Share

ตอนที่ 12 ฝึกวรยุทธ์

last update Last Updated: 2025-12-31 10:41:51

“เช่นนั้นเรามาฝึกวรยุทธ์กันเถิด ร่างกายเจ้าแข็งแรงเช่นนี้คงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งเดือนก็สามารถทดลองหลอมยาได้แล้ว” หากหลอมยาสำเร็จก็ถือว่านางสอบผ่าน ถึงตอนนั้นนางจะกลายเป็นหมอเทวดาที่โด่งดังไปทั่วแคว้น ซึ่งก็มาพร้อมกับอันตรายรอบด้านเช่นกัน

อี๋นั่วก้าวขาออกท่วงท่าให้นางดูเป็นตัวอย่าง จากนั้นจึงให้นางฝึกตามโดยการผสานท่าทางกับลมปราณเข้าด้วยกัน เว่ยซินเหยียนถึงได้เข้าใจว่าการฝึกวรยุทธ์ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก ทุกกระบวนท่านางทำตามได้อย่างดีเยี่ยม เขาสอนนางราวครึ่งชั่วยามจึงเริ่มทดสอบความสามารถของนาง

ตอนนี้เว่ยซินเหยียนถึงเข้าใจว่าเหตุใดผู้ที่มีวรยุทธ์ถึงได้มีประสาทสัมผัสไวต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าผู้คนทั่วไป ก็เพราะต้องมีสมาธิจดจ่ออยู่กับจิตตนเองและคู่ต่อสู้อย่างไรเล่า เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปเว่ยซินเหยียนเริ่มออกท่วงท่าแปลกประหลาดที่อี๋นั่วไม่เคยสอน คิ้วของคนตัวโตเดี๋ยวคลายเดี๋ยวขมวดด้วยความสงสัย แต่ก็ยังออกท่วงท่าเตะต่อยได้อย่างว่องไว ขณะที่เว่ยซินเหยียนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ นางงัดท่าไม้ตายของนางขึ้นมาใช้ โดยการกระโดดขึ้นหมุนตัว แล้วใช้หลังเท้าน้อย ๆ แต่ทรงพลังเตะเข้าที่ศีรษะของอี๋นั่ว

อี
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์    ตอนที่ 36 ท่านพอใจหรือไม่

    เว่ยซินเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ฉวยเม็ดยาจากมือเขา มืออีกข้างบีบคางเขาให้อ้าปาก แล้วหย่อนยาลงในปากเจิ้นเสิ่นอ๋องกำลังตะลึงตาค้างที่นางกล้าบีบคางเขาจนเจ็บแปลบเช่นนี้ แต่นางกลับขึ้นมานั่งอยู่ด้านหลังเขาแล้ว ฝ่ามือน้อยทาบลงบนแผ่นหลังกว้าง สั่งเขาว่า “หลับตาแล้วเดินลมปราณเสีย”เจิ้นเสิ่นอ๋องรู้สึกว่าพลังปราณของตนเริ่มปั่นป่วนจึงหลับตาลงและเดินลมปราณให้สม่ำเสมอทั้งนางและเขาต่างนิ่วหน้า พลังปราณของเจิ้นเสิ่นอ๋องเริ่มตีรวนขึ้นด้านบน ไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาเขาลืมตาโพลงพร้อมกับโก่งคอพ่นเลือดออกมาสองคำ โชคดีที่เขานั่งอยู่ขอบเตียง เลือดที่พุ่งออกมาจึงไม่เลอะบนเตียงนอนเจิ้นเสิ่นอ๋องรู้สึกโล่งไปทั้งตัวอย่างน่าประหลาด จากนั้นสายตาเลื่อนลงมองมือของตน มือสั่นเทาค่อย ๆ เลิกแขนเสื้อขึ้นด้วยความแปลกใจเจือตื่นเต้น จากนั้นยกขาของตนขึ้นดู ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าคันฉ่องทองเหลือง มือสองข้างลูบแก้มตนเบา ๆ ตอนนี้ติ่งเนื้อที่เคยปูดนูนตามตัวได้มีขนาดเล็กลงมากแล้ว เจิ้นเสิ่นอ๋องรู้สึกยินดีกับผลลัพธ์ที่ได้เป็นอย่างยิ่งเว่ยซินเหยียนถามเขาว่า “ท่านพอใจกับการรักษาของข้าหรือไม่” เมื่อเขาเอาแต่ยืนเหม่อนางจึงถามขึ้นอี

  • ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์    ตอนที่ 35 ข้อแลกเปลี่ยน

