ってきたような顔で笑っている。

綺麗で、可憐を絵に描いたような人。

昔から何も変わらない。

優がずっと好きな女。

「……なんで」

喉が詰まり、うまく声が出なかった。

優はネクタイを緩めながら、当然のように言う。

「咲子が終電逃したら困るし、今日も泊まらせる」

一瞬、意味が理解できなかった。

今日は結婚記念日だ。

たとえ形だけだったとしても、私たち夫婦の記念日であるはずなのに。

愛人を堂々と家へ連れて帰り、そのうえ泊まらせるというの?

「……今日」

声が震えた。

「今日、結婚記念日なんだけど」

優は少しだけ眉を上げた。

本当に、不思議そうに。

「だから?」

空気が凍りついた。

咲子が小さく笑う。

「あ、ごめんね。気を遣わせちゃった?」

悪びれる様子もなく、優へ顔を向けた。

「優、あの台湾で買った紅茶ある?」

——あの紅茶。

私は知らない。

この家に、咲子がいつも飲んでいる紅茶が置かれていることを。

優は迷うことなく棚を開けた。

「これ?」

「そう、それ」

二人のやり取りは、驚くほど自然だった。

四年間ここで暮らした私の方が、余計な人間に思えるほどに。

気づけば、笑っていた。

もう、笑うしかなかった。

「……すごいね」

自分のものではないような声が出る。

「結婚記念日に、愛人を連れて帰ってくるんだ」

一瞬、空気が止まった。

けれど、優は怒りもしなければ、悪びれもしなかった。

少し困った顔をしただけだった。

まるで、本気で私の言葉が理解できないように。

「最初に言ったよね?」

その声は、残酷なほど平静だった。

「これは期間限定の結婚なんだからさ」

「俺、咲子と別れるなんて言ってないし、責められる筋合いもない」

「綾香に変な期待させた覚えもない」

「プロジェクトも、あと半年もかからず終わる見込みだし」

その瞬間。

何かが、ぷつんと切れた。

ああ、そうか。

この人は、最初から一度も私を妻だと思っていなかったんだ。

私は妻ではない。

優が体裁を保つために置いている、肩書きだけの道具だった。

「ごめん、私……」

静かにバッグを掴む。

「少し、外に行ってくる」

優は一度だけこちらを見た。

けれど、止めようとはしなかった。

「遅くなりすぎるようなら連絡して」

それだけ。

まるで、私がどこへ行っても構わないみたいに。

玄関の扉を閉めた瞬間、涙が落ちた。

悔しかった。

こんな扱いを、四年間も当たり前のように受け入れてきた自分が。

けれど、何よりも辛かったのは。

——まだほんの少しだけ、優に期待していたことだった。

スマホが震える。

親友のみかからのメッセージだった。

『生きてる? 今日どうだった?』

数秒迷ってから、私は返信した。

『最悪。今から会えない?』

数分後、すぐに返事が届く。

『青山駅前のカフェいる。おいで』

顔を上げる。

街灯が、涙で滲んで見えた。

この時の私は、今夜が自分の結婚生活のどん底だと思っていた。

けれど、まだ知らなかった。

この家を出た一歩が。

優が私を失い始める、最初の一歩になることを。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
สนุกดีค่ะ ถึงช่วงแรกจะหมั่นไส้พอ. เหลือเกิน ปากดี จิกกัดเก่งเหลือเกิน แต่บทจะโบ้ ก็เชื่องเชียว 5555
2026-10-21 00:07:39
0
0
Nangsi Sirot
Nangsi Sirot
สนุกดีค่ะแต่ช่วยอัพทีละหลายๆตอนหน่อยค่ะ
2026-03-04 23:18:59
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
อัพไหมเอ่ยรอจ้า
2026-02-14 21:26:18
0
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
ขอบคุณที่มาอัพเพิ่ม อัพจนจบเรื่องนะคะ จะตามต่อ
2026-02-23 08:27:50
0
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
มีต่อไหมคะ เนื้อเรื่องสนุกดี ถ้าไม่มีจะเท เรื่องนี้
2026-02-22 13:46:07
0
0
62 Chapters
ตอนที่ 1 ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง
