ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก

1 ต่างคนต่างพึ่งพา เมื่อรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว สตรีผู้มีดวงหน้างดงามหมดจดก็เอนกายลงนอนบนที่นั่งยาวคล้ายเหน็ดเหนื่อย แม้จะมาอยู่ที่นี่ได้สามสี่วันแล้วแต่ทว่านางก็ยังไม่คุ้นเคยจริง ๆ จากผู้สรรหาบทสู่ตัวประกอบไร้ค่าที่ช่วยทำให้บทนางเอกดูน่าสนใจยิ่งขึ้น เพราะหากไม่มีตัวประกอบและครอบครัวของตัวประกอบผู้นี้ นางเอกมีหรือจะสามารถเข้าใกล้พระเอกและพลิกสถานการณ์จากคุณหนูบุตรสาวเจ้าเมืองสู่บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางคนใหม่โดยมีพระเอกคอยให้การช่วยเหลือได้ ‘คัดสรรนิยายมาเสนอหัวหน้าเพื่อสร้างซีรี่ส์ตั้งหลายเรื่องแต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งนางจะต้องกลายเป็นตัวละครเสียเอง ชีวิตมันช่างน่าเศร้าจริง ๆ’ แล้วก็จะโผล่มาในนิยายทั้งทีเหตุใดไม่โผล่ไปในเรื่องที่เป็นฮาเร็มเล่า ฮาเร็มที่มีหนุ่มหล่อมากมายคอยดูแลและปรนนิบัติสตรีเพียงคนเดียว เหตุใดต้องโผล่มาอยู่ในนิยายจีนโบราณที่มีผู้ชายเป็นใหญ่และมองว่าการมีสามภรรยาสี่อนุฯ เป็นเรื่องป

การเดินทางที่ล้วนเต็มไปด้วยความเงียบที่แฝงการเอื้อประโยชน์ต่อกันก็ดำเนินเข้าสู่วันสุดท้าย ซึ่งอีกครึ่งชั่วยามข้างหน้ารถม้าก็จะเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหลวง “เจ้าเข้าใจที่ข้าบอกใช่หรือไม่” เขาถามนางหลังจากเล่าแผนการที่เขาเตรียมไว้หากเกิดเรื่องซ้ำอีกครั้ง ซึ่งคนขับรถม้าและสาวใช้คนสนิทของนางก็รับทราบถึงแนวทางการเอาตัวรอดเรียบร้อยแล้ว “...” “คุณหนูจาง หากเจ้าไม่อยากตายก็รีบเปิดตาเปิดหูมาฟังข้าเสีย” ท่าทางที่เคลิ้มหลับของสตรีตรงหน้าทำให้เขานึกอยากจะใช้กำปั้นทุบหัวนางไปสักทีสองที เขาอุตส่าห์ยอมพูดยาวเหยียดเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์เลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อแต่นางกลับกล้าหลับต่อหน้าเขา “ขออภัยเจ้าค่ะ เชิญท่านพูดต่อได้” คุณหนูจางสะดุ้งตื่นก่อนจะนั่งหลังตรงอย่างตั้งใจเมื่อได้ยินเสียงก่นด่าของเขา ทว่าดวงตากลับไม่ยอมให้ความร่วมมือพาลจะปิดอยู่ร่ำไป “หากเจ้าไม่ยอมลืมตาขึ้น ข้าจะปล่อยเจ้าไว้กลางกลุ่มโจรป่า” สิ้นเสียงกล่าวเขา นางก็พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก “เชิญกล่าวมาเถิดเจ้าค่ะ” นางพยายามต่อสู้กับ