    เจิ้นเสิ่นอ๋องถามขึ้นอีกว่า “แล้วอาการที่ข้าเป็นอยู่ทุกวันนี้ล่ะ” “ท่านได้รับพิษจากสมุนไพรชนิดหนึ่ง ที่มีฤทธิ์กระตุ้นประสาทใช้น้อยเป็นยา ทำให้มีความสุข สนุกสนาน และมีกำลังวังชา แต่หากใช้มากเกินไป หรือได้รับสารติดต่อกันเป็นเวลานาน จะมีพฤติกรรมก้าวร้าว หงุดหงิดง่าย มีอาการทางจิต หวาดระแวง ประสาทหลอน คลุ้มคลั่ง และอาจมีอารมณ์ซึมเศร้าสามารถฆ่าตัวตายได้ เช่นนั้นพอพิษสะสมมากเกินไป ร่างกายของท่านจำเป็นต้องขับพิษออกมา เพียงแต่ท่านทำได้เพียงแค่ใช้ปราณกับวรยุทธ์ข่มมันไว้เท่านั้น ร่างกายของท่านจึงรู้สึกปวดแสบปวดร้อนคล้ายธาตุไฟจะแตกจนต้องลงไปแช่ในน้ำแข็ง แต่มันไม่สามารถขับพิษนั้นออกมาจากร่างกายท่านได้ แต่ก็นับว่ายังโชคดีที่ท่านมีพลังปราณ และคิดฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่แรก” เจิ้นเสิ่นอ๋องนึกย้อนไปถึงตอนที่เขามาอยู่ที่จวนแห่งนี้ในช่วงแรก เขาเอาแต่ร้องไห้กอดจางหมัวมัว ปากก็พูดตลอดว่าข้าคิดถึงเสด็จแม่ กระทั่งเวลาผ่านไปเป็นเดือนเขาก็ยังไม่หายเศร้า หมอหลิวเป็นหมอหลวงที่ติดตามมาด้วยจึงนำยามาให้เขาดื่ม บอกว่าดื่มแล้วเขาจะรู้สึกดีขึ้น และเขาก็ดีขึ้นจริง ๆ แต่ไม่คิดว่าผ่านมาสิบกว่าปีเขาจะกล

  • ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์    ตอนที่ 34 ข้าอยากรักษาท่าน

    จางหมัวมัวกับหมอหลิวเดินเข้ามาเตรียมลากตัวนางออกไป เว่ยซินเหยียนเหลือบมองเห็นดาบของเจิ้นเสิ่นอ๋องพิงอยู่ข้างม่านไม้ไผ่ นางคว้าขึ้นมาชักดาบออกจากฝักแล้ววางลงที่คอของหมอหลิวอย่างแผ่วเบา ถึงจะตกใจมากเพียงใดแต่เขากลับเก็บสีหน้าได้เป็นอย่างดี เอ่ยเสียงเนิบช้าแต่ท้าทายว่า “พระชายา ท่านกล้าหรือ” เพราะคิดว่าสตรีร่างเล็กผู้นี้อย่างไรก็ไม่มีทางกล้าปาดคอเขาได้ สิ้นคำถาม เลือดที่คอของหมอหลิวก็ไหลซึมออกมา จางหมัวมัวเบิกตาโตด้วยความตกใจยิ่ง หมอหลิวรู้สึกแสบที่คอและรู้สึกได้ว่ามีของเหลวไหลออกมา เขาอดตื่นตระหนกกับความใจกล้าของนางไม่ได้ “นี่ท่าน…” เขามองนางผิดไปจริง ๆ “จะยอมเล่าให้ข้าฟังดี ๆ ได้หรือยัง” หมอหลิวมองไปยังเจิ้นเสิ่นอ๋องที่ตอนนี้กำลังเริ่มหมดแรงดิ้นแล้ว “ได้ แต่ข้าขอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านอ๋องก่อน” เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เจิ้นเสิ่นอ๋องเคลิ้มหลับไปแล้ว หมอหลิวจึงเริ่มเล่าอาการป่วยให้เว่ยซินเหยียนฟังว่า “เขาป่วยเป็นโรคที่หมอคนไหนก็ไม่อาจระบุชื่อโรคได้ตั้งแต่กำเนิด โหราจารย์ทำนายว่าเขาเป็นตัวอัปมงคลของแคว้น จึงถูกส่งตัวมาอย

  • ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์    ตอนที่ 33 ความลับของท่านอ๋อง

    ผ่านไปสองวันเว่ยซินเหยียนจึงทำการหลอมยา เพราะนางนัดกับโรงหมอจินฮงไว้ว่าสัปดาห์หน้าจะนำยาไปขายให้ เพราะหากนางเข้าตลาดบ่อยเกินไป เกรงว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องจะสงสัยนางมากขึ้นกว่าเดิม เว่ยซินเหยียนให้ซิ่วอิงเฝ้ารออยู่ด้านหน้าประตู จากนั้นจึงเริ่มกรีดนิ้วตน หยดเลือดลงในหม้อหลอมยาหนึ่งร้อยหยด ครบแล้วจึงนั่งขัดสมาธิเดินลมปราณทันที พลังปราณบวกกับเลือดไหลวนอยู่ภายในหม้อหลอมยา ครึ่งชั่วยามแรกผ่านไปเว่ยซินเหยียนเหงื่อเย็นหลั่งไหลอาบกาย ใบหน้าบิดนิ่วคล้ายเจ็บปวด แต่เพียงไม่นานนางก็ได้ยินเสียงร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง “อ๊าก…ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้ อ๊าก…” เสียงพูดสลับกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นหลายครั้ง เว่ยซินเหยียนสติหลุดออกจากการเดินลมปราณและหม้อหลอมยาพลางลืมตาโพลง พลังปราณกับเลือดของนางถูกตัดขาดออกจากกัน มันเป็นเสียงของบุรุษคล้ายกับกำลังถูกทำร้ายทารุณ เสียงนั้นรบกวนโสตประสาทของนางอย่างรุนแรงจนทำให้นางไม่สามารถหลอมยาต่อไปได้อีก นางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นเพราะปราณในกายกำลังซ่อมแซมตนเอง แต่คราวนี้นางไม่ได้สลบเพราะหลอมยาไม่สำเร็จ ซ

  • ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์    ตอนที่ 32 รอของฝาก

    ซ่งฉือได้สติจึงรีบขานรับ “ขอรับ ๆ” พลางคิดในใจว่า ที่ไม่ยอมแบ่งขนมให้ลูกน้องก็เพราะหวงไว้กินเองนี่เอง มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นแล้วหัวเราะหึ ๆ ด้วยความชอบใจ จางหมัวมัวเดินเข้ามายอบกายคารวะเจิ้นเสิ่นอ๋อง เอ่ยว่า “ท่านอ๋อง พระชายาจะออกไปเที่ยวตลาดอีกแล้วเจ้าค่ะ” “ตามใจนางเถิด อย่ากลับค่ำก็พอ” เขาพูดเสียงเรียบคล้ายไม่ใส่ใจ จางหมัวมัวอ้าปากด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องจะอนุญาตให้พระชายาออกจากจวนบ่อยขนาดนี้ ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นขนมเซียนฮวาปิ่งเหลืออยู่เพียงสองชิ้นเท่านั้น เจิ้นเสิ่นอ๋องมองตามสายตาของจางหมัวมัวจึงคิดหาคำแก้ตัว “ข้าก็แค่กลัวว่านางจะเสียน้ำใจ ต่อไปไม่ต้องให้นางซื้อมาอีก” “ข้าจะบอกพระชายาให้เจ้าค่ะ” ยอบกายคารวะแล้วจึงเดินอมยิ้มออกมา นางไม่ได้ตาฝาดจริง ๆ หากพระชายาทำให้เจิ้นเสิ่นอ๋องเข้าใจความรู้สึกระหว่างชายหญิงได้ก็คงจะดี คิดมาถึงตรงนี้จิตใจพลันรู้สึกห่อเหี่ยว พระชายางดงามปานนั้นไหนเลยจะมาชอบท่านอ๋องของนางได้ ภาวนาไม่ให้นางปลิดชีพตนเองยังง่ายกว่า ให้หลังจางหมัวมัว เจิ้นเสิ่นอ๋องจึงเรียกองครั

  • ชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์    ตอนที่ 31 กินขมแล้วต้องกินหวานตาม

    พ้นร่างจางหมัวมัว องครักษ์ทั้งสองที่ตามติดพระชายาไปทุกที่ก็ปรากฏตัวตรงริมหน้าต่างทันที เจิ้นเสิ่นอ๋องถามออกโดยไม่หันไปมอง “วันนี้นางไปที่ใดมาบ้าง” “จุดพักม้าแล้วก็ตลาดขอรับ” เฉาหยวนตอบ “นางไปทำอะไรที่จุดพักม้า” ที่นั่นเป็นจุดพักม้าและที่รับส่งจดหมายไปยังเมืองต่าง ๆ อีกทั้งยังมีโรงเตี๊ยมที่เอาไว้เป็นที่พักพิงสำหรับนักเดินทาง “ข้าเข้าไปสอบถามกับเถ้าแก่โรงเตี๊ยมตอนที่นางออกไปแล้ว เถ้าแก่บอกว่านางมารับจดหมายขอรับ” เฟิ่งหนิงหลง “จดหมายจากผู้ใด” “เถ้าแก่โรงเตี๊ยมไม่ได้บอกขอรับ เขาบอกว่าเป็นความลับของลูกค้าขอรับ” เจิ้นเสิ่นอ๋องเพียงครุ่นคิดในใจอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา จากนั้นจึงถามองครักษ์ต่อ “แล้วที่ตลาดนางไปทำอะไรบ้าง” เฟิ่งหนิงหลงตอบว่า “นางไปกินข้าว เดินชมตลาด ซื้อขนมแล้วก็กลับจวนขอรับ ไม่ได้ไปพบผู้ใด” ซ่งฉือเหลือบมองขนมเซียนฮวาปิ่งแล้วลอบกลืนน้ำลาย พูดขึ้นว่า “หากท่านอ๋องไม่กินขนมนั่น ให้พวกข้าเอาไปแบ่งกันก็ได้นะขอรับ” พูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบจานขนม แต่มือขาวซีดของเจ้า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status