เสียงไก่ขันแว่วดังเข้ามาในห้องเล็กทรุดโทรม ภายในมีเพียงเตียงไม้ไผ่เก่า ๆ ตั้งอยู่หนึ่งตัว บนเตียงนั้น ร่างเล็กนอนนิ่งไร้เรี่ยวแรงอย่างเดียวดาย ศีรษะของนางถูกรัดด้วยผ้าสีขาวพันลวก ๆ ปิดคลุมบาดแผลไว้ ทว่าใบหน้ากลับซีดเซียวจนน่าเวทนาดวงตาที่ปิดสนิทขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า นางจ้องมองเพดานเก่าดำสลัวอยู่พักหนึ่ง แล้วความทรงจำต่าง ๆ ก็ทยอยย้อนกลับเข้ามา นางจำสถานที่แห่งนี้ได้ดี… ห้องน้อยที่นางเคยอาศัยก่อนจะหลับไหลยาวนานราวกับตายจากโลกนี้ไปแล้ว‘นี่ข้าย้อนเวลากลับมาหรือ?…’เมื่อคำถามนั้นผุดขึ้นในใจ นางยกมือขึ้นมองดูช้า ๆ ปรากฏเป็นมือของเด็กวัยกำลังเติบโต ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ผอมบางและแห้งกรัง นางลูบไปตามแขนเล็กของตน ก่อนแตะศีรษะที่ถูกพันไว้เบา ๆ เพื่อยืนยันสิ่งที่คิดนางจำได้ดีว่า ในชาติก่อน ตนขึ้นเขาไปหาอาหารและถูกลูกสาวของท่านลุงผลักตกจนเสียชีวิตในวัยเพียงยี่สิบปี แต่ดูเหมือนครั้งนี้สวรรค์จะให้โอกาส นางย้อนกลับมาในร่างเดิมอีกครั้ง… หากจำไม่ผิด แผลที่ศีรษะนี้เกิดขึ้นตอนนางอายุสิบสามหรือว่าตอนนี้… นางได้กลับมาอยู่ในวัยสิบสามปีจริง ๆ? ช่วงชีวิตที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลง เพร
Read more
ตอนที่ 2 ข้อตกลง
“เมื่อครู่เจ้าพูดว่ากระไรนะ” นางเอ่ยถาม พลางมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่มั่นใจว่านางได้ฟังถูกต้องหรือไม่“ข้าบอกว่า…แต่งเจ้าค่ะ ท่านเองก็รู้ว่าชีวิตของข้าไม่เคยร่มเย็นนัก ข้าเพียงไม่แน่ใจว่าท่านจะสามารถไปขอข้าจากท่านป้าได้หรือไม่” น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อย แต่สายตากลับแน่วแน่ นางยอมเป็นม่ายเสียยังดีกว่าต้องอยู่บ้านนั้นต่อไป“ได้ เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวล อีกสองวันข้าจะเข้าไปหาผู้อาวุโสในบ้านของเจ้า ขอบใจเจ้ามากจริง ๆ” ชุยหยูดึงเด็กสาวเข้ามากอดด้วยความซาบซึ้ง หัวใจที่หนักอึ้งเพราะลูกชายที่หลับไม่ฟื้นราวกับมีแสงอบอุ่นสาดส่องเข้ามาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน“เจ้าค่ะ ข้าจะรอท่านอยู่ที่บ้าน” เด็กสาวตอบรับอย่างเต็มใจ นางจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยผิดพลาดเหมือนชาติที่แล้วอีกชุยหยูพยักหน้าแล้วจึงรีบเดินกลับบ้านด้วยความหวังล้นอก นางตรงเข้าไปในห้องที่มีร่างของลูกชายนอนนิ่งอยู่ ก่อนนั่งลงข้างเตียง จับมือใหญ่ที่เคยแข็งแรง แต่บัดนี้ผอมบางลงมากแล้วพูดกับเขาเบา ๆ“แม่หาหญิงสาวผู้นั้นพบแล้ว เจ้าเองก็ต้องฟื้นขึ้นมาสักทีนะ ลูกต้องไม่เป็นอะไร แม่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้ากลับมา” นางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างด้วย
Read more
ตอนที่ 3 สู่ขอเจ้าสาว
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านป้าชุยหยูมาขอพบเจ้าค่ะ” นางเดินไปยังชานบ้าน ก่อนเอ่ยเรียกทั้งสองที่นั่งพักอยู่ด้วยกันเหอยู่วางของในมือลง แล้วหันไปมองประตูบ้าน เห็นร่างบางของสตรีผู้หนึ่ง นางพอจำได้ลาง ๆ ว่าเป็นมารดาของบัณฑิตหวังอัน“ท่านมาพบข้าหรือ” เหอยู่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนเกาเหอเมื่อเห็นสตรีที่ก้าวเข้ามามีใบหน้างดงาม นางเหลือบมองสามีด้วยความไม่ชอบใจนัก “มีเรื่องอันใดจะมาคุยกับข้า” น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอยู่ชัดเจน“ข้ามีเรื่องอยากพูดกับพวกท่านจริง ๆ” ชุยหยูหาได้ใส่ใจกับถ้อยคำที่ไม่น่าฟังของเกาเหอได้ยินเสียงแข็งกระด้างของภรรยา เหอยู่จึงส่งสายตาดุเตือน เกาเหอเห็นดังนั้นก็ลดท่าทีลง แม้ในบ้านจะทำตนเป็นใหญ่ แต่สุดท้ายนางก็ยังเกรงใจสามีอยู่มาก“เชิญพูดธุระของท่านเถิด” เหอยู่หันกลับไปสนใจแขกที่มาเยือน ใบหน้าอ่อนหวานของชุยหยูทำให้เขารู้สึกสบตาง่ายกว่าภรรยาเสียอีกชุยหยูจึงกล่าวตรงไปตรงมา “ข้ามาวันนี้เพราะอยากสู่ขอหลานสาวของท่านเจ้าค่ะ”“สู่ขอหลานสาวของข้าหรือ” เหอยู่อยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง เขารู้มาบ้างว่าชุยหยูพยายามหาว่าที่ภรรยาให้ลูกชายมานาน แต่คาดไม่ถึงว่าคนที่นางหมายตาจะเป็นหลานสาวของเขา เพราะไ
Read more
ตอนที่ 4 โสมป่า
เหอเหยาเดินกลับมายังห้องของตน ก่อนจะนั่งนิ่งอยู่นาน อีกเพียงสองวันนางก็ต้องออกจากบ้านหลังนี้ บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำของครอบครัว แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงเงาเลือนรางในใจ ทว่าเวลาไม่ปล่อยให้นางจมอยู่กับความเศร้านานนัก“เจ้ากลับมานั่งทำอันใดในห้อง งานที่สั่งให้ทำเสร็จแล้วหรือไม่?” เหอถงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ“ข้าทำเสร็จหมดแล้วเจ้าค่ะ พี่เหอถงมีสิ่งใดจะใช้ข้าหรือไม่?” เหอเหยาลุกขึ้นถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ“เสร็จแล้วหรือ? แต่ข้าว่ายังน้อยไปนัก เจ้าไปเก็บฟืนให้เต็มห้อง เข้าใจหรือไม่?” เหอถงกอดอก ชี้นิ้วสั่งนางอย่างถือดี เพราะหากไม่ใช้นางทำ งานทุกอย่างคงตกอยู่ที่ตนเอง“เจ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เหอเหยาตอบรับ ก่อนแบกตะกร้าขึ้นหลัง เดินผ่านเหอถงมุ่งหน้าไปอีกเส้นทางหนึ่งที่คุ้นเคยบนเขาเมื่อร่างของเหอเหยาลับสายตา เหอถงก็ถอนหายใจแรง ๆ อีกเพียงสองวันเท่านั้น นางก็จะออกไปจากบ้านนี้เสียที คิดแล้วความขุ่นเคืองในใจค่อย ๆ เบาบางลงฝั่งเหอเหยาเองก็ก้าวขึ้นเขาอย่างมั่นคง นางตั้งใจแน่วแน่ว่าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้พี่หวังอันฟื้นขึ้นมา หากเขาไม่ปรารถนานางจริง เอาไว้เมื่อฟื้นแล้วค่อยพูดค่อยจากันก็ยังไม่
Read more
ตอนที่ 5 พบหินตกจากฟ้า
“เหอเหยา เจ้าเอายาไปป้อนให้หวังอันที” ชุยหยูเอ่ยพลางส่งถ้วยยาที่อุ่นร้อนกำลังดีให้เด็กสาวรับไว้“ได้เจ้าค่ะ” นางตอบรับเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ประคองถ้วยยาเดินเข้าไปยังห้องของชายหนุ่มเมื่อเห็นร่างสูงนอนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกไม่คุ้นชินก็แล่นวูบขึ้นในใจ นางมองเขาไม่ว่ากี่ครั้งก็ยังไม่สามารถเคยชินกับสภาพเช่นนี้ได้เลยนางทรุดกายนั่งข้างเตียงแล้วเป่าลมหายใจอุ่นอ่อนใส่ยาน้ำในถ้วยให้คลายร้อน ก่อนค่อย ๆ ขยับหมอนให้ศีรษะของพี่หวังอันสูงขึ้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นใช้ช้อนตักยาน้ำป้อนลงสู่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าเขากลืนลงคอ นางจึงค่อย ๆ ป้อนต่อไปจนหมดถ้วย ทุกครั้งหลังเขาดื่มยาเสร็จเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ มักผุดขึ้นตามใบหน้าเสมอนางหยิบผ้าขาวมาซับเหงื่อบนใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน ทว่าขณะกำลังเช็ดอยู่นั้น นางกลับชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นคิ้วของพี่หวังอันขมวดเข้าหากันราวกับรู้สึกถึงสัมผัสของนางหรือว่านางเห็นผิดไปเอง?นางเพ่งมองอีกครั้ง ทว่าร่องรอยนั้นกลับหายไปจนหมดราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ความประหลาดแทรกซึมเข้ามาในใจ แต่เมื่อแน่ใจว่าเพียงตาฝาด นางจึงเดินออกจากห้องเพื่อนำถ้วยยาไปล้างที่ครัว“เป็
Read more
ตอนที่ 6 ความสามารถของหินวิเศษ
“ขอบใจเจ้ามาก ข้าเลือกไม่ผิดจริง ๆ ที่รับเจ้าเข้ามาอยู่ด้วย หากเจ้าคิดจะขึ้นเขาก็ต้องระวังตัวให้ดี” สายตาของชุยหยูเหลือบมองเด็กสาวด้วยแววเป็นห่วงแผ่วเบา“เจ้าค่ะ ข้าตั้งใจจะไปตอนสาย ๆ วันนี้ เรื่องยาของพี่หวังอันต้องฝากท่านป้าดูแลแทน ข้าคงกลับมาไม่ทันเที่ยงวัน”“ได้เลย เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล เจ้าไปให้เรียบร้อย อย่าลืมห่ออาหารติดตัวไปด้วยเล่า”เหอเหยายิ้มบาง ๆ ก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ การได้เปิดใจพูดคุยกับท่านป้าชุยหยูทำให้นางรู้สึกเบาสบายขึ้นมากอย่างประหลาดหลังจัดการงานในเรือนเสร็จเรียบร้อย เหอเหยาก็เตรียมอาหารเล็กน้อย ห่อด้วยใบไม้แล้วใส่ตะกร้าแบกขึ้นหลัง ก่อนมุ่งหน้าไปทางภูเขา ระหว่างเดินผ่านเส้นทางในหมู่บ้าน นางรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่เหลือบมองอยู่เป็นระยะ ชาวบ้านคงได้ยินเรื่องการแต่งงานของนางกันหมดแล้วแต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่นางควรให้ความสำคัญ เพราะไม่ว่านางจะลำบากหรือสุขสบายเพียงใด พวกเขาก็ไม่เคยยื่นมือช่วยเหลือนางเลยแม้แต่ครั้งเดียวนางจัดตะกร้าให้กระชับกว่าเดิม ก่อนเดินเชิดหน้าตรงไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย เมื่อเดินถึงเชิงเขา นางกวาดสายตามองหาผักป่าที่พอจะนำมากินได้ ทว่าทุกอย่างถ
Read more
ตอนที่ 7 พื้นที่แห้งแล้ง
เหอถงเดินถือไม้เล็ก ๆ ตรงมาตีนเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ความขุ่นมัวอัดแน่นอยู่เต็มอก ตั้งแต่เหอเหยาออกจากบ้าน งานทุกอย่างก็ไหลมาเป็นภาระของนางอยู่ฝ่ายเดียว จึงยิ่งรู้สึกน้อยใจหนักขึ้นทุกวัน ระหว่างกำลังบ่นพึมพำกับตนเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่กำลังคิดถึงอยู่พอดีมุมปากเหอถงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็น“วันนี้ข้าเจอใครกันนี่…เจ้าไปขึ้นเขามาหรือ”เหอเหยาเหลือบมองผู้อยู่เบื้องหน้า แววตาไร้อารมณ์นัก ต่างจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด“ใช่แล้ว”“เจ้าพูดกับข้าอย่างไร ไม่มีหางเสียงเสียด้วย ข้าก็พี่สาวของเจ้านะ ว่าแต่ด้านหลังนั่น…เจ้าได้อะไรมากัน”เหอถงก้มมองตะกร้าที่มีใบไม้คลุมไว้ พยายามมองลอดเข้าไป แม้จะไม่เห็นสิ่งใด แต่กลิ่นคาวปลาลอยออกมาจาง ๆ จนคาดเดาได้ไม่ยากเหอเหยาหาได้สนใจคำถามของอีกฝ่ายไม่ นางเพียงเร่งก้าวเพื่อเลี่ยงให้พ้น“ข้าขึ้นไปหาของเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดหรอก พี่สาวคงมีธุระ ข้าขอตัวก่อน”นางเบี่ยงตัวเพื่อผ่านไป แต่เหอถงกลับขยับมาขวางทางไว้“จะรีบไปไหนกัน ไม่เปิดตะกร้าให้พี่สาวดูหน่อยไม่ได้หรือ หรือว่าแต่งออกไปแล้วก็คิดจะลืมคนที่เคยให้ข้าวให้น้ำเล่า”ถ้อยคำเย้ยหยัน
Read more
ตอนที่ 8 ฟืนคืนสติ
“เขาคงไม่เป็นอันใดหรอกนะ…” เหอเหยามองสีหน้าของคนบนเตียงด้วยแววตากังวล เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามหน้าผากของนางยิ่งทำให้ความรู้สึกอัดแน่นในอกเพิ่มขึ้นนางบรรจงใช้ผ้าขาวเช็ดไปตามกรอบหน้า แล้ววางมือเล็กทาบลงบนมือใหญ่ของเขาแผ่วเบา “ท่านต้องฟื้นขึ้นมาให้ได้ ข้าจะช่วยท่านเอง… ขอเพียงท่านอดทนไว้ก่อนเถิด” หัวใจของนางสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าเขาค่อยคลายลง นางจึงถอนหายใจโล่งอกหลายสิบวันผ่านไป หลังจากที่เขาได้กินยาจากโสมป่าที่นางนำมา ผิวพรรณของพี่หวังอันกลับผ่องใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่หลงเหลือเค้าความทรุดโทรมดั่งคนป่วยอีกแล้ว“เหตุใดเขายังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเล่า โสมป่าที่เจ้าหามาก็ใกล้หมดแล้ว…” ชุยหยูเดินไปมา มือทั้งสองเกาะกันแน่น คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลไม่รู้จบเหอเหยารีบปลอบ “ท่านป้าควรใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ พี่หวังอันเพิ่งได้กินโสมป่าเพียงยี่สิบกว่าวัน ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นก็ไม่ได้หมายความว่าอาการไม่ดีขึ้น ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเขาต้องฟื้นแน่นอน ส่วนเรื่องโสมป่า… ข้าพบว่าบนเขายังมีเหลืออีกหนึ่งต้น ข้าจะขึ้นไปนำมันมาให้ท่านเจ้าค่ะ”แรกเริ่มนางตั้งใจจะเก็บต้นนั้นไว้ขาย แต่เมื่อชายตรงหน้า
Read more
ตอนที่ 9 ข้าแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่
ในขณะที่เขายังครุ่นคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นใคร ดวงหน้าเล็กที่หลับนิ่งกลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมของเขาอย่างพอดิบพอดีเหอเหยามองดวงตาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบด้วยความฉงน ก่อนจะรู้ตัวว่าร่างสูงบนเตียงคือผู้ที่นางเฝ้าดูแลอยู่ตลอดหลายวัน“ท่าน…ฟื้นแล้วหรือ!” นางสะดุ้งลุกขึ้นจากที่นอน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูทั้งตกใจและโล่งอก“เจ้าเป็นใคร” หวังอันถามเสียงแผ่ว โดยไม่ใส่ใจกับท่าทางร้อนรนของนางเท่าไร มีเพียงความสงสัยในตัวเด็กสาวเท่านั้นที่ผุดขึ้นมา“เรื่องนี้ ท่านต้องถามท่านป้าเจ้าค่ะ หากท่านฟื้นดีแล้ว ให้ข้าไปแจ้งท่านป้าดีหรือไม่” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความยินดีแทนป้าชินหยูที่เฝ้ารอให้เขาตื่นมานาน“ไม่ต้อง” เสียงแหบแห้งเอ่ยปฏิเสธเบา ๆเหอเหยามองเห็นว่าเขาพูดได้อย่างลำบาก จึงรีบเอ่ยถาม “ถ้าเช่นนั้น…ท่านอยากดื่มน้ำสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ”หวังอันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนหลุบตาลง“ถ้าเช่นนั้นท่านรอสักครู่ ข้าจะต้มน้ำอุ่นมาให้เจ้าค่ะ”นางรีบลุกขึ้น เดินออกจากห้องอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนอีกห้องรู้สึกตัว ระหว่างนั่งดูไฟเดือดพล่าน นางตั้งใจทำทุกอย่างอย่างประณีตที่สุดเมื่อน้ำได้ที่ นางดับไฟก่อนย
Read more
ตอนที่ 10 สัญญาระหว่างเรา
ชุยหยูเห็นท่าทีเช่นนั้น นางจึงแสร้งหัวเราะเบา ๆ “นางคงเขินอายเจ้าน่ะสิ เอาไว้ค่อยพูดจากันทีหลังก็ยังไม่สาย” “ขอรับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนเบนสายตามองประตูด้วยแววตาซับซ้อน “มาเถอะ ตอนนี้เจ้ากินข้าวเองไม่ได้ แม่จะป้อนให้” ชุยหยูค่อย ๆ เป่าอาหารร้อน ๆ ให้คลายไอ ก่อนป้อนลูกชายทีละคำ เพียงเขาฟื้นขึ้นมา นางก็รู้สึกสุขล้นจนเกินพอแล้ว เมื่อป้อนอาหารให้ลูกชายเสร็จ นางยังคงป้อนยาให้เหมือนเช่นเคย แม้หวังอันจะได้สติแล้ว แต่อาการบาดเจ็บยังต้องได้รับการดูแลอีกมาก ทางด้านเหอเหยา ตั้งแต่วันที่หวังอันฟื้น นางก็ไม่ค่อยกล้าเหยียบย่างเข้าห้องเขา ได้แต่หลบไปปลูกดอกไม้ และมองหาที่ลับปลูกโสมที่ตนแอบนำมาด้วย นางใช้น้ำที่ผ่านหินวิเศษรดลงไป เพื่อให้ต้นโสมเจริญงอกงาม ตั้งใจว่าหากวันหนึ่งสามารถพูดคุยกับเขาได้ลงตัวแล้ว จึงค่อยแอบนำไปขายในเมือง พอถึงยามเที่ยง นางก็หลบหน้าหวังอันต่อไปไม่ไหว จึงถือถาดอาหารและยาตรงไปยังห้องของเขา “ข้านำอาหารมาให้เจ้าค่ะ” นางเคาะประตูเบา ๆ ก่อนก้าวเข้ามา หวังอันมองร่างเล็กที่ยังไม่เติบโตเต็มวัย ใบหน้าของนางเขาพอจำได้ นางคือหลานสาวตระกูลเหอ ที่พ่อแม่เพิ่งจากไปไม่นานนัก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status