ผ่านไปหนึ่งกระบวนท่าโจรป่าพวกนั้นถูกสังหารจนหมดสิ้นเหลือเพียงตัวหัวหน้าที่ได้รับบาดเจ็บหนักนอนหายใจรวยริน “เหตุใดถึงนอนนิ่งเช่นนั้นเล่า มิอยากชมเชยสตรีแล้วหรือ” “มะ ไม่แล้ว ท่านจอมยุทธ์ได้โปรดไว้ชีวิตข้า ข้าสัญญาจะไม่ทำเรื่องชั่วช้าอีก” “เรื่องนี้เจ้าควรไปบอกกับท่านเหยียนหลัวหวาง[1]ในปรโลก แล้วรอพี่น้องลูกเมียของเจ้าอยู่ที่นั่น ข้าสัญญาว่าจะต้องส่งพวกเขาไปหาเจ้าครบทุกคน” “มะ ไม่!” สิ้นเสียงร้องนั้น เขากดกระบี่ที่ปักอยู่บริเวณอกทำให้หัวหน้าโจรป่าสิ้นใจไปในทันที นัยน์ตาคมที่กวาดมองร่างของเหล่าโจรป่าฉายแววเย็นชา ก่อนที่เขาจะทรุดกายคุกเข่าลงบนพื้นดินอย่างหมดแรง แม้แผนการที่วางเอาไว้จะผิดพลาดไปแต่ทว่าสุดท้ายเขาก็สามารถเอาชีวิตรอดมาได้ ‘หึ! หนีรอดสายตาของพวกนั้นมาได้ถึงเมืองหลวงแล้ว แต่กลับเกือบตายเพราะผลประโยชน์ที่รับปากเอาไว้’ คิดจบเขาก็ปรายตามองต้นไม้ใหญ่ที่ซ่อนเร้นคุณหนูผู้นั้นเอาไว้ เขาฝืนร่างกายที่บาดเจ็บลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ต้นไม้ต้นนั้น ก่อนจะส่งเสียงเรียกให้นางโผล่หน้าออกมา “คุ

            หลังจากซับเหงื่อบริเวณหน้าผากให้เขาแล้ว นางก็ลงมือแกะผ้าที่พันบริเวณท้องออก เมื่อเห็นบาดแผลที่อยู่ภายใต้ผ้า คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว            ‘เขาบาดเจ็บถึงเพียงนี้ยังมีใจช่วยเหลือข้า เห็นทีคงเป็นเพียงบุรุษหลงตัวเองหาใช่คนเลวร้าย’ เพราะด้วยวรยุทธ์ เขาสามารถฝ่าออกจากวงล้อมโจรป่าได้ง่ายดายหากไม่มีตัวถ่วงเช่นนาง            “ขอบคุณนะเจ้าคะ ที่วันนี้ท่านช่วยชีวิตข้าไว้” วาจาของสตรีที่กำลังโรยยาลงบนบาดแผลของเขากล่าว            “อืม ข้าเป็นคนรักษาคำพูด”            “...” เมื่อเห็นเขาพูดเช่นนั้นนางก็ไม่ได้เอ่ยวาจาต่อ แต่ทำแผลให้เขาอย่างเงียบ ๆ            ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจเดียว การทำแผลทั้งหมดก็เสร็จสิ้น คุณหนูจางลุกขึ้นเก็

“ท่านดูสิเจ้าคะ ข้างดงามอ่อนหวาน กิริยามารยาทเรียบร้อยหรือไม่”            “อืม เจ้าก็ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาวจริง ๆ นั่นแหละ” กล่าวจบเขาก็เอนตัวลงนอนแล้วหลับตา สตรีเช่นที่นางว่าเขาเห็นมามากมายแล้ว เหตุใดจะมองไม่ออกว่าสตรีงดงามอ่อนหวานจิตใจดีงามเช่นที่นางว่าแท้จริงมีพิษสงร้ายแรงเพียงใด            “เอ๊ะ! เหตุใดข้าถึงไม่รู้สึกดีใจกับคำชมของท่าน เดี๋ยวนะ! นี่ท่านกำลังด่าข้านี่คุณชายหาน” นางโวยวายแต่ทว่าเมื่อหันไปมองก็พบว่าเขานอนหลับไปแล้ว            “หึ! แล้วข้าจะรอดูว่าบุรุษรูปงามเช่นท่านจะหลวมตัวหลงกลสตรีดอกบัวขาวหรือไม่” นางยิ้มก่อนจะลุกไปหยิบเสื้อคลุมกันลมที่นางตั้งใจจะเอาไปให้เขาเมื่อครู่ ไปห่มให้เขา            “อ่า...ข้าลืมบอกท่านไปว่านอกจากสตรีดอกบัวขาวแล้วยังมีสตรีชาเขียวที่รู้ว่าบุรุษมีเจ้าของยังแสร้งทำหน้าตาใสซื่อเข้าหาอีก แต่ช่างเถิด