ตอนที่ 18 ถึงวัยออกเรือน

“ข้าใช้ไม่หมดหรอกท่านอาจารย์ ท่านรับไว้เถิดเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นค่าวิชาที่ท่านช่วยสอนข้า” เงินหนึ่งหมื่นตำลึง ให้ผู้มีพระคุณสองพันตำลึง เงินที่เหลืออีกแปดพันตำลึงหากนางใช้ปีละหนึ่งร้อยตำลึง นางสามารถอยู่ได้อีกแปดสิบปี ชีวิตนี้นางจะมีอายุยืนยาวแค่ไหนกัน อีกทั้งนางยังสามารถขายยาได้อีกเดือนละหนึ่งหมื่นตำลึง หากไม่เรียกนางว่าเศรษฐีนีแล้วจะเรียกนางว่าอะไรได้ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว อาชีพที่ไม่ต้องคุยกับคนหมู่มากรวยแบบเงียบ ๆ นางต้องการมานานแล้ว ในที่สุดก็หาเจอจน

อี๋นั่วมองนางอย่างจนใจ พูดออกอย่างเหนื่อยหน่ายว่า “ครั้งนี้ข้าจะรับไว้ หากมีครั้งต่อไปข้าจะถือว่าเจ้าดูถูกข้า”

“ก็ได้ ๆ ต่อไปข้าจะไม่ให้เงินท่านอีก” คนอะไรช่างพิลึกนัก ให้เงินเปล่าแต่กลับไม่เอา ทั้งที่ของใช้ในเรือนของเขายังน้อยกว่าของนักพรตเสียอีก นางรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะพลางเอ่ยต่อว่า “แต่เรื่องอาหารไม่นับรวมนะเจ้าคะ เพราะท่านแม่เต็มใจทำมาให้ท่าน” นับตั้งแต่ที่เขาเริ่มรักษามารดาของนาง จ้าวฟางหรูก็เป็นคนทำอาหารเย็นเองทุกวัน เพื่อนำมาแบ่งปันอี๋นั่วด้วย

เขาตอบอืมคำหนึ่งแล้วไม่เถียงนางอีก พลางคิดในใจว่า แม่ลูกคู่นี้ชอบมัดมือชกเหมือนกันไม่มีผิด 

ไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ อี๋นั่วจึงหาญกล้าถามนางออกมาว่า “แล้วบิดาของเจ้าเล่า เขาอยู่ที่ใดหรือ”

เว่ยซินเหยียนเงียบไปครู่ใหญ่ ด้วยความไว้ใจในตัวอี๋นั่วจึงบอกเขาอย่างไม่ปิดบัง “บิดาข้าลุ่มหลงอนุ เชื่อคำยุแยงของนางจนมอบหนังสือหย่าให้มารดาข้า มารดาข้าจึงพาข้าหนีกลับมาอยู่บ้านเดิมอย่างที่ท่านเห็น”

“บิดาของเจ้าทำงานที่กรมกองใดหรือ”

“เขาเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยอยู่ที่กรมอาญาเจ้าค่ะ” เว่ยซินเหยียนมองหน้าเขา ถามว่า “ท่านรู้จักเขาหรือเจ้าคะ”

อี๋นั่วส่ายหน้าพลางตอบ “ไม่รู้จักหรอก ข้าอยู่เมืองหยางโจว จะยู่จักคนที่เมืองลั่วหยางได้อย่างไร อีกอย่างเมืองลั่วหยางข้าก็ไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปเหยียบ” ดวงตาและสีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปลงสักนิด

เว่ยซินเหยียนเชื่อเขาสนิทใจพูดว่า “ข้าต้องแก้แคนแทนมารดาของข้าให้ได้”

ดวงตาอี๋นั่วกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำว่าแก้แค้น “แต่เจ้ายังเด็ก อีกทั้งยังตัวคนเดียว” นางตัวแค่นี้ก็มีความหาญกล้าอยากแก้แค้นแทนมารดาเสียแล้ว ช่างแตกต่างจากเขานัก

“ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะแก้แค้นพวกเขาตอนนี้สักหน่อย แต่ข้าต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน” หากนางไม่ได้แก้แค้น ความอาฆาตแค้นของเจ้าของร่างนี้ก็คงยังติดค้างอยู่ในใจนางไม่รู้จบ

“ข้าขอเอาใจช่วยให้เจ้าทำสำเร็จ”

เว่ยซินเหยียนมองหน้าอาจารย์ของตนนิ่ง ตัดสินในเอ่ยถามว่า “ท่านอาจารย์ไม่มีครอบครัวหรือ”

เขาเบือนหน้าไปทางอื่นตอบว่า “ไม่มี”

“แล้วไม่คิดจะมีหรือ แก่เฒ่ามาท่านจะอยู่กับใคร”

“ข้าไม่อยากเอาใครมาลำบากด้วย” ชีวิตของเขาจะตายวันไหนยังไม่อาจรู้ได้ เขาจึงไม่สามารถเอาใครเข้ามาในชีวิตได้

“แต่ตอนนี้ท่านก็มีเงินถึงหนึ่งพันตำลึงเชียวนะ” นางว่าคล้ายหยอกเย้า

“เจ้าก็รู้ว่าข้าชอบอยู่คนเดียว” เข้าจ้องหน้านาง กล่าวว่า “อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ถ้าข้าอยากมีข้ามีไปนานแล้ว”

“ข้าไม่พูดแล้วเจ้าค่ะ อนาคตข้าก็อยากเป็นเหมือนท่าน นอนตีพุงเล่นอยู่ที่บ้าน อยากกินตอนไหนก็กิน อยากนอนตอนไหนก็นอน” ว่าแล้วก็เอนตัวลงนอนบนแคร่ไม้ไผ่ด้วยท่วงท่าปลอดโปร่ง สองมือหนุนท้ายทอย ขาข้าหนึ่งชันเข่าขึ้นคล้ายท่วงท่าบุรุษ

อี๋นั่วมองแล้วส่ายหน้าด้วยความระอาเจือเอ็นดู นางช่างไม่เหมือนสตรีคนใดที่เขาเคยพบเห็นจริง ๆ มีความเป็นตัวของตัวเองสูง อยากทำอะไรก็ทำไม่สนใจสายตาคนอื่นที่มองมา บุรุษที่จะเข้ามาเป็นคู่ครองของนางก็ต้องมีความแปลกเช่นเดียวกับนางอย่างแน่นอน

เขาเอ่ยถามนางว่า “เจ้าไม่คิดจะแต่งงานหรือ”

เว่ยซินเหยียนหัวเราะหึ ๆ แล้วพูดว่า “แต่งงานหรือ ข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ข้าไม่ชอบเอาใจผู้ใด” 

อี๋นั่วมองนางด้วยสายตาค้นคว้า มีที่ใดกันที่สตรีไม่คิดจะออกเรือน นางช่างพิลึกนัก เขาพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่เหมือนสตรีที่ข้าเคยพบเห็น”

“เพราะข้าแปลกอย่างไรเล่าเจ้าคะ” ว่าจบทั้งสองก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน อี๋นั่วเห็นด้วยกับคำพูดของนาง นางเป็นคนแปลกจริง ๆ อีกทั้งความรู้สึกที่อยากปกป้องนางประหนึ่งบุตรสาวพลันเกิดขึ้นมาในใจอย่างไม่รู้ตัว ถึงนางจะเก่งในทุกศาสตร์ แต่นางก็ยังเป็นสตรีอยู่วันยังค่ำ ไม่เข้าใจว่าบิดาของนางทอดทิ้งบุตรสาวที่ทั้งเก่งและงดงามเช่นนี้ได้อย่างไร ก็สมควรแล้วที่นางจะอาฆาตแค้น

วันคืนผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เว่ยซินเหยียนกับมารดาและสาวใช้ทั้งสองได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านอู๋หยวนแห่งนี้มาเป็นเวลาแปดปีแล้ว เว่ยซินเหยียนเลิกขึ้นเขาเก็บสมุนไพรอย่างถาวร แต่เมื่อห้าปีก่อนนางกลับซื้อที่ดินเพื่อให้มารดาได้ปลูกสมุนไพรกว่าหนึ่งร้อยหมู่ เพื่อให้ชาวบ้านในหมู่บ้านนั้นได้มีงานทำ และมารดาของนางจะได้ไม่ต้องอยู่ว่าง ตอนนี้จ้าวฟางหรูและเว่ยซินเหยียนจึงเป็นที่เคารพของคนในหมู่บ้านอู๋หยวนเป็นอย่างมาก

อีกทั้งตอนนี้อี๋นั่วยังกล้าออกมาช่วยงานในไร่สองแม่ลูกด้วยความเต็มใจได้หนึ่งปีแล้ว สาเหตุก็เพราะเขาทนดูสองแม่ลูกใช้จอบขุดดินปลูกสมุนไพรไม่ไหว ถึงแม้พวกนางจะจ้างคนงานเพศชายเกือบสิบคนก็ตาม ยิ่งตอนนี้เว่ยซินเหยียนเติบโตถึงวัยออกเรือนแล้ว ใจเขาก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงนางมากกว่าเดิม

จากที่เคยเก็บตัวเพราะไม่อยากให้ใครเห็น กลับกลายเป็นออกมาเป็นหูเป็นตาช่วยงานพวกนางแทน แม้ว่าตอนนี้ทั้งเตียวจิน และซิ่วอิง รวมถึงจ้าวฟางหรูจะมีวรยุทธ์ที่สามารถดูแลตนเองได้อย่างสบาย แต่เขาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

ส่วนเว่ยซินเหยียน นอกจากหลอมยา และเหาะเหินเดินอากาศไปเที่ยวเล่นตามที่ต่าง ๆ แล้วก็มีเพียงเดินชมสวนสมุนไพรและกินกับนอนเท่านั้น เพราะตอนนี้อี๋นั่วสามารถพูดได้เต็มปากว่าเว่ยซินเหยียนคือหมอเทวดาตัวจริง เพราะนางชำนาญทั้งการตรวจชีพจร ฝังเข็ม และการหลอมยา 

เพียงแต่นางเป็นหมอเทวดาที่แปลกประหลาดอยู่สักหน่อย เพราะนางไม่ชอบรักษาใครพร่ำเพรื่อ เพราะนางบอกว่าไม่อยากรู้จักใครและไม่อยากให้ใครรู้จัก เพราะยิ่งคนรู้จักมากขึ้นเท่าไร ชีวิตนางย่อมไม่สงบมากเท่านั้น รายได้หลักของนางจึงมาจากการหลอมยาเพียงอย่างเดียว กระนั้นนางก็ยังมีเงินฝากในร้านแลกเงินอย่างมหาศาล ถึงตอนนี้นางหยุดหลอมยาและนอนตีพุงอยู่บ้าน หากนางใช้เงินเดือนละหนึ่งพันตำลึง นางยังสามารถอยู่ได้ถึงแปดร้อยกว่าปีเลยทีเดียว