ตอนที่ 12 ฝึกวรยุทธ์

“เช่นนั้นเรามาฝึกวรยุทธ์กันเถิด ร่างกายเจ้าแข็งแรงเช่นนี้คงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งเดือนก็สามารถทดลองหลอมยาได้แล้ว” หากหลอมยาสำเร็จก็ถือว่านางสอบผ่าน ถึงตอนนั้นนางจะกลายเป็นหมอเทวดาที่โด่งดังไปทั่วแคว้น ซึ่งก็มาพร้อมกับอันตรายรอบด้านเช่นกัน

            อี๋นั่วก้าวขาออกท่วงท่าให้นางดูเป็นตัวอย่าง จากนั้นจึงให้นางฝึกตามโดยการผสานท่าทางกับลมปราณเข้าด้วยกัน เว่ยซินเหยียนถึงได้เข้าใจว่าการฝึกวรยุทธ์ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก ทุกกระบวนท่านางทำตามได้อย่างดีเยี่ยม เขาสอนนางราวครึ่งชั่วยามจึงเริ่มทดสอบความสามารถของนาง

ตอนนี้เว่ยซินเหยียนถึงเข้าใจว่าเหตุใดผู้ที่มีวรยุทธ์ถึงได้มีประสาทสัมผัสไวต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าผู้คนทั่วไป ก็เพราะต้องมีสมาธิจดจ่ออยู่กับจิตตนเองและคู่ต่อสู้อย่างไรเล่า เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปเว่ยซินเหยียนเริ่มออกท่วงท่าแปลกประหลาดที่อี๋นั่วไม่เคยสอน คิ้วของคนตัวโตเดี๋ยวคลายเดี๋ยวขมวดด้วยความสงสัย แต่ก็ยังออกท่วงท่าเตะต่อยได้อย่างว่องไว ขณะที่เว่ยซินเหยียนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ นางงัดท่าไม้ตายของนางขึ้นมาใช้ โดยการกระโดดขึ้นหมุนตัว แล้วใช้หลังเท้าน้อย ๆ แต่ทรงพลังเตะเข้าที่ศีรษะของอี๋นั่ว

อี๋นั่วคาดไม่ถึงว่านางจะมีท่าเช่นนี้ เพราะเขาไม่เคยสอนนาง เขาถึงกับหน้าหันล้มลงไปนั่งที่พื้นดินอย่างมึนงง คล้ายมีดาวอยู่รอบศีรษะนับพันดวง

เว่ยซินเหยียนอ้าปากค้างเมื่อเห็นเขานั่งงงอยู่ตรงนั้น นางร้องขึ้นในใจว่า แย่แล้วเขาไม่ได้สวมเกราะที่ศีรษะเหมือนตอนที่เธอเรียนนี่นา คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปหาพลางนั่งคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นพร้อมพูดว่า “ท่านอาจารย์ข้าผิดไปแล้ว ๆ ขอท่านอาจารย์โปรดลงโทษข้าด้วย”

อี๋นั่วมองนางอย่างตะลึงงันเจือยินดีที่มีคนเรียกเขาว่าอาจารย์ เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยรับใครเป็นลูกศิษย์สักคน ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ “ฮ่า ๆ ๆ”

เว่ยซินเหยียนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ เขาไม่เจ็บหรือทำไมถึงหัวเราะอยู่ได้ “ท่านอาจารย์หัวเราะทำไมหรือเจ้าคะ”

“เจ้ามันไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ ข้าไม่เคยเห็นใครฝึกวรยุทธ์ในท่วงท่าเช่นนี้มาก่อน เจ้าไปเรียนมาจากสำนักไหนรึ”

“เอ่อ… ข้าไม่ได้เรียนมาจากสำนักไหนหรอกเจ้าค่ะ ข้าก็แค่ซ้อมเตะต่อยกับกระสอบทรายทุกเช้าเท่านั้น”

อี๋นั่วฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าในลานบ้านของนางมีกระสอบทรายและยังมีเป้าธนูด้วยและก็เคยเห็นนางฝึกกับกระสอบทรายจริง ๆ จึงไม่เอะใจอีก “เจ้าคงไม่ใช่นักแม่นธนูด้วยหรอกนะ”

นางยิ้มแหยตอบเขาว่า “ก็พอได้เจ้าค่ะ” ไม่ใช่แค่แม่นบนพื้นนิ่ง แม้แต่ยิงธนูบนหลังม้านางก็แม่นไม่แพ้กัน

“วรยุทธ์เจ้าเก่งกาจเพียงนี้ อีกไม่เกินสองสัปดาห์เราจะเริ่มหลอมยากัน” เขากล่าวต่อ “แล้วยาของเจ้ามีส่วนผสมอะไรบ้าง”

“มีแค่เลือดของข้าอย่างเดียวก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

ดวงตาเขากระตุกรุนแรงบอกนางว่า “เช่นนั้นเจ้าจะสูญเสียพลังงานมากเกินไป เจ้าอาจต้องใช้เวลาฟื้นฟูร่างกายนานเป็นเดือนต่อการหลอมยาหนึ่งครั้ง และเจ้าจะหลอมยาได้เพียงครั้งละหนึ่งเม็ดถั่วเท่านั้น”

“ฟื้นฟูเป็นเดือนเชียวหรือ” เว่ยซินเหยียนถามต่อว่า “แล้วข้าจะขายมันได้ในราคาเท่าไรหรือเจ้าคะ”

อี๋นั่วทำท่าครุ่นคิดก่อนตอบนางว่า “น่าจะไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง”

“เช่นนั้นข้ายอมเจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนพูดออกด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ ขายยาแค่เม็ดเดียวก็ได้ตั้งหมื่นตำลึงเชียวหรือ

“นี่เจ้า…” อี๋นั่วถึงกับพูดต่อไม่ได้ว่านางช่างขี้งกยิ่งนัก

“แม้ต้องฟื้นฟูร่างกายนานเป็นเดือนเป็นปีข้าก็ยอมเจ้าค่ะ” พูดพร้อมกับยิ้มให้เขาจนตาหยี

อี๋นั่วทำได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ นี่นางเห็นแก่เงินจนไม่ห่วงชีวิตตัวเองเลยหรือไง

นับตั้งแต่วันนั้นทุกเช้ามืดเว่ยซินเหยียนจะตื่นมาฝึกวรยุทธ์กับอี๋นั่วซึ่งเขาก็ยอมรับนางเป็นลูกศิษย์แล้วเช่นกัน จากนั้นตอนสายนางจึงขึ้นเขาหาสมุนไพรมาให้มารดาตากแห้ง ซิ่วอิงกับแม่นมเตียวก็นำไปขาย บางครั้งตอนเย็นนางยังนำอาหารส่วนของตนมากินกับอาจารย์ด้วย

วันหนึ่งขณะที่ทั้งสองนั่งกินอาหารด้วยกัน เว่ยซินเหยียนจึงถามเขาว่า “ท่านอาจารย์ ท่านสอนข้าจับชีพจรได้หรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าคนป่วยธรรมดากับคนที่ถูกวางยาพิษต่างกันอย่างไร” วันนั้นที่เขาตรวจชีพจรให้นาง นางก็พอเดาได้ว่าเขาจะต้องมีความรู้ด้านนี้ ไม่เช่นนั้นคงบอกไม่ได้ว่านางมีปราณอยู่ระดับเก้า

ดวงตาคมกริบกระตุกวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่ายาพิษ ราวสามลมหายใจเขาจึงหาเสียงตัวเองเจอ “เจ้าจะเรียนไปทำไม เจ้าเคยบอกว่าไม่อยากเป็นหมอไม่ใช่หรือ”

“ข้าแค่อยากเรียนไว้ตรวจคนในครอบครัวเท่านั้น” พอเขาเอาแต่เงียบนางก็พูดขึ้นอีก “นะ นะ ท่านอาจารย์ท่านช่วยสอนข้าหน่อยนะ ข้าอยากเรียนจริง ๆ” พูดพร้อมกับทำตาปริบ ๆ แล้วใครจะทานทนไหว

อี๋นั่วถอนหายใจออกยาวตอบนางว่า “ได้ ข้าจะสอนเจ้า เจ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็บอกข้ามาข้าจะสอนเจ้า เพียงแต่ทุกอย่างต้องใช้เวลาสักหน่อย” วันข้างหน้าหากเขาตายไป วิชาความรู้ที่อยู่กับเขาจะได้ไม่สูญเปล่า ไม่เหมือนกับใครบางคนที่ใช้ประโยชน์จากเขาแล้วก็คิดจะสังหารทิ้ง

เว่ยซินเหยียนยิ้มจนแก้มปริด้วยความพอใจอย่างยิ่ง

เวลาผ่านพ้นไปจนครบสองสัปดาห์ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันดั่งเช่นลูกศิษย์กับอาจารย์จริง ๆ ต่างคนต่างไม่ก้าวล่วงเรื่องส่วนตัวของกันและกัน อี๋นั่วไม่ถามเรื่องครอบครัวของนาง เว่ยซินเหยียนก็ไม่ละลาบละล้วงเรื่องของเขาเช่นกัน

เว่ยซินเหยียนมีความเชี่ยวชาญเรื่องวรยุทธ์อย่างรวดเร็ว อี๋นั่วเข้าใจว่าเพราะนางฝึกฝนร่างกายทุกวัน จึงทำให้นางใช้เวลาไม่นานเหมือนคนอื่น

“พรุ่งนี้ยามเว่ยเราจะทำการทดลองหลอมยา” เหตุเพราะใช้คำว่าทดลอง เพราะเขาเองก็ยังไม่เคยหลอมยาเช่นกัน เขามีเพียงตำราเท่านั้น

“ได้เจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า ในที่สุดนางก็จะสามารถหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวได้แล้ว

“ข้าอยากพาคนผู้หนึ่งมาให้ท่านตรวจชีพจรให้ ท่านอาจารย์จะอนุญาตหรือไม่เจ้าคะ” เรื่องที่อี๋นั่วมีความรู้ความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์นางไม่เคยบอกผู้ใดในครอบครัวมาก่อน

คิ้วเข้มเคลื่อนเข้าหากันถามว่า “ใคร”

“ท่านแม่ของข้าเองเจ้าค่ะ” นางจำที่เขาสอนไปตรวจชีพจรของมารดา แต่ก็ยังไม่มั่นใจนัก เพราะการตรวจชีพจรมีความละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ท่านอาจารย์บอกว่านางต้องเรียนการแยกประเภทของชีพจรออกเป็นทั้งหมดยี่สิบสองประเภท แต่นางเพิ่งเรียนได้แค่ห้าประเภทเท่านั